Psixologik testlar | Maslahatlar

Ko‘pchiligimiz hayotimiz o‘zgarishini kutamiz…
💭
“Bir kun kelib hammasi yaxshi bo‘ladi.”
💭
“Vaqtim ko‘payganda boshlayman.”
💭
“Pulim ko‘payganda o‘zimga e’tibor beraman.”
💭
“Avval muammolarim tugasin, keyin baxtli bo‘laman.”
Lekin bir haqiqat bor:
Hayot o‘z-o‘zidan o‘zgarmaydi. Hayotni bizning kundalik tanlovlarimiz o‘zgartiradi.
Bugun qanday fikrlayotganingiz — ertangi hayotingizni yaratadi.
Bugun o‘zingizga qanday munosabatda bo‘layotganingiz — hayotingizdagi munosabatlarga ta’sir qiladi.
Bugun qilayotgan kichik qadamingiz — ertaga katta natijaga aylanishi mumkin.
✨
O‘zgarish bir kunda sodir bo‘lmasligi mumkin.
Ammo bir kun o‘zgarish haqida qaror qabul qilishdan boshlanadi.
Bugun o‘zingizdan so‘rang:
“Agar men hayotim o‘zgarishini istasam, bugun nima qila olaman?”
Balki bu:
🌱
O‘zingizni ayblashni to‘xtatishdir.
🌱
Birinchi qadamni tashlashdir.
🌱
Qo‘rquvga qaramay harakat qilishdir.
🌱
O‘zingizga mehr berishdir.
🌱
Eski cheklovchi fikrlaringizni o‘zgartirishdir.
Unutmang:
Siz kutayotgan yangi hayot — sizning bugungi qarorlaringizdan boshlanadi.
❤️
💬
Siz bugun hayotingizni yaxshilash uchun qanday bitta qadam tashlaysiz? Izohlarda yozib qoldiring.
🌷

SIZ O‘ZINGIZGA QANDAY MUNOSABATDASIZ?
Ko‘pchilik insonlar hayotidan mehr kutadi…
“Meni tushunishsa edi…”
“Meni qadrlashsa edi…”
“Meni yaxshi ko‘rishsa edi…”
“Menga e’tibor berishsa edi…”
Lekin bir lahza to‘xtab, o‘zingizga savol bering:
Men o‘zimni tushunamanmi?
Men o‘zimni qadrlaymanmi?
Men o‘zimga mehr bera olamanmi?
Men o‘zimni qanday inson deb bilaman?
Ba’zan biz boshqalardan kutayotgan mehrni o‘zimizga bera olmaymiz.
Boshqalar bizni bir marta xafa qilsa, kunlab ranjiymiz. Ammo o‘zimizni har kuni ayblashimizga ko‘nikib qolganmiz.
Boshqalar bizni qadrlamasa, og‘riydi. Ammo o‘zimizning yutuqlarimizni ko‘rmaymiz.
Boshqalar bizga yomon gapirsa, qalbimiz og‘riydi. Ammo ichimizdagi ovoz har kuni:
— “Sen uddalay olmaysan…”
— “Senda hech narsa chiqmaydi…”
— “Boshqalar sendan yaxshiroq…”
deb takrorlaydi…
💔
Eng achinarlisi — ba’zan insonning eng katta dushmani tashqarida emas, uning o‘z ichida bo‘ladi.
Shuning uchun bugundan boshlab o‘zingizga boshqacha munosabatda bo‘lishni boshlang.
O‘zingizni ayblash o‘rniga — tushuning.
O‘zingizni kamsitish o‘rniga — qo‘llab-quvvatlang.
O‘zingizni boshqalar bilan solishