Kremlin
Հրեա մեծահարուստները իրենց գոյությամբ ամեն օր վկայում են, որ հայ օլիգարխները բոզի տղա են։
1144 թ. Անգլիայում ինչ-որ մեկը, անունը արժանի չի հիշատակման, ինչպես բոլոր հակասեմիտները արժանի չեն հիշատակման, ելույթի ժամանակ հայտարարեց՝ հրեաները քրիստոնյա երեխաներին զոհաբերում են։ Սուտը տարածվեց ամբողջ Եվրոպայում, հասավ անգամ Կիևյան Ռուսաստանը, ինչին տարբեր տեղերում հաջորդեցին հրեական ջարդերը։
Հետագայում, 1348 թվականին, Եվրոպայում համաճարակի ժամանակ հրեաներին մեղադրեցին ջրհորները թունավորելու մեջ։
Մարդիկ հավատացին այդ ստին, քանի որ հրեական համայնքներում համաճարակը թույլ տարածում էր գտել, բայց դա այն պատճառով չէր, որ հրեաներն էին թունավորել ջրհորները․ ուղղակի հրեաները, ի տարբերություն եվրոպացիների, հետևում էին հիգիենայի կանոններին, որոնք գրված են Հին Կտակարանում։
Ավելի ուշ արդեն, երբ ֆրանսիական մշակութային ազդեցությունը իր գագաթնակետին էր հասել Ռուսական Կայսրությունում, հորինվեց սուտ Սիոնի Իմաստունների արձանագրությունների մասին և այլն։
Այս ամենից զատ անթիվ ստեր են դարերի ընթացքում հորինվել հրեաների մասին։ Բոլորի մասին խոսելու և մանրամասներին անդրադառնալու կարիք չկա։
Այսօր արդեն այդ ամենը Էպշտեյնի արտահոսքի տեսքով է արվում՝ նույն նպատակով, նույն կենտրոնի կողմից, իսկ թե ինչի համար է վատիկանի գլխավոր թիրախը հրեա ժողովուրդը՝ առանձին գրելու թեմա է։
Հայաստանում նույն կենտրոնի ոչ ուղիղ, այլ քարոզչության այլասերված ծնունդները Իսրայելի դեմ ատելություն են քարոզում՝ Թուրքիա-Իսրայել գոյություն չունեցող դաշինքի մասին խոսելով։
Նաև ինչ-որ դավադրապաշտներ իրենց սուղ գիտելիքներով են ատելություն սերմանում հրեաների հանդեպ։
Ինչին է վատ այս ամենի մեջ՝ հարցը պարզ պատասխան չունի, բայց այդ մասին լռելը մեծ հանցանք է։
Մինչ հաջորդ անգամ մանրամասն կգրեմ, թե ինչի չի կարող այս ատելությունը լավ արդյունք բերել, և թե ինչու չի կարող քրիստոնյան ատելությամբ լցված լինել Իսրայելի հանդեպ։
Ցանկանում եմ հիմա մեկ բան ասել ընդամենը․ իրականում Հայաստանում պետք է ատելություն լիներ հրեա մեծահարուստների հանդեպ, բայց ոչ շարքային հայերի կողմից, այլ բացարձակապես մեծահարուստ հայերը պետք է ատեին մեծահարուստ հրեաներին։
Քանի որ հրեա մեծահարուստները իրենց գոյությամբ ամեն օր վկայում են, որ հայ մեծահարուստները բոզի տղա են։
Հրեաները իրենց կապիտալը ներդրել են և պետություն են ստեղծել մոտ մեկ միլիարդ մուսուլմանների քթի տակ ու կարողանում են բոլորին իշխել։
Հայ մեծահարուստները, մի քանի բացառությամբ, իրենց ունեցվածքը նախ վաստակել են հայրենակիցներին զրկելով, կոպեկներով աշխատացնելով, գողանալով։ Դա էլ բավական չէ․ օրինական ճանապարհով արդեն խաղատներով են մարդկանց կյանքերը կործանել։
Իսկ հավաքած փողերն էլ ծախսում են բացառապես պուտանկեքի և իրենց դատարկագլուխ թուլեքի վրա։
Եթե այս շերտը ատեր հրեաներին, ամբողջությամբ հասկանալի կլիներ, բայց փաստացի շարքային հայերն են ատելությամբ լցված ապրում մարդկանց հանդեպ, ովքեր ընդամենը իրենց գոյության խնդիրն են լուծում։
Այստեղ այս օրենքը անկասկած գործում է։ Չէ որ Դու պատվիրեցիր, և այդպես էլ կա, որ մարդու յուրաքանչյուր անկանոն հակում լինի իր իսկ պատիժը։
Քեզ են բախվում անիրավները, որպեսզի պատժվեն իրավացիորեն։
Կան չէ՞ բոզի տղաներ և աղջիկներ, էսօր սրանց մասին եմ ուզում գրել։
Մենք ապրում ենք օրեր, որտեղ բոլորի կյանքում առաջին տեղը տրված է հարստություն կուտակելուն, որտեղ ամեն բան հաշվարկի վրա է։
Ես հաճախ եմ լինում այնպիսի վայրերում, որտեղ զզվելու չափ տգեղ է տեսնել շողոքորթ մարդկանց դրսևորումները։ Երբ տեսնում ես, թե ինչպես են շողոքորթում մարդկանց, ովքեր ինչ-որ դիրք ունեն, մի պահ ցանկանում ես մի բան ասել այդ շողոքորթողին, մի պահ մտածում ես շարունակել հետևել՝ տեսնելու համար, թե ուր է հասնում մարդկային նվաստացումը։
Թե՛ այդ շողոքորթները, թե՛ հարստություն կուտակելու մոլուցքով ապրողները, ինչպես դասականը կասեր՝ (մեծապատիվ մուրացկանները), բոլորովին նոր երևույթ չեն։ Մարդկային այդ նվաստ երկու տեսակը միշտ ապրել է երկիր մոլորակի վրա։
Այդ երկու նվաստ տեսակը, առանց մեկը մյուսի, չի կարող գոյություն ունենալ։
Նոր է միայն այն, որ այս ամենի մասին համատարած լռություն է։
Բոլորի համար դարձել են նորմալ թե շողոքորթները, թե ագահները, ովքեր տառապում են կուտակելու մոլուցքով։
Հին ժամանակներում գոնե գտնվում էին մարդիկ, ովքեր այս տեսակին զգուշացումներ էին անում։ Եթե շատ ավելի հետ գնանք՝ Հին Իսրայել կտեսնենք, որ շողոքորթության և ագահության պատճառով հրեական 12 ցեղերից 10-ը աքսորվեցին Ասորեստան, ինչից հետո ծնվեց անհայտ կորած 10 ցեղերի պատմությունը։
Կարդալով Հովսեփիոս Փլավիոսին՝ մենք տեսնում ենք, թե ինչ մեղադրանքներ է տալիս Հովսեփիոսը՝ ագահություն, շողոքորթություն, կանանց անպարկեշտություն և տղամարդկանց տղամարդկության բացակայություն, որտեղ, բացի սեռական ակտ գրանցելուց, այլ բան չի կարևորվում։
Եթե Հովսեփիոսը ավելի ընդհանրական է դարձնում՝ ցույց տալով, թե ագահությունը ինչպես է պատճառ դառնում ամբողջ ազգի կործանման։
Ավելի ուշ, բոլորից առավել ազդեցիկ, Բալզակը արդեն գրեց ագահության մասին (Էժենի Գրանդե) վեպը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են անձնապես կործանվում ագահները, որտեղ պարոն Գրանդեն ագահ ու դժբախտ մարդ էր, ով կուտակել էր մեծ հարստություն, բայց ապրում էր ծայրահեղ խնայողությամբ։
Նրա դուստրը՝ Էժենի Գրանդեն բարի և միամիտ աղջիկ էր, ով սիրահարվում է իր զարմիկ Շառլին, որը Փարիզից էր եկել։ Շառլի հայրը սնանկացավ, հետո ինքնասպան եղավ, իսկ երիտասարդը ժամանակավորապես ապաստանել էր Գրանդեների տանը։
Էժենին, հորից գաղտնի, իր հավաքած ոսկին տալիս է Շառլին, որպեսզի նա կարողանա մեկնել Հնդկաստան։ Տարիներ անց Շառլը վերադառնում է արդեն հարուստ, բայց փոխված մարդ՝ նյութապաշտ և հաշվենկատ։ Նա դավաճանում է Էժենին և ամուսնանում առավել հարուստ աղջկա հետ։
Էժենին, չնայած մեծ հարստությանը, մնում է միայնակ, քանի որ նրան երկրորդ անգամ են դավաճանում։
Այս պատմությամբ Բալզակը ցույց է տալիս, թե ինչպես է կործանվում մարդը անձնապես այդպես էլ խաղաղություն ու ուրախություն չգտնելով հավաքած գումարի մեջ։
Ու խոսքը բոլորովին էն մասին չէ, որ չարիք գործում են միայն էդ մարդիկ։ Չարիք գործում են թե՛ աղքատները, թե՛ հարուստները։ Դու չարիք ես, թե ոչ, քո սոցիալական վիճակը չի որոշում, այլ այն ինչին դու հավատում ես։
Բալզակը, երբ սա գրում էր, Ֆրանսիան գտնվում էր բարոյական խորը ճգնաժամի մեջ, ինչը հետագայում աղետալի զարգացումների հանգեցրեց։
Այս ամենից զատ, երկրները կործանվում են նաև վաճառվող մարդկանց շատությունից։ Ես ավելի մեծ զզվանք եմ ապրում, երբ տեսնում եմ վաճառվող տղամարդ, քան մարմնավաճառ կին, և կրկնակի ավելի զզվանք են առաջացնում այն կանայք, ովքեր փորձում են հաճոյանալ նրանց, ովքեր, մեծ հաշվով, փողից բացի ուրիշ բան չունեն։
Այս տեսակի մասին լավագույնս խոսում է Դոստոևսկու հերոսներից Ռասկոլնիկովը։ Երբ իմացավ, որ իր քույրը ամուսնանում է մեծահասակ հարուստի հետ, որ (կոնֆետներ) ունենա, Ռասկոլնիկովը ասաց. (իմ քույրը ավելի պոռնիկ է, քան մարմնավաճառը, քանի որ վերջինս դա անում է հացի համար, իսկ քույրս՝ ավելի լավ ապրելու համար։
Էս ամենը գրում եմ զուտ նրա համար, քանի որ Հայաստանի բնակիչները այս կերպարների մեջ են՝ ոչ ավել, ոչ պակաս, և թե՛ տարեցներ, թե՛ երիտասարդներ այս ամենի մեջ են պտտվում։
Հայաստանը ապագա չունի ու չի ունենալու, քանի դեռ համատարած բոզություն է։
Հիմա քեզ եմ ասում, այ բոզի տղա, մարդկանց մի շողոքորթիր, արժանապատիվ ապրիր։ Իսկ դու, այ բոզի տղա, քեզ մեծ խեռիս տեղ մի դիր անկախ քո դիրքից։ Դուք երկուսդ, նաև վերևում նշված մնացածները, նույն պոռնիկից ծնված քույրեր և եղբայրներ եք։
Միլթոնը ասում էր՝ նայեք Աստծո սահմանած ճշմարտությանը՝ առանց որևէ ոչ ցանկալի կետ շրջանցելու։
Եվ հենց էդ հակադրության մեջ է ծնվում իրական հարցը, որը արդիական է նաև էսօր․ բարոյականությունը մարդու՞ համար է, թե մարդը՝ բարոյականության անունից գործող համակարգի կամ ինչ-որ խմբերի համար, որոնք կարգավիճակ չունենալով խոսում են ճշմարտության անունից և պատճառ դառնում մեղքի լեգիտիմացման։
Սարգիսը կարևոր երկու բան էլ ասաց՝ թմրամոլություն և խաղատներ։
Գիտե՞ք մեկ հոգի, ով Միշիկից, Սերժիկից կամ Սորոսից գումար է ստացել, կապ չունի ինչ պատճառով, բայց գոնե էս ամբողջ աղետներից հետո հայտարարել է. դժբախտության, մահվան, արյան վրա աշխատած գումարներից ստանալով՝ մասնակից եմ եղել էդ ամենին, ինչի համար զղջում եմ և հետ եմ վերադարձնում։ Իհարկե չեք տեսել, բայց փոխարենը տեսնում եք մանր-մունր բոզուկների որնց հենց Սուրբ Գիրգնք է բառացի բոզի սահմանում տալիս, ովքեր էդ նզովյալ գումարներից են սնվել են, և՛ խոսում են ճշմարտությունից։
Թերևս առանձին գրեմ՝ ապաշխարհությունն ինչ է ենթադրում։ Թե չէ վերջում բոզերը բարոյախրատիչ են դառնալու:
Սարգիսի հայտարարությունը ևս մեկ անգամ խառնեց հասարակության տարբեր շերտերի մեջ գոյություն ունեցող նստվածքը։
Սարգիսին անգամ դատապարտեցին նրանք, ովքեր անգամ ընտանիք կառուցելուց են թերացել, բայց հանկարծ դարձել են բարոյախրատիչ փիլիսոփաներ։
Սա ընդամենը ևս մեկ փաստ է, որ Հայաստանում բախում է տեղի ունենում գոյություն ունեցող երկու խավի միջև՝ սովետական մնացուկների և քյառթու լիբերալների։
Երբ դեռ նոր-նոր էի դուրս գալիս սովետական մնացուկի կարգավիճակից, ճեմարանական տարիներին Սուրբ Գրքին զուգահեռ կարդում էի երկու գիրք՝ Դեկամերոն ու Կորուսյալ դրախտ։
Դեկամերոն-ը ծնվում է սև ժանտախտի ֆոնին՝ իրական մահվան, քաոսի և ստի վրա կառուցված հասարակարգի փլուզման պայմաններում։ Մարդիկ մեռնում էին զանգվածաբար, ինստիտուտները չէին գործում, եկեղեցին կորցրել էր իր հեղինակությունը։ Էդ պայմաններում Բոկաչչոն չի փորձում կառուցել իդեալական աշխարհ, այլ արձանագրում է իրականը՝ մարդուն այնպիսին, ինչպիսին նա կա՝ առանց Աստծո գերիշխանությունը իր սրտի մեջ ընդունելու։
Կորուսյալ դրախտ-ը, հակառակը, կառուցվում է ոչ թե պատմական ճգնաժամի, այլ կատարյալ ձևակերպման արժանի կարգի վրա, որը սկսվում է երկնքից՝ Աստծո իշխանությունից և բացարձակ ճշմարտությունից, ճիշտ էն ժամանակ, երբ արդեն լայն մասսաների մեջ կասկածի տակ էր դրված բացարձակ ճշմարտության գոյությունը։
Էստեղ քաոսը ոչ թե արտաքին է, այլ բարոյական՝ ծնված Աստծո դեմ ապստամբությունից։
Բոկաչչոյի մոտ բարոյականությունը երկրային էր և հարաբերական, որը ծնվում էր մարդկանց փոխհարաբերություններից, իրավիճակներից, խելքից, երբեմն՝ խորամանկությունից։ Դեկամերոն-ում չկա բարոյական քարոզ՝ վերևից ներքև։ Չի խոսվում, թե ինչպես պետք է ապրել, բայց ցույց է տրվում, թե ինչպես են ապրում՝ Աստծուց կտրված մարդիկ։
Միլթոնի մոտ բարոյականությունը բացարձակ է և վերից եկող, որը սահմանված է Աստծո կողմից և ենթակա չէ քննարկման։ Մեղքը ձևակերպված է ոչ թե որպես մարդկային թուլություն, այլ ճիշտ այնպես, ինչպես ձևակերպված է Սուրբ Գրքում՝ ապստամբություն Աստծո սահմանած կարգի դեմ։
Ազատ կամքը վտանգավոր է, եթե այն դուրս է Աստծո վերահսկողությունից։
Դեկամերոն-ի ամենաուժեղ կողմերից մեկը կեղծ բարոյախոսության մերկացումն է։ Բոկաչչոն ճշգրիտ նկարագրում է կաթոլիկ հոգևորականությանը՝ ցույց տալով, որ նրանք հաճախ ավելի անբարո են, քան հասարակ մարդիկ, որոնց դատում են։ Էստեղ արդարացիորեն բարոյախրատիչները հենց իրենք են դառնում ծաղրի առարկա։
Կորուսյալ դրախտ-ում նման քննադատություն գրեթե չկա։ Էստեղ բարոյախոսությունը վերացական է և համընդհանուր։ Բայց Միլթոնը, ընդգծելով աստվածային կարգի կատարելությունը, ստեղծում է թվացյալ գրավիչ Սատանա՝ մտածող, վիճարկող, խորամանկ, խաբուսիկ, հպարտ, ինքնագով, վայրագ, դավաճան, խաբեբա, մարդասպան, բռնակալ իշխող։ Ես կավելացնեի նաև՝ գրագող և հարց տվող։
Իչնը ծնում է երկիմաստություն եւ հարց՝ արդյոք մեղքը միշտ էնքան պարզ է, որքան ներկայացվում է։
Բոկաչչոյի մարդու համար քաոսը արտաքին է։ Մահը շրջապատում է, բայց մարդը շարունակում է սիրել, ծիծաղել, խաբել եւ ապրել։ Սա Աստծուց կտրված կյանքի թվացյալ հաղթանակն է ստի վրա կառուցված սրբության նկատմամբ։ Դեկամերոն-ը ճշմարտությունից ընկած մարդու պատասխանն է մահվան համաճարակին։
Միլթոնի մարդու համար քաոսը ներքին է։ Ադամի և Եվայի անկումը ցույց է տալիս, որ մարդու իրական վտանգը ոչ թե արտաքին աշխարհն է, այլ ինքնուրույն որոշում կայացնելու ցանկությունը, երբ այն հակադրվում է Աստծո սահմանած կարգին։
Էս երկու պատմությունները մերօրյա կեղծ բարեպաշտներին լավագույնս մերկացնող են, հատկապես էն ծաղրածուներին, ովքեր չունեն ոչ հոգևոր կրթություն, ոչ փորձառություն, ոչ զոհաբերությամբ ապացուցած առաքինություն, բայց քրիստոնեական մեջբերումներ են անում՝ կարծելով, թե դրա իրավունքը իրենք ավելի ունեն, քան թութու լավաներ։ Իրականում սրանի նույնն են, քանի որ չունեն երեք անհրաժեշտ կարգավիճակներ։
Առավել վտանգավոր է դառնում էն իրավիճակը, երբ հասարակության մեջ ի հայտ են գալիս նման մարդիկ կամ խմբեր, որոնք աչք են փակում իրական անբարոյականության վրա, բայց բարձրաձայնում են միայն ընտրովի թեմաներ։ Սրանք ավելի մոտ են Բոկաչչոյի ծաղրած կերպարներին, քան Միլթոնի իդեալին։
Դեկամերոն-ը հիշեցնում է, որ բարոյականությունը չի կարող կառուցվել անգամ փոքրիկ ստի վրա։
Կորուսյալ դրախտ-ը հիշեցնում է, որ առանց Աստվածային կարգի ազատությունը կործանարար է դառնում։ Եւ որ այդ կարգի սահմանումը մարդը չէ որ տալիս է, այլ բացառապես Սուրբ Գիրքը:
Եթե Բոկաչչոն ասում էր՝ նայեք մարդկանց՝ առանց դիմակի։
Իսրայել–Թուրքիա դաշինքի առասպելը հորինված է բացառապես ատելություն սերմանելու համար։
Իհարկե, մի քանի հոգի կան, ՄԻԴ-ից հիմար բաներ են լսում, բայց դա դրանից է, որ Ռուսաստանը, հաշվի առնելով իր երկրի ներսում գոյություն ունեցող մուսուլման զանգվածին, այլ դիրքերից է հանդես գալիս։
Նաեւ, հայկական ընդդիմությունը պաշտոնապես չի կարող այլ դիրքերից հանդես գալ դեռ: Բայց ատելություն սերմանողները արդարության առաջ են պատասխան տալու։
Ես առհասարակ չեմ ակնկալում. էս ամենը կարող է հասկանալի դառնալ դեռ, եթե անգամ մեկ հոգի հասկանա կստացվի, որ անիմաստ չեմ գրում։
Իսկ լայն մասաների համար մի քանի էջ ևս ունեմ թե ռուսական, թե հայկական։
ԱՄՆ–Ռուսաստան հանդիպումներում ուկրաինական հարց, որպես էդպիսին, մեծ հաշվով գոյություն չունի։ Չունի նաև Հարավային Կովկասի հարցը․ էդ հարցերի շուրջ պայմանավորվածությունները առկա են, ընդամենը մտել են կատարման փուլ։ Եվրոպան հնարավորություն չունի կանխելու դա, ընդամենը փորձում է ինչ-ինչ հարցեր լուծել։
ԱՄՆ-ը և Ռուսաստան հանդիպումների առանցքը Մերձավոր Արևելքն է։
Տեսանելի ապագայում Մերձավոր Արևելքում երկարատեւ հրադադար չի լինելու։ Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ում և Իսրայելում իշխող էլիտաների կողմից արդեն մեկնարկված է Մեծ Իսրայելի կյանքի կոչման ծրագիրը, որը իրականացվելու է երեք փուլով:
Առաջին փուլ Իսրայելի տարածքը կհասնի Թվոց գրքում նշված չափերին՝ մոտ 60–80 հազար քառակուսի կմ:
Երկրորդ փուլ Սողոմոնի թագավորության ժամանակաշրջանի չափերին՝ մոտ 120–140 հազար քառակուսի կմ:
Երրորդ փուլ այն սահմաններին, որոնք Աստված խոստացել է հրեաներին՝ Եգիպտոսի գետից մինչև Եփրատ, մոտ 1,7–1,9 մլն քառակուսի կմ։ Թվերը հստակ չեն, քանի որ պահպանված ճշգրիտ քարտեզներ չկան, իսկ Սուրբ Գրքում հստակ սահմանագիծ նշված չէ, բացի վերևում նշվածը։
Էս սահմանները գրված են հենց էն Գրքում, որը ինքնահռչակ քրիստոնյաները անվանում են Սուրբ Գիրք։
Իհարկե, էս զարգացումներին դեմ կլինեն նույն ինքնահռչակ քրիստոնյա շրջանակները, բայց Ռուսաստանում և ԱՄՆ-ում իշխող էլիտաների զգալի հատվածը բավական խելամիտ է, որպեսզի չհակառակվի Աստծո կամքին։ Ավելին՝ նրանք ոչ միայն չեն ընդդիմանում, այլ նպաստում են դրա կյանքի կոչմանը։
Տեղացի չուռկաները, մինչ բաց աղբյուրներին հետևելով, հիմար վերլուծություններ են անում Իսրայել–Թուրքիա դաշինքի կամ սիոնիզմի և բրիտանացիների գոյություն չունեցող դաշինքի մասին։ Իրականությունը այլ է։
Իրականությունը էն է, որ բրիտանացիները կանխեցին այլ սահմաններով Իսրայելի ծնունդը 1929 թվին՝ Չերչիլի ստորագրությամբ։ Էդ հողերը խլվեցին հրեաներից, որի վրա ստեղծվեց գոյություն չունեցող Հորդանան պետությունը՝ աշխարհի միակ պետությունը, որտեղ օրենքով արգելված է հրեաների մուտքը ապրելու համար։ Բայց էդ և հետագա զարգացման մասին հետո։
Մեծ Իսրայելը իր մեջ ներառելու է Սիրիայի մեծ մասը, Իրաքի մեծ մասը, գրեթե ամբողջ Լիբանանը, ամբողջ Հորդանանը, տարածքներ Եգիպտոսից,Թուրքիայից և Սաուդյան Արաբիայից։ Սա քանի տարվա ընթացքում տեղի կունենա՝ ոչ ոք չի կարող ասել, բայց էս պատկերին հասնելու գործընթացները սկսված են։
Քրդերը էս ամենի մեջ ՀՀԿի ընտրատասովշիկի դեր ունեն․ միայն կոտորվելու են՝ պետություն ունենալու հույսով, բայց ինչ էլ որ ստանան ապագա չի ունենա։
Քրդերը լավ գործիք են Իսրայելի հողերը ազատագրելու համար։
Կոտորվելու է թուրքական աշխարհը՝ Անատոլիայից մինչև Չինաստան ձգվող հատվածում, Գոգի և Մագոգի տրամաբանության մեջ, ինչի մասին նախկինում գրել եմ։
Իսրայել պետության ստեղծման մեջ գործնականում որոշիչ դեր ունի Ստալինը, ով էլ ապահովեց հրեաներին զինամթերքով, որոնք կրակում էին թե արաբների, թե բրիտանացիների վրա՝ մինչև 1949 թիվը։ Առանց էդ զինամթերքի Իսրայելը չէր կարող 1948–1949 թվերին հաղթել բրիտանացիքի մարզած և զինած եգիպտական, սիրիական, տրանսհորդանանյան, իրաքյան, լիբանանյան և արաբական կամավորական ուժերին։
Ստալինը դա արեց հաշվարկով, որ բրիտանացիներին դուրս հանի Մերձավոր Արեւելքից, ինչը էդպես էլ եղավ։ Այլ հարց է՝ հետագա զարգացումները, բայց ամեն բան կարող էր փոխվել հետագայում, եթե Ստալինը չհավատար հորինված բժիշկների պատմությանը, ինչից հետո կնքեց իր մահկանացուն Պրավդայում տպված հոդվածից երեք ամիս չանցած։
Էն ինչ ձեզ էդ քաղաքագետ իմբիցիլները ներկայացնում են իբրև վերլուծություն, իրականության հետ ախերս չունի, և օբեկտիվորեն դրանք չեն էլ կարող տիրապետել իրական գործընթացներին՝ բաց աղբյուրներին հետևելով։ Ես ձեզ վստահեցնում եմ՝ էդ իմբիցիլների մեջ չկա մեկ հոգի, ով բացի բաց աղբյուրները այլ տեղից ինչ-որ բան կարող է իմանալ։
Բայդ դրանց մասին հետո:
Իվանկա Թրափը, իր ամուսին Քուշները և Պուտինի ընկերոջ կին Ժուկովան, Ռուսաստանում և ամբողջ աշխարհում մի քանի հարյուր դպրոցներ են ֆինանսավորում, որտեղ ռաբբիները պատրաստում են Մեծ Իսրայել վերադարձող սերունդ։
Պուտինի իշխանությունը ամրապնդվել է հենց այն շրջանակների կողմից, ովքեր Թրամփին բերել են իշխանության։
Իսրայելը ապագա Հայաստանի դաշնակիցն է, իսկ Իսրայելի դեմ ատելություն սերմանողները թշնամական բացիլներ։ Եթե դրանց կյանքին նայեք, բացի իմբիցիլ դավադրապաշտ լինելը, կամ էքստրասենս են, կամ աստղագուշակության մեջ են, կամ հեչ որ չէ՝ քաղաքագետ կամ այլ արատներով բռնված եսիմ ինչ։
Այսօր Ռուսաստանում գործող 50 հազար եկեղեցիներից 10 հազարը բողոքական է, որոնք գործում են անխոչընդոտ եւ ստանում պարգեւներ պետության կողմից ընտանեկան արժեքներ քարոզելու համար, եւ համագործակցում ուղղափառ եկեղեցու հետ՝ ընդդեմ վատիկանից սնուցվող լիբերալիզմի։ Իսկ մեր մոտ, ագառկա Նազենի Հովհանիսյանը, ինչ-որ սքեմ հագածի հետ, ով ճիզվիտական դպրոցում վերապատրաստում է ստացել, պայքարում էր ավետարանականների դեմ։ Վերջում երկիրը ծախում են, մեղավոր հռչակում ավետարանականների ու հրեաներին։
Այս պարզ ճշմարտությունները հաշվի առնելով՝ ռուս ուղղափառ էլիտան սկսեց համագործակցել ԱՄՆ-ում ապստամբություն հասունացնող հուդայական եւ ավետարանական էլիտաների հետ, ովքեր ամրապնդեցին Պուտինի իշխանությունը՝ ընդդեմ վատիկանյան եւ լոնդոնյան էլիտաների սպասարկողների, որոնց մնացուկներ դեռ մասամբ կան, հատկապես ՄԻԴում եւ տարբեր երկրների դեսպանատներում, բայց երկար գոյատեւելու շանս չունեն։
Ասեմ ավելին․ եթե էդ նույն կենտրոնի հետ համագործակցություն չսկսվեր, Ռուսաստանի մասնատումը մի քանի տարվա հարց էր։
Սա շատ խառը եւ հպանցիկ եմ գրում, չնայած որ կարիք կա որոշ դեպքերի մասին մանրամասն գրելու, որ դուք պատկերացնեք՝ տեղացի վերլուծող մերլուծողները ինչ փոքրիկ դուրակներ են, հատկապես էն իմբիցիլները, ովքեր խոսում են Իսրայել–Թուրքիա եւ Ռուսաստան–Չինաստան–Իրան դաշինքի որեւէ ձեւաչափի մասին։
Միշտ շահարկվում է՝ Իսրայելը զենք է վաճառել Ադրբեջանին, հետո ի՞նչ Ռուսաստանն էլ է վաճառել, թե ինչի համար են վաճառել եւ ինչից հետո անգամներ գրվել է։
Եթե Հայաստանում վատիկանի պոռնիկները չիշխեին եւ համագործակցություն լիներ Իսրայելի հետ, ինչը բխում է մեր շահերից, այլ դիրքում կլինեինք։
Թույլ մի տվեք, որ մի կողմից իմբիցիլ դավադրապաշտները, մյուս կողմից վատիկանի բոզերը ձեզ տանեն էմոցիոնալ դաշտ եւ թշնամիներ հորինեն․ էդ ամենը մեր երկրի շահերից չի բխում։
Վաղուց Վատիկանի գլխավոր թիրախը ոչ թե ուղղափառ աշխարհն է, ինչպես իմբիցիլները խոսում են, այլ հուդայական եւ ավետարանական, որոնք էլ սկիզբ են դրել վատիկանյան կամ բաբելոնյան աշխարհակարգի կործանմանը։ Էս ամենի մեջ, իհարկե, իր կարեւոր ներդրումը ունի ռուս ուղղափառ էլիտան․ սա չշփոթել էն ՄԻԴի բոզերի հետ, որոնք տարբեր մանր-մունր բացիլներ են սնում նաեւ տեղական դաշտում, բայց դրանց մասին հետո։
Մինչ կգանք նրան, թե ինչի է դարերով ատելություն սերմանվել հրեաների, հետագայում նաեւ ավետարանականների հանդեպ։
Մարտին Լյութերը փոխեց մարդկության պատմության ընթացքը ոչ միայն կրոնական, այլեւ լայն աշխարհաքաղաքական իմաստով։ Լյութերի 1517 թ. բողոքը Կաթոլիկ եկեղեցու դեմ՝ ինդուլգենցիաների վաճառքի եւ պապական գերիշխանության հարցում, ճեղք բացեց մի միաբան համակարգում, որը դարերով պահում էր Եվրոպան մեկ գաղափարական կենտրոնի շուրջ։ Էդ ճեղքը արագ վերածվեց պառակտման՝ կաթոլիկ–բողոքական պատերազմների։
16–17-րդ դարերում Եվրոպան թաթախվեց երկարատեւ կրոնական պատերազմների մեջ՝ Գերմանիայից մինչեւ Ֆրանսիա, Լեհաստան , Շվեդիա, Նիդերլանդներ եւ Անգլիա։ Պապական կենտրոնի թուլացումը, կայսրության քայքայումը եւ կաթոլիկ աշխարհի ներսում ուժերի բաշխման խախտումը ստեղծեցին ռազմաքաղաքական վակուում։ Եվրոպան այլեւս չէր կարող կենտրոնացած կերպով միջամտել Ռուսաստանում ընթացող գործընթացներին։
Սա հնարավորություն դարձավ Մոսկովյան պետության համար։ Հատկապես 1600–1629 թվերի բողոքական շվեդների եւ կաթոլիկ լեհերի պատերազմը ռուսների համար հնարավորություն ստեղծեց ազատվել Լեհ–Լիտվական ազդեցությունից, եւ նաեւ փաստ է, եթե կրոնական հողի վրա լեհերը պատերազմի մեջ չլինեին շվեդների դեմ, գրեթե անհնար կլիներ ռուսներին 1612-ին հաղթել լեհերին եւ դուրս հանել Կրեմլից։
Իսկ հետագայում 1618–1648 թվերին Եվրոպայում սկսած Երեսունամյա կրոնական պատերազմ մեծ հնարավորություն ստեղծեց ռուսների համար, Մոսկվան կարողացավ ամրապնդել կենտրոնական իշխանությունը, վերականգնել սեփական եկեղեցական ինքնիշխանությունը եւ ազատվել արտաքին վերահսկողությունից։
Հետագա փուլում՝ արդեն 18-րդ դարում, այս գործընթացների տրամաբանական շարունակությունը դարձավ Ռուսաստանի վերափոխումը կայսրության։ Փաստացի, Լյութերի սկսած շարժումը, թեկուզ անուղղակիորեն, նպաստեց ոչ միայն Եվրոպայի վերաձեւմանը, այլեւ ռուսական կայսրության ձեւավորմանը, նաեւ հայերի ազատագրմանը պարսկական լծից․ սա պատմական արդեն տեղի ունեցած փաստ է։
Եթե տեղացի դավադրապաշ իմբիցիլների տեսանկյունից նայեք, պետք է ասենք՝ ռուսները աճեցրին Լյութերին, բայց չէ, դա Աստվածային միջամտություն էր, բայց ռուսները մասամբ օգնեցին Հենրի 8-ին, որ կարողանա ազատվել պապական լծից, ինչով էլ սկսվեց առաջին համագործակցությունը անգլիացիների հետ։
Լյութերը զուտ եկեղեցական բարեփոխիչ չէր․ նրա քայլը գործարկեց շղթայական ռեակցիա, որի հետեւանքները հասան մինչեւ Արևելք եւ փոխեցին պատմության ընթացքը։
Էսօր էլ Արևմուտքի ներսում առկա հակասությունների արմատը սնվում է նույն Մարտին Լյութերից։ Նրա սկսած պառակտումը կաթոլիկ միասնական աշխարհակարգի մեջ ոչ թե փակվեց պատմության էջերում, այլ խորացավ ու փոխեց մտածողության ամբողջ կառուցվածքը։
Լյութերը թուլացրեց ոչ միայն պապական իշխանությունը, այլեւ գաղափարական կենտրոնացվածության սկզբունքը․ էդ պահից Արևմուտքը սկսեց ապրել ներքին գաղափարական մրցակցության, հակասական արժեքների եւ (ճշմարտությունների բազմազանության) մեջ։ Կաթոլիկ–բողոքական դիմակայությունը հետագայում վերածվեց քաղաքական, ազգային եւ քաղաքակրթական հակասությունների, որոնք այսօր արտահայտվում են լիբերալ–պահպանողական, գլոբալիստ–քրիստոնեական, ավանդական–պոստքրիստոնեական ճեղքերում։
Էն, ինչ ժամանակին սկսվեց որպես աստվածաբանական բողոք, վերաճեց իշխանության ապակենտրոնացման, արժեքների հարաբերականացման եւ միասնական քաղաքակրթական առանցքի քայքայման։ Արևմուտքը մինչ էսօր ապրում է էդ ներքին ճեղքման հետեւանքները, եւ էդ ճեղքի առաջին խոր հարվածը հենց Մարտին Լյութերի անունն է կրում։
Դրանով պայմանավորված՝ համակարգային ատելություն է սերմանվել բողոքականների, հետագայում դրանից ծնված ավետարանականների հանդեպ․ էս գործիքակազմի մասին առանձին կխոսենք, որովհետեւ կարեւոր է հասկանալու համար, թե ինչի է նաեւ մեր երկրում այդ ատելությունը սերմանվել Սերժիկից սկսած նաեւ փռչոտի ժամանակ, ներկայիա վիժվացքի դեպքը առանձին բացատրություն ունի:
Ռուսաստանում ճիշտ հակառակն է՝ համագործակցություն։
Նաև 2002-ին Վատիկանում մշակվեց մի գազատար, որը կոչվեց Նաբուկկո՝ մի օպերայի անունով, որը գրվել էր Աստծո ժողովրդին դեպի Բաբելոն գերության տարած և Սողոմոնի առաջին տաճարը կործանած թագավորի՝ Նաբուգոդոնոսորի անվանբ, որը նախատեսում էր պարսկական, թուրքմենական, ուզբեկական, ադրբեջանական գազը հասցնել Եվրոպա, այդ նախագիծը կոչված էր այս անգամ արդեն բացի հրեաներից, նաև ուղղափառության ջահակիրներին՝ ռուսներին, գերության տանելու համար, ինչը ենթադրում էր նաև Հայաստանի թրքացում, բայց դա կանխվեց շնորհիվ ռուս եղբայրների, հրեաների և Թրամփի փոքր նախադեպի՝ Ջորջ Բուշ կրտսերի ջանքերով, ով, չնայած իր պաշտոնավարման առաջին շրջանում առանձնապես չէր փորձում կասեցնել այդ նախագիծը, երևի երկրորդ անգամ ընտրվելու խնդիր էր լուծում, բայց երկրորդի ժամանակ՝ 2006-ին, արդեն կրկին օգնության եկավ՝ Պարսկաստանի միջուկային ծրագրի շուրջ առաջացած տարաձայնությունները, ինչի պատճառով պարսիկները դուրս շպրտվեցին նախագծից, բայց քանի որ նպատակը միայն պարսիկների դուրս շպրտվելը չէր, այլ ամբողջ նախագծի կասեցումը, խնդիրները առաջացան Ուզբեկստանում ևս, հետո այդ ձևաչափը փոխվեց, ու էլի խնդիրներ առաջացան, քանի որ Պուտինը կտրուկ հայտարարություններ արեց։ Մի խոսքով՝ Աստծո ժողովրդին գերության տանող գազատարը մնաց չիրագործված։
Իսկ թե ինչու Պուտինը և Նաթանյահուն պարսիկներին դուրս շպրտեցին Սիրիայից, առանձին գրել եմ։
Սա մի փոքրիկ մասն է, բայց մտքներումդ պահեք, որ սպասվող իրադարձություններից շատ չզարմանաք։
Ես դեռ երկու տարի առաջ եմ գրել ԱՄՆ–ԵՄ պատերազմի մասին,որի ականատեսը անպայման կլինենք:
Ու սա պատմության մեջ առաջին անգամը չէ, որ ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի շահերը համընկնում են ըննդեմ Եվրոպայի։
Առհասարակ ԱՄՆ-ը չէր անկախանա, եթե Ռուսաստանը չմերժեր Անգլիայի գայթակղիչ առաջարկը՝ օգնել իրեն կանխել Ամերիկայում սկիզբ առած ապստամբությունը, բայց փոխարենը ռուսները օգնեցին ֆրանսիացիներին շրջանցել Անգլիայի պատժամիջոցները, որպեսզի կարողանան ԱՄՆ-ին ռազմական և ֆինանսական օգնություն տրամադրել բրիտանացիների դեմ կռվում, չնայած որ ֆրանսիացիները դա անում էին հույսով, որ հետագայում իրենք կդառնան ԱՄՆ-ի մատակարարը և կեղեքիչը։ Բայց արդյունքում ֆրանսիացիները ընկան պարտքերի տակ, բրիտանացիները կորցրեցին իրենց գաղութային եկամտի 60%-ը, իսկ ԱՄՆ-ը անկախացավ, ինչը հետագայում ռուսների համար ստեղծեց հնարավորություն հնդիկ ժողովրդին ազատագրել բրիտանական լծից, բայց ցավոք անավարտ մնաց, քանի որ 1801-ին պալատական դավադրության արդյունքում սպանվեց Պավել 1-ը։ Ու հատուկ դավադրապաշտ դեբիլների համար ասեմ՝ բրիտանացիները չեն սպանել Պավելին, դրա համար այլ պատճառներ կային, չնայած որ այդ սպանությունից շահեցին բրիտանացիները։
Իսկ ավելի ուշ, առաջին Թրամփի՝ Աբրահամ Լինկոլի ժամանակ, ԱՄՆ-ում սկիզբ առած հյուսիս-հարավ քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում ռուսական նավատորմը հսկում էր ԱՄՆ-ի ափերը, որպեսզի թե ֆրանսիացիները, թե բրիտանացիները չկարողանան հարավին օգնություն ցուցաբերել ընդդեմ Աբրահամ Լինկոլի։
Օրինակները բազմաթիվ են, երբ ԱՄՆ-ում իշխանության են գալիս մարդիկ, ովքեր փորձում են ԱՄՆ-ը դուրս բերել Վատիկանի և Լոնդոնի ազդեցության տակից, ռուսները բնական ճանապարհով դառնում են ԱՄՆ-ի դաշնակիցները՝ պարզ պատճառով․ Ռուսաստանը վտանգ չի ներկայացնում ԱՄՆ-ի համար, քանի որ տեսանելի ապագայում չի կարող տնտեսապես մրցել նրա հետ, իսկ մնացած հարցերում արդեն երկու երկրների շահերից է բխում պայմանավորվելը։ Նաև Ռուսաստանի շահերից չի բխում հզոր Չինաստանի և թույլ ԱՄՆ-ի աշխարհը։
Ռուսաստանը գրեթե միշտ կարողացել է հաղթած դուրս գալ Արևմուտքում ծագած վեճերի և հակասությունների ժամանակ․ սա պատմական փաստ է։
1853–1856 թթ.-ին Ռուսաստանը չէր պարտվի Ղրիմի պատերազմում, եթե ԱՄՆ-ը բավականաչափ հզոր լիներ։ Փաստ է, այդ ժամանակ ԱՄՆ-ը բավականաչափ օգնություն է ցուցաբերել Ռուսաստանին ըննդեմ Թուրքիայի, Անգլիայի և Ֆրանսիայի, իսկ սպիտակամորթ ամերիկացիները միշտ համակրել են Ռուսաստանը պատմության ընթացքում՝ բացառություն սովետական շրջանը։
Անկախ ԱՄՆ-ը և անկախ Ռուսաստանը բնական դաշնակիցներ են, բայց այդ աշխարհում միևնույն է առաջնային դերակատար լինելու է ԱՄՆ-ը։
Մինչ տեղացի թույլ մտավոր կարողություն ունեցող մարդիկ, ձեզ հավատացնում են, թե Ռուսաստանը Իրանի և Չինաստանի հետ մարտավարական դաշինք ունի ընդդեմ ԱՄՆ-ի, ինչը ընդամենը պարզ հավատալիք է , որի տակ մաթեմատիկա չկա։
Իրականության մասին գրվել է և գրվում է միայն այստեղ։
Սրա մասին կարիք կա պարբերաբար գրելու, քանի որ հենց ԱՄՆ–Իսրայել-Ռուսաստան շահերի համընկնումն է այն երևացող պատճառը, ինչը հանգեցնելու է Հայաստանի ազատագրմանը, և նորից կրկնեմ՝ 2027-ի հունվարի 1-ին նախագահ Քոչարյանը, որպես երկրի առաջնորդ, շնորհավելու է հայ ժողովրդին։
ԱՄՆ-ն ու Ռուսաստանը տարբեր պատճառներով ցանկանում են վերահսկել Եվրոպա–Չինաստան ցամաքային ուղղին կամ խնդրահարույց դարձնել։
Գաղտնիք չէ, բոլոր դարերում պատերազմերի զգալի մասը եղել է ճանապարհների վերահսկման համար։
Եվրոպա–Չինաստան առևտուրը կազմում է հարյուրավոր միլիարդավոր դոլարներ տարեկան։
Ճանապարհի վերահսկումը նշանակում է՝ մաքսային և տարանցիկ լծակներ, քաղաքական ճնշում, պատժամիջոցների արդյունավետ կիրառում և այլն։
Չինաստանի նպատակն է՝ Մեկ գոտի, մեկ ճանապարհ ծրագրով դուրս գալ ծովային ամերիկյան վերահսկողությունից, նաև շրջանցել Ռուսաստանը, չնայած նրան, որ Հյուսիսային ցամաքային ուղիով (Չինաստան–Ղազախստան–Ռուսաստան–Եվրոպա) ավելի կարճ ու հեշտ կարող է կապվել Եվրոպային, բայց երևի Չինաստանում չգիտեն, որ իրենք, ըստ տեղացի լուրջ մտածողների, Ռուսաստանի մարտավարական դաշնակիցն են։ Էդ պատճառով մոլորյալ չինացիները որոշել են երկու երթուղի մշակել Եվրոպային ցամաքային ճանապարհով կապվելու համար և 2013-ից մինչև այսօր մեկ տրիլիոնից ավել դոլար են ծախսել այդ նպատակին հասնելու համար։
ԱՄՆ-ի ու Ռուսաստանի մոտիվացիաները տարբեր են, բայց առաջնային նպատակը ԵՄ-Չինաստանը կապը առնվազն վերահսկելի դարձնելն է, իսկ լավագույն դեպքում՝ խաթարելը։
ԱՄՆ-ի համար սա գոյաբանական հարց է․ ծովային ճանապարհների կորուստը, ինչը հանգեցնելու է դոլարի թուլացմանը։
Եվրոպա–Չինաստան ուղիղ կապը հանգեցնելու է ԱՄՆ-ի տնտեսության քայքայմանը։
Չինաստան–Եվրոպա ցամաքային անվերահսկելի կապի հաստատումը դարերով թույլ չեն տվել մեր եղբայր ռուսները և բազում պատերազմներ հրահրել ու նախաձեռնել դա թույլ չտալու համար, քանի որ այն հանգեցնելու է Ռուսաստանի կլանմանը Չինաստանի կողմից։
Ներկայումս նաեւ ԱՄՆ-ի շահերից չի բխում, որ իրեն վտանգ սպառնող Չինաստանը կլանի Ռուսաստանը, նաև ԱՄՆ-ի շահերից չի բխում, թե Չինաստանի, թե ԵՄ-ի համար հումքի հավելում դառնա Ռուսաստանը։
Նաև տրամաբանական է, որ Ռուսաստանը չի ցանկանում դառնալ Չինաստանի տարանցիկ հումքային հավելում։
Ցամաքային ուղիները, որոնք շրջանցում են Ռուսաստանը, նվազեցնում են ոչ միայն Ռուսաստանի ռազմավարական արժեքը նաեւ անիմաստ են դարձնում էն հսկայական տարածքները որոք ձեռք բերելու համար անթիվ զոհեր է տվել մեծ եւ փառահեղ ռուս ազգը:
Նաև տրամաբանական է, Ռուսաստանի համար առաջնային է, որ Եվրոպա–Ասիա կապը անցնի իր տարածքով, որպեսզի թե ԵՄ-ն, թե Չինաստանը կախման մեջ լինեն իրենից և այլն։
Եվրոպայից դեպի Չինաստան հիմնական ցամաքային ուղիներից ցանկալին Ռուսաստանի համար նույն Հյուսիսային ցամաքային ուղին է, լիովին կախված Ռուսաստանից։
Դե նախկինում ռուս ցարերը և կայսրերը տեղյակ չեն եղել մեր մեծ մտածողների մասին, թե չէ այդ նպատակի համար պատերազմներ չէին անի։
Սա պատճառների մի փոքրի մասն է, որ երեք տարի պնդում եմ՝ ԱՄՆ-ի, Ռուսաստանի և Իսրայելի շահերը համընկնում են, ինչից մենք կարող ենք օգտվել։
Հայաստանը այստեղ դառնում է և կարևոր, և վտանգավոր հանգույց։
Հիմա գանք Հարավային ուղուն․ Չինաստան–Կենտրոնական Ասիա–Իրան–Թուրքիա–Եվրոպա։ Սա արդեն կրկնակի անթույլատրելի է նաև Իսրայելի համար։