Turkiyadagi Talabadan...| Yulduzlar tomon
Kimdir meni bayramda sms sotib olib, birma bir tanishlarga nokia telefonida sms yozib tabriklaydigan vaqtlarga teleport qilib yuborsin
888-yigitga ham rad javobini bergan qizlar 8-martda
Shunaqa birovlarni kartasidan pul yechib ketadigan botlarni yaratib odamlarni kuydiradigan iflos hayvonlarning yedi ceddini s**********
Premium deb kelayotgan xabarlar kelaverib ezib yubordi. Hammani telegramini buzib kirishdimi?
Ehtiyot bölinglar do’stlar. Aslo bosmang.
Bugun bir narsani e’tirof qilib qo’yay.
Erkaklar tabiatan qo’pol bo’lgani uchun soni ko’paygan sari madaniyat saviyasini tushuramiz.
Ayollar tabiatan zarif bo’lgani uchun jamiyatda ayollar ko’paygan sari madaniyat saviyasi yuksaladi.
Masalan bir erkakka bitta gilam, bitta yostiq bitta televizor bo’lsayam yashab ketaveradi. Uyni mamur qiladigan ayollar. Jamiyatni ham.
Shuning uchun yaxshiyam ayollar bor.
Hamma ayollarni bayrami bilan tabriklayman
🌷
Bundan 3-4 yil oldin 8-mart nishonlanishi kerakmi yöqmi mavzusi shunaqa tortishilardi
😂
Qizlar krugi va erkaklar krugi
@turkiyadagi_talabadan
Қудратов Абулқосим ҳожи бобо айтадилар: – Тоғайтемирлик Нормўминов Турсун бобо чорва ходими, узоқ йиллар бўлим бошлиғи, зоотехник, ферма мудири бўлиб ишлаган. Бу киши жуда билимли, хотираси ўткир, сўзлари бурро, кесиб гапирадиган, сўзга уста, салоҳиятли, тажрибали…
Қудратов Абулқосим ҳожи бобо айтадилар:
– Тоғайтемирлик Нормўминов Турсун бобо чорва ходими, узоқ йиллар бўлим бошлиғи, зоотехник, ферма мудири бўлиб ишлаган. Бу киши жуда билимли, хотираси ўткир, сўзлари бурро, кесиб гапирадиган, сўзга уста, салоҳиятли, тажрибали инсон эди. Институтда ҳам аъло баҳоларга ўқиган. Мен ўзим ҳам соҳамга оид айрим нарсаларни шу кишидан сўраб ўрганиб олганман.
У кишининг суҳбатида ғурур, масъулият, меҳр мужассам эди. Гапираётганда кўзлари чақнаб кетар, далилни далил билан, фикрни фикр билан мустаҳкамлар эди. Ҳеч қачон ҳавойи гапирмас, ҳар бир сўзининг ортида тажриба, меҳнат ва ҳалоллик турарди.
Яна бир жиҳати, юраги катта, қўрқмас инсон эди. Бюрократизм авж олган, одамлар лавозимдорлар олдида тили тутилиб қолган замонларда ҳам у ҳеч кимдан қўрқмас, раҳбарлардан ҳайиқмас, керакли гапларни баралла айтаверар эди. Рост гапни баралла айтар, ноҳақликка тоқат қилолмас эди. Унга мансаб эмас, ҳақиқат азиз эди.
1968-1969 йил қиш ниҳоятда совуқ келди. Шамоллар қаҳр билан увиллар, қировлар темирни ҳам синдиргудек бўлар, қор қават-қават ёғиб, далаларни оқ кафанга ўраб қўйган эди. Табиат гўё инсонларга синов юборгандай, шафқатсиз ва қаҳрли тус олганди. 1969 йилнинг 3 январида ёққан қор 11 мартгача яъни 65 кун ерда эримасдан турган.
Қишки каникул вақтида хоналар совуб кетганидан икки ой мактабларда дарслар тўхтатилди. Ҳар куни устма-уст қор ёққанлиги учун қор уюлиб кетарди. Йўллар ёпилиб, машиналар қатнов тўхтаб қолганди.
Оқибатда кўплаб чорва моллари ҳалок бўлди. Ҳатто баъзи отарларда биттаям қўй қолмади, бари қирилиб кетди. Отархоналардаги сукунaт юракни эзиб юборар, чўпонлар таёғига суяниб қолар, кўзларида умидсизлик сояси кезарди. Улар учун қўй – ризқ, қўй – умр, қўй – бола-чақанинг нони эди. Бир кечада меҳнатлари қор билан кўмилиб кетгандай бўлди.
Қўрқув ва таҳлика авж олди. Айримлари жазодан, маломатдан, “режа бажарилмади” деган айбдан қўрқиб, ўзини ўлдирмоқчи ҳам бўлишганди. Бу нафақат табиат балоси, балки тизим босими ҳам эди. Одамларнинг юрагига совуқдан ҳам қаттиқроқ муз тушганди.
Ана шундай оғир, таҳликали вазиятда Турсун бобо ўзини йўқотмади. У одамларнинг кўзига тик қараб, уларга далда берди.
– Бошни кўтаринглар, – деди у қатъий овозда. – Бу табиатнинг иши. Ҳақиқатни етказиш керак. Ҳеч ким айбдор эмас.
У чўпонлардан оз-моздан пул йиғиштириб олди. Ҳеч кимни мажбурламади, лекин ҳар ким қалбидан чиқариб берди. Чунки улар Турсун бобога ишонарди. Йиғилган пулларни бир рус тили муаллимига бериб, уни Москвага жўнатди.
– Сен рус тилини биласан, – деди у ўқитувчига. – Кимга учрашишни ҳам биласан. Ҳамманинг номидан қайтмайдиган қилиб хат ёзасан. Москвага кетасан, керакли жойга бериб келасан. Тошкент бизни тингламайди. Бу ерларда тўхтаб ўтирма, оввора қилишади. Жўнаб кетганингни ҳеч ким билмасин.
Бу оддий маслаҳат эмас, бу жасорат эди. У пайтларда марказга мурожаат қилишнинг ўзи таваккал иш эди. Лекин Турсун бобо одамларнинг тақдирини ўйлаб, ўзини ўйламади. “Нима бўлса бўлар” деб, масъулиятни елкасига олди.
Москвага йўл олган ўқитувчининг ҳар қадами умид билан қўйилар, ортида эса юзлаб оилаларнинг тақдири турарди. Қорли саҳролар ортида қолиб, поезд ғилдираклари тақдир сингари тақиллар экан, ҳар бир зарбада чўпонларнинг умиди жўш урарди.
...Шундай қилиб, чўпонлар маломатдан қутулиб қолишди. Бирор киши қамалмади, жаримага тортилмади, ортиқча югур-югур қилинмади. Одамлар ўз жонига қасд қилиш фикридан қайтишди. Уларнинг болалари етим қолмади, уйлари вайрон бўлмади.
Турсун бобонинг бу иши мисли кўрилмаган катта жасорат эди. Бу фақат маъмурий қарор эмас, инсонийлик намунаси эди. У қишнинг қаҳрига қарши юраги билан турди. Совуқ шамоллар отарларни супуриб ўтган бўлса-да, унинг қалбидаги меҳр ва адолат оловини ўчира олмади.
Баъзан қаҳрамонлик уруш майдонида эмас, ана шундай оғир дамларда: ҳақиқатни ҳимоя қилиш, одамларнинг шаънини сақлаб қолишда ҳам намоён бўлади. Турсун бобо ана шундай инсон эди.
✍️
Эркин ҚУДРАТУЛЛОҲ
@Erkin_Qudratulloh