Obauthor
Singil...
Inson ulg‘aygani sari bolaligini ko‘proq sog‘inar ekan.
Bir paytlar bir uyda birga ulg‘aygan insonlaringni...
Birga kulganlaringni,
birga urishganlaringni,
arzimas narsalarga talashib qolganlaringni,
bir-biringdan arazlab, keyin yana hech narsa bo‘lmagandek yarashib ketganlaringni...
Hammasini sog‘inar ekansan.
San esa bizning oilamizdagi eng erka farzand eding. Ikki o'g'ildan keyin kelgan go'zal farishta...
Esimda...
Dadam sochlaringni tarab, chiroyli qilib jingalak qilib qo‘yardilar.
Ayam esa sani eng chiroyli kiyimlaringni kiydirib qo‘yardilar.
Dadamning yuzlaridagi quvonchni, ko‘zlaridagi faxrni hamon eslayman.
Keyin sani ko‘chaga aylantirib kelish uchun olib chiqardilar.
O‘sha paytlarda dadamning sani qanday faxr bilan yetaklab yurganlarini ko‘rib, biz uchun bu oddiy holatdek tuyulardi.
Bugun esa o‘ylab qarasam...
San bizning oilamizning eng katta quvonchlaridan biri bo‘lgan ekansan.
San mandan besh yosh kichkinasan.
Lekin ba'zan o‘zingni hammamizdan katta odamdek tutarding.
"Akajon, mani apajon deb chaqiringlar", derding.
Man bilan ukam esa sani xursand qilish uchun:
"Apajon..."
deb chaqirardik.
Va bu bizning odatimizga aylanib ketgandi.
Hali ham o‘sha ovozing qulog‘imda.
O‘sha kichkina qizaloqning erkaligi,
o‘ziga yarasha buyruq berishi,
bizni "apajon" deb chaqirtirishi...
Bugun bularning hammasi oddiy xotira emas.
Bular mani bolaligimning eng qimmat bo‘laklari.
Uydagilar biz uchovimizga shirinlik berishsa, man bilan ukam o‘zimiznikini birinchi bo‘lib yeb qo‘yardik.
San esa o‘zingnikini shoshilmay yerding.
Keyin esa:
"Mana, buni ham sizlarga beraman", deb,
o‘zingga berilgan shirinlikni ikkimizga bo‘lib berarding.
O‘shanda biz uchun bu oddiy narsa edi.
Bugun esa o‘sha voqeani eslasam, yuragim allanechuk bo‘lib ketadi.
Chunki san o‘shanda ham shunday eding...
O‘zingda bor narsani biz bilan bo‘lishadigan,
bizni o‘ylaydigan,
kichkina bo‘lsang ham mehring katta bo‘lgan singlim eding.
Ba'zan man bilan ukam sani ataylab xafa qilardik.
Ba'zan erkaligingga kulardik.
Ba'zan arzimas narsaga arazlab, yuzingni burib olarding.
Keyin esa biroz vaqt o‘tib, yana hech narsa bo‘lmagandek yonimizga kelarding.
Mana shu oddiy kunlar...
Bugun qarasam, hayotimdagi eng qimmat xotiralarim ekan.
Bolaligimning eng chiroyli xotiralarida san borsan, singlim.
Sening kulging bor.
Sening erkaliklaring bor.
Sening arazlaring bor.
Man bilan ukam bilan qilgan janjallaring bor.
Va eng muhimi...
Bizning birga ulg‘aygan kunlarimiz bor.
O‘sha paytlarda vaqt shunchalik tez o‘tishini bilmagan ekanmiz.
Bir kuni hammasi o‘zgarishini,
har kimning o‘z yo‘li bo‘lishini,
bir kun kelib, birga yashagan uyimizdan San chiqib ketishingni,
bolaligimiz esa faqat xotiralarda qolishini bilmagan ekanmiz.
Qachon bunchalik katta bo‘lib qolding?
