Dr Mushtariy Mamuriy

To‘g‘risi, Xitoyga ketayotib ovqatlarini yeyishga qo‘rqib, o‘zimiz bilan ancha “zapas” olib ketdik.
😂
Non, pishirilgan go‘sht, mazali pishloq, tezpishar bo‘tqalar… Lekin bularni nonushtada yedik. Mehmonxona nonushtasida esa ikkilanmasdan yeyish mumkin bo‘lgan yagona narsa —
qaynatilgan tuxum
bo‘lishi mumkin
😂
Keyin bilsak, qiyinchilik faqat topib olguncha ekan. Uyg‘ur, turk, o‘zbek, qozoq, ozarbayjon oshxonalari bor ekan.
Albatta, biz —
lag‘mon sevuchilar
— uyg‘ur taomlaridan rosa yedik. Va rostini aytsam, mazasi biznikidan ancha yaxshi ekan.
😅
Xamiri esa alohida mavzu.
Al dente
pishgan. Bir tishlasangiz —
tirs!
😂
Qaylasiga ham gap bo‘lishi mumkinmas. Faqat achchiq. “Not spicy” desangiz ham…
achchig‘i bor.
Brokolli salati esa ularda salat emas, ovqat ekan. Yoniga garnir sifatida guruch olib kelishdi.
😂
7 kun ichida imkon qadar har xil taomlaridan tatib ko‘rishga harakat qildik. Choyi esa — tekin.
Narxlar ham qiziq: ba’zi joylarda biznikidan arzon, ba’zi joylarda esa Toshkentdagi narxlar bilan deyarli bir xil. Taksi narxlari ham o‘zimiznikiga o‘xshash.
Bir xitoylikdan: “Pulni chetda topib, Xitoyda sarflash kerak”, — degan gapni eshitgan edim.
Chin ekan.
😄
Oziq-ovqat ham, yo‘l kira ham umuman qimmat emas.
Lekin…
Hid masalasi…
Uh. Dastlab shunaqangi hidlar kelardiki, yengim bilan burnimni yopmoqchi bo‘lsam, hid kiyimimga ham urib ketgan
😂
Shukrki, 3-kunga kelib ikki xil variantdan biri sodir bo‘ldi: yoki Xitoydagi hidlar yo‘qoldi, yoki…
burnim endi sezmay qo‘ydi.
😂
Qaysi biri bo‘lganini bilmayman. Lekin aynan shu daqiqadan boshlab Xitoydagi safarimiz ancha yengillashdi.
😄

