կգամ
ոնց է հողը, որի վրա ամուր կանգնած ես, փախչում ոտքերիդ տակից,
երբ երջանիկ ես...
Ոչ ոք ինձ պես Աստծուն չի սիրում…
Քեզ պես ոչ ոք
Ինձ չի սիրում:
Եվ ոչ ոք Աստծո պես
Քեզ չի սիրում…
Տեսնո՞ւմ ես՝ ինչ բումերանգ է իմ Սերը…
Ամենից առաջ դու ես,
հետո ես ու աշխարհը:
Պարույր Սևակ
ամեն մարդու հետ չնստեք հացի` արժեքը չընկնի սուրբ աղ ու հացի...
դու կաս
և դրա համար է գուցե,
որ ես անձրևոտ, մռայլ օրերին
չեմ հուսահատվում
և չեմ մոռանում արևի մասին
Դու ես մեղավոր,որ ում տեսնում եմ
Իսկույն քեզ հետ եմ ես համեմատում ,
Ով որ ինձ սիրո խոսքեր է ասում,
Ես քո խոսքերն եմ անընդհատ հիշում։
Պարույր Սևակ
եվ մի օր, երբ ամեն ինչ փոխված կլինի,
մենք կհիշենք էս դժվար օրերը,
ու թե ոնց ելքը գտնվեց էն ժամանակ,
երբ հույսը լրիվ կորած էր թվում։
դու իդեալական ես առանց որովհետևների, որովհետև դու նա ես, ում այդպես էլ չեն ունենում։
ԵՐԲԵՔ...)
...
այնքան դժվարությամբ եմ գրում․․․
Ես երբեմն ուզում եմ օրվա մեջ անընդհատ ասել՝
ինչքան եմ կարոտում քեզ։
Ես ուզում եմ ասել,
որ եթե նույնիսկ սա ոչ մի տեղ չի տանում,
ես ուզում եմ ժամերով նայել քեզ։
Առաջ ես մտածում էի, որ մարդն այլևս չի լացում, երբ մեծանում է, բայց պարզվեց, որ հենց այդ ժամանակ է նա սկսում լացել` հասկանալով, թե ինչ է կատարվում աշխարհում.