Qachon man bilan ukamga:
"Mani apajon deb chaqiringlar",
deb erkalik qiladigan kichkina qiz ulg‘ayib qoldi?
Qachon dadam sochlaringni tarab, jingalak qilib qo‘yadigan,
ayam chiroyli kiyintirib, dadam esa faxr bilan ko‘chaga aylantirib chiqadigan o‘sha qizaloq katta bo‘lib qoldi?
Yaponiyaga ketayotganimda man bilan yig‘lab xayrlashgan o‘sha kichkina singlim hamon ko‘z oldimda.
Man ketdim...
Vaqt o‘tdi.
San esa ulg‘ayding.
Va endi yaqinda hayotingdagi eng katta kunlardan biri keladi.
Hozircha esa o‘z uyingda mehmonsan.
O‘zing ulg‘aygan,
bolaliging o‘tgan,
dadajoning sani faxr bilan ko‘chaga olib chiqqan,
ayajoning sani chiroyli qilib kiydirgan,
akang va ukang bilan birga kulib-o‘ynagan o‘sha uyda...
Shu o‘yning o‘zi ham yuragimni ezadi.
Chunki bir paytlar o‘sha uyda "Meni apajon deb chaqiringlar", deb bizga erkalik qilgan kichkina qizaloq...
Endi o‘sha uydan o‘zining yangi hayotiga ketishga tayyorlanmoqda.
Man esa...
Man o‘sha kuni yoningda bo‘la olmayman.
Sani kelinlik libosida ko‘rib,
ko‘zlaringdagi quvonchni ko‘rib,
bag‘rimga bosib,
ko‘zlaringga qarab "Baxtli bo‘l, singlim", deb ayta olmayman.
Balki bu mani qalbimdagi eng katta armonlardan biri bo‘lib qoladi.
Lekin bilgin...
Man uzoqda bo‘lsam ham, o‘sha kuni yuragim san bilan bo‘ladi.
Balki o‘sha kuni man bolaligimizni eslarman.
Shunda ichimdan faqat bitta gap o‘tadi:
"Voy, mani kichkina singlim ham katta bo‘libdi..."
Singlim...
Man sani hayotingdagi bu muhim kunda yoningda bo‘lolmayman.
Lekin sandan faqat bitta narsani so‘rayman:
Doim baxtli bo‘l.
Ko‘zlaring hech qachon yoshga emas, faqat quvonchga to‘lsin.
Kulging hech qachon so‘nmasin.
Va hayotingda sani doim qadrlaydigan,
asraydigan,
san bizga bolaligingda bergan mehringdan ham ko‘proq mehr beradigan inson bo‘lsin.
Chunki man akang sifatida bundan ortiq hech narsa istamayman.
O'sha kuni seni boshqa bir xonadonga kuzata olmasam ham...
Bilgin, singlim,
mani barcha duolarim san bilan bo‘ladi.
Yaqinda bo'ladigan to‘ying muborak bo‘lsin, singlim.
Man yoningda bo‘lolmayman...
Lekin butun qalbim bilan sani duo qilaman.
Baxtli bo‘l.
Juda-juda baxtli bo‘l.
Va qayerda bo‘lma,
kim bilan bo‘lma,
qanchalik katta bo‘lib ketmagin...
Man uchun san hamisha o‘sha,
"Meni apajon deb chaqiringlar", deb bizni erkalatadigan,
o‘zining shirinligini akalari bilan bo‘lib yeydigan,
uyimizning eng erka,
eng mehribon,
kichkina singlim bo‘lib qolaverasan.
Baxtli bo'l akasini guli...
ichilarda sanab turilar hoz zo'r post yozaman
Singil...
Qizlar nimanidir bilib qolsa yigitiga shunaqa qaraydi. Nima bo'ldi deb so'rasa, yo o'zim deb qo'yadi...
- Telegramga kirishim bilan San bilan yozishgan chatimizni ochaman...
- Man ham sani sevaman...