Bu safarga aslida
tibbiyot bo‘yicha
bordik. Dastur bilan harakatlandik. Har bir kunimiz, hatto soatlarimizgacha rejalashtirilgan edi.
O‘zim uchun juda ko‘p foydali narsalar oldim. O‘rgandim, ko‘rdim, savollar tug‘ildi. Va eng muhimi —
hali o‘rganadigan narsalarimiz juda ko‘p ekanini tushundim.
Lekin Xitoy men uchun faqat tibbiyot emas,
kontrastlar mamlakati
bo‘ldi.
Bir tarafdan — o‘ta rivojlangan, o‘ta texnologik.
Birorta ham bank plastik kartasi yoki oddiy terminal ko‘rmadim. Hamma QR-kod orqali yoki kafti bilan to‘lov qiladi.
😳
Ikkinchi tarafdan esa, ba’zi narsalariga qarab, o‘zimni sobiq ittifoqning 90-yillariga tushib qolgandek his qildim.
Eshitadigan qo‘shiqlari, tushadigan raqslari, televizordagi seriallari, ba’zi urf-odatlari… Qiziq kontrast.
Yana bir narsaga juda hayron qoldim. Ularda
ommaviylik juda yaxshi rivojlangan ekan.
Har kuni tushlik payti odamlar bir joyga yig‘ilib, yoki yig’ilmasdan bir xil harakatlardan iborat jismoniy mashqlar qilishadi.
Tasavvur qiling: ko‘chada odamlar to‘planib, bir xil ritmda mashq qilishyapti.
Bizda buni ko‘rsangiz, ehtimol: “Nima bo‘lyapti o‘zi?” deb qarab turardik.
😂
Ko‘chada esa umuman dorixona ko‘rmadim. Faqat o‘zlarining an’anaviy tibbiyot do‘konlari ko‘zimga tashlandi. Giyohlar, turli vositalar… Har qalay, menga aytishlaricha, ko‘pchilik an’anaviy tibbiyotdan foydalanar ekan.
Konditsionerlari esa alohida mavzu.
😂
Ishlamayotgandek ishlaydi.
Ya’ni
sovutayotganini deyarli sezmaysiz. Umuman salqin emas.
Avvaliga ichimdan: “Voy tavba, issiqda shunaqa yurisharkan-da”, — deb o‘yladim. Keyin bilsam, ular
sovuqdan qo‘rqisharkan.
Sharq mamlakatlarida sovuqdan, organizmga sovuq tegishidan qo‘rqish degan tushuncha ancha kuchli ekan.
Yana bir jihati menga juda yoqdi.
Qayerga borsangiz, darrov sizni mehmon qilishadi.
Iliq suv. Iliq choy. Qaynoq (jenshenli, muskatli, yong’oqli, yana bir nimali) qahva. Antiqa ichimliklar. Chaq-chuqlar va hokazo.
Mehmondo‘stliklari juda seziladi.
Odamlari ham muloyim, yordamga shaydek tuyuldi. Masalan, bolalarga kiyim olayotgan edik. Qornimiz ochib ketdi.
Do‘kon egasidan: “Muslim ovqat qayerda sotiladi?”deb so‘radik. U shunchaki yo‘lni ko‘rsatib qo‘ymadi.
Erinmasdan biz bilan 3-qavatdan pastga tushdi.
Keyin taxminan 500 metrcha biz bilan birga yurib,
Uyg‘urlar kafesigacha olib borib qo‘ydi.
Muslim yegulik topish — bu keyingi masala bo‘ldi.
😅

His-hayajonim unutilib ulgurmasidan yozib qo‘yishim kerak. E’tibor bersam, vaqt o‘tishi bilan eng kuchli emotsiyalar ham sekin unutilib borar ekan.
Xitoyga ilk tashrifim haqida.
Aeroportdan boshlasak…
Birinchi taassurotim —
“Ohho”
😳
Katta. Keng. Baland. Juda toza.
Shunchalik taassurot qoldirdiki, rasmga olish ham esga kelmabdi.
😂
Hojatxonasida esa biz uchun noodatiy bo‘lgan mayda, lekin qiziq detallar bor ekan: oyoq yuvish uchun alohida past moyka, unitaz o‘tirg‘ichi ustidagi sifatli, tanaga yoqimli paket esa bitta tugmacha bilan avtomatik almashadi.
Ommaviy joylarda bizda ham shunaqa narsalar bo‘lsa, yomon bo‘lmasdi, deb o‘yladim. Qo‘l yuvish uchun smesitillar — sensorli.
Aeroport shu qadar katta ekanki, xodimlar samokatda harakatlanishar ekan.
😄
Lekin aeroportdan chiqib, shaharga kirganimizda taassurot birdan o‘zgarib ketdi.
Ertalab soat 7:00. Havo bulutli. Ko‘chalar deyarli bo‘sh. Atrofda baland-baland binolar. Negadir menga shahar
qovog‘ini solib turgandek
tuyuldi. Hatto bir lahzaga AQSh kinolaridagi postapokalipsis sahnalariga kelib qolgandek bo‘ldim.
😂
Lekin keyingi shok —
shahar hidi
bo‘ldi. Turli, bizga noodatiy ziravorlar + tamaki hidi. Rostini aytsam, birinchi hayolim:
“Bo‘ldi. Qaytib kelmayman.”
😂
Eng qizig‘i — bitta ham chekayotgan odamni ko‘rmadim. Unda qayerdan shuncha tamaki hidi kelayotganini tushunmadim.
Keyin mehmonxona koridorida har bir xona yonida sigaret tashlash uchun maxsus urnalar turganini ko‘rdim. Demak, bu ham o‘ziga xos tizim ekan.
Lekin biz joylashib ulgurmasimizdan oldin Xitoy yana bir bor o‘zgarib qoldi. Havo ochildi. Kun isidi. Odamlar ko‘chaga chiqdi. Va birdan…
shahar uyg‘ondi.
Ko‘chalar odamga to‘ldi, hayot qaynab ketdi.
Ertalabgi sokin, biroz sovuq taassurotdan asar ham qolmadi. Shu paytda tushundim:
bu shaharni birinchi ko‘rish bilan tushunib bo‘lmas ekan
…

https://youtube.com/shorts/N8scb4t0a7M?si=_ZAGY5d8tV9NJPfG

#admin_time
Ko'pchilik ofline konsultatsiyalarni so'rab yozishdi.
Ertaga juma va dushanba kunlari Havvo clinikda qabul bo'ladi.
Qabulga yozilish uchun
+998778005755 ga qo'ng'iroq qiling.
Shanba kuni qabul bo'lmaydi.
Ishonchingiz uchun raxmat.
🌸

Soat kunduzgi ikki bo’lmoqda. Havo zo’r. Ulg’ayib bolali bo’lganimdan beri birinchi marta chet el safaridaman. Ta’surotlarim bilan bo’lishgim kelyapti. O’qiysizmi?

🥛
KO‘KRAK SUTI ISHLAB CHIQARILISHINI QO‘LLAB-QUVVATLAYDIGAN 10 MAHSULOT
🥚
1. Tuxum — oqsil, D vitamini va xolinga boy.
🐟
2. Yog‘li baliqlar — losos, sardina va skumbriya omega-3 manbai.
🥬
3. Ko‘katlar — ismaloq, brokkoli kabi sabzavotlar temir, folat va kalsiyga boy.
🫘
4. Dukkaklilar — mosh, loviya, no‘xat va yasmiq oqsil hamda tolaga boy.
🥣
5. Suli yormasi — murakkab uglevodlar va beta-glukan manbai.
🥛
6. Sut mahsulotlari — qatiq, kefir va tvorog oqsil hamda kalsiy beradi.
🥜
7. Yong‘oq va urug‘lar — foydali yog‘lar va minerallarga boy.
🌿
8. Shambala (fenugreek) — ayrim onalarda sut ishlab chiqarilishini qo‘llab-quvvatlashi mumkin.
🌾
9. Arpabodiyon (fennel) — emizish davrida an’anaviy ravishda qo‘llaniladi.
💧
10. Yetarli suyuqlik — suvsizlanmaslik emizish davrida muhim.
⚠️
Muhim: hech bir mahsulot sutni avtomatik ravishda ko‘paytirmaydi. Sut ishlab chiqarilishida eng muhim omillardan biri — bolaning ko‘krakni tez-tez va to‘g‘ri emishidir.

Tez kunda uyda bo’lamiz. Ilk bora bolalarimdan alohida chetga chiqishimiz. Nazarimda yillar bo’lgandek. Hammani rossa sog’indim
🥹

Sun’iy aralashmadagi bola ichi ketib, qusib sutini rad etayotgan bo’lsa, ORSA beriladi

“Biri aytadi: 6 oygacha chaqaloqqa suv berish kerak. Boshqa doktor esa — umuman bermang, deydi. Qaysi biri to‘g‘ri?”
👶
Ayniqsa yangi tug‘ilgan chaqaloq onalarida bu savol juda ko‘p uchraydi.
❗️
Internetdagi har xil maslahatlar orasida adashib qolmang. Chaqaloqqa suv berish masalasida bolaning yoshi, ovqatlanishi va holati muhim.
Xo‘sh, 6 oygacha suv berish kerakmi yoki yo‘qmi?
Batafsil tushuntiramiz.
@neomaslahati