aldarqatar

Мен саған өзің берген қаламмен хат жаздым.
Бірақ сен маған сиясыз қалам сыйлаған едің.
#қысқаәңгіме

Мұхтар Шаханов атамыз өмірден озыпты!
Иманды болсын!
Қазақтың Эвересті құлады…
💔
😭

Менің телефонымда – болашақ аруақтардың аты-жөндері,
нөмірлері жазулы.

Нәркес гүлім,
Жолыңда бір өзіңнің жанкештімін.
Сағынсам, үй жағыңа елеңдеймін,
Ойлансам, сені ойлаймын әр кешқұрым.

Тарихтағы бір кейіпкермен подкаст жазу мүмкіндігі бұйырса, сіз кіммен сыр шертер едіңіз?
🌻

Сен тағы да ояндың, шуағына Құдайыңның бояндың. Жанарыңды суық сумен жуа сап, жүрегіңнен қаяу-мұңды жоя сап, үніне тербелдің көңіліңе сай әннің. Пердені түрсең, таң сияқты. Әлемде махаббат бар сияқты. Әлем кең сияқты немесе тар сияқты. Әртүрлі дауыс билегісі келеді ойыңды. Өзі сен тұратын көше де ескі, байырғы. Бірақ сен, мен білсем, дос санамайсың уайымды. Сөйтіп, ешкімді оятып алмайын деп, бір кесе ішіп шайыңды, хат қып маған жазасың бар жайыңды.
Ал мен оқимын да, осы шумақты жазамын:
Сезімімді сәт сайын үдетемін,
Неге саған хат жазсам, дір етемін.
Мен біреуге ғашықпын ессіз, сірә,
Сен ғана, еркем, білесің кім екенін
💗

Уақытты жаратқанға уақыт таппай жүрміз-ау…

Бала кезде менің бір ақыл сататын досым бар еді. Қазір саудасы қатты жүріп жатыр.
#қысқаәңгіме

ТАҢ
Ояу – өмір, біз баратын ояу – бақ,
сәттер таңның шығында тұр аялдап.
Бір көбелек тереземе қонады,
ғұмырының қысқалығын баяндап.
Жасынынан жастығымның жасып ем,
Бекер екен…
Әр таңымның досы – мен.
Құстар келіп есігімді қағады –
құштар екен жылы жаққа расымен.
Басқа шақтың бәрі, шіркін, қатал-ақ!
Ал атқан таң – күнәсі жоқ шақалақ.
От алады көрші ағаның көлігі,
От алады және мендік махаббат.
Күнә болар күн шыққанда күрсіну!
Міне, нағыз тіршілікке құлшыну –
Ояна сап, осы өлеңді оқыса,
Мен сүйетін бір сұлу!
☀️
🌷

Күз бе бұл, көктем ба әлде күңіренген,
Неліктен біздің баққа жүгірем мен?
Құдай-ау, махаббаттай құрбаны көп,
майданнан қай құлың бар тірі келген…
Асығам, тосыламын, тағы асығам,
Қайғының басталады бәрі осыдан.
Өзіңді іздеп жүрген дәруішпін,
жаралы жүректердің арасынан.
Біздің бақ… Сол баяғы, шамы сары,
тек түні сосын күні ауысады.
Сені іздеп тағы келдім… сені көрдім,
Жо, көрмедім.
Өмірдің бәрі – сағым.
Бақтарға асығамын үнің қалған,
қашамын кеудемдегі сыбырлардан.
қалайша қажығанбыз жаңбыр асты,
екеуміз қол ұстасып жуынғаннан?
Алайда жауын құйса нөсерлетіп,
Тамшыдан сені іздеймін,
есем кетіп.
“Дерттісің” – дейді тағдыр, жалғыздыққа
көрсем де жүрегімді неше емдетіп.
Күз бе бұл, көктем ба әлде күңіренген,
есігіңнің алдында кідірем мен.
Тағы да қақпай кеттім, содан кейін,
Неліктен біздің баққа жүгірем мен?
Айтшы…
Жалғас ҚАЗЫБЕК