Hamma mardning bir yarasi bo'ladi. Qirq qavat matoga o'rab tashlasa ham, baribir o'sha yarani hech kimga ko'rsatmaydi. Bir o'zi qolganda esa, o'sha matolarni yechadi-da, o'z yarasini o'zi qonatadi...
SIRTQI SABOQ
«Imlo xatolarim boʻlsa kechiring, hozir parishonroqmon...»
MAKTUBDAN
Men seni sevaman... O, qursin esim,
Nahotki «Men» – ega?.. «Sevaman» – kesim?..
Qoidaga mahkummiz buncha nega biz?
Muhabbat emasmi, axir, egamiz?
... Sen boʻlsang maktabda – mashaqqatdasan,
Ruhimda xavotir gʻalayon boshlar.
Seni toliqtirib qoʻymadikmikin
Har xil undalmalar, otlar, olmoshlar?
«Ni»ni emas, seni sevaman oʻzim,
Diydoringga yetmoq umidim ming-ming,
Sening koʻzlaringni sogʻindim, koʻzim,
Koʻzim yoʻq koʻrishga turqini «ning»ning.
Yuragim kim oʻzi, yuragim nima?
Yuragim zanjirband – zulfingga bogʻliq.
Yuragim boʻm-boʻsh uy, fayzli qilmasang,
Ochmasang berk uydir, mahkam qulflogʻliq.
Qulflar sinsinlar, kel, eshiklaring,
Uyiga oʻt tushsin kelishiklarning.
Qaratqining oʻzi sensiz qaratqich,
Sensiz tushumni men tush koʻribmidim?!
Sen boʻlsang shu qadar kelishgansanki,
Muhabbatdan boshqa kelishiging yoʻq...
Na bir darak gap bor maktublaringda,
Na bir ergash gap bor maktublaringda,
Faqat yurak gap bor maktublaringda,
Faqat tergash gap bor maktublaringda.
Ruhimga hech tinmas gʻamdan ta’qiblar,
Maktublar – ishq dardin mahzun iloji.
Oʻqir, konvert yirtib, xatim raqiblar,
Yurakni olgandek koʻksimni ochib.
O, yuragim mening – maktab bolasi!
Tahlikaga tushmay, choʻkmay sevadi.
Yuragim indamay sevadi seni.
Quchoqlamay sevar, oʻpmay sevadi.
Men sevmoq baxtiga ming dardda yetdim,
Biroq bu ne hikmat, biroq bu ne sir?
Lablarimda sensiz boʻsalar yetim,
Lablaringda mensiz boʻsalar yesir.
Sening yoʻqlovingsiz hislar ham sagʻir,
Xohi gar ishonma, xohi gar ishon.
Meni unutmabsan, xayriyat, axir,
Maktublar bitibsan xotirparishon.
Biroq sendan xat yoʻq kechadan beri,
Zor etding koʻzlarim – gadolaringni,
Meni sogʻinsayding sogʻinganimdek
Jondan aziz imlo xatolaringni.
Baxt va kulfat bilan sevaman seni,
Sevaman zararlar va foydalarsiz.
Koʻzlarim yoʻlingga termula berar
Hech qanday bir imlo qoidalarsiz.
Sen esa omon boʻl bosh kelishikda,
Sarviqad va qalamqosh kelishikda.
Maktublar bitaver, mayli, parishon,
Ta’na kelishikda, tosh kelishikda.
Sen faqat unutma, faqat unutma –
Koʻzlarim koʻp yomon sogʻindi seni
Qaygʻu kelishikda...
Yosh...
kelishikda...
Gudnigixiiiit...
Bugundan eski holimga qaytaman. Bachkana postlar sizlarni kutmoqda chiroqlarim...
Ba'zan sani juda sog‘inib ketaman... Kulguying ovozini, kulganingdagi o‘sha go‘zallikni, arzimagan narsalarga arazlashingni, jahling chiqsa shatapaq etib bloklab qo‘yishlaringni... Hammasini sog‘inaman. Hatto ba'zan o‘sha bloklab qo‘yishlaringni ham kulib…