Farid Khan

هغه پوهېده چې کوم زخمونه مې ماتوي، کومې چوپتیاوې مې لېونی کوي، او کومې بې‌پروایۍ مې روح وژني.
هغې خپله مینه راباندې بنده کړه او یوازې یې ننداره کوله؛ چې زه به د هغې  د ساتلو لپاره، څنګه خپل ځان ټوټه ټوټه له لاسه ورکوم.
هغه دومره بې پروا شوه چې یوه ورځ نه یوازې هغه، بلکې خپل ځان مې هم ورک کړ.
تر ټولو تریخ درد یې تګ نه و، دا و چې لا هم مې زړه ورته تنګېږي؛ هغه چا ته چې په پیل کې مې مینه ورسره وه، هغه چا ته چې په پای کې ترې پاتې شوم، او هغه چا ته چې فکر مې کاوه یوه ورځ به مې پناه شي...
خو هماغه انسان زما د یوازیتوب تر ټولو ژور دلیل شو.
🥀

زموږ د ټولنې منافقت لدې درقیاص کوئ چې غریب ته مشورې ورکوي او خان ته تحفې. او دا پداسې حال کې ده چې خان تحفو ته ضروریت نه لري او غریب مشورو ته.
دا خبره نن په ټکسي کې یو متقاعد خلقي ډګروال وکړه.
یون

ما مه تنګوه خاوري به شم وخـته زوروره
تا څــومره ځورولی یمه بخته زوروره
ما څو ځلې دیار انځور له خیتې سخه جوړ کړ
خو ملایې کږه نوي لکه لښته زوروره
که ما یو ځلې چیغې کـړه نو بیا به قرار نشم
یوچـایم خامـوش کړی ډیـر په سخته زوروره
دلاري کږلیچونو حساس دي پړاو ته راوست
نه شاته تري راتلای شم نه مخـته زوروره
جاوید حساس

نن بیا د خزان بادونه د کړکۍ له درزونو راننوځي، پردې خوځوي او زما د یوازیتوب پر مخ لاس راکاږي؛ خو ته نه راځې! هغه ځای لا هم تش دی، هغه پیاله لا هم یخه ده، او زما سترګې لا هم د داسې چا په راتګ پسې دي چې ښايي نور یې زما د دروازې پته هم هېره کړې وي. څومره ظالم دی دا انتظار، انسان نه وژني، خو هره ورځ یې لږ لږ له ژونده وباسي...!
🥀

غم یوازینی شی و چې وفادار پاتې شو.(:

کله دې داسې چا ته کتلي،
چې په زړه کې دې ویلي وي:
کاش هېڅکله یې له لاسه ورنه کړم…
غواړم ووایم، ما هــم هاغه کس له لاسه ورکــړ(:
🍂

شپه د ورځې پای وه، خو د درد پیل شوه...

یا ربه!
ستا د حکمتونو څه عجیبه نړۍ ده:
ځینې قبلوي، ځینې په انتظار آزمویې، ځینې په امتحان کې بریالي کړي، او ځینې د صـبر په اوږدو شپوکې په خاموشي ژړوې.

لمر وېل چې زما غوندې څوک ځلیدی شي؟،
وړې ډېوې ویل
چې ماښام شي بیا به درته ووایم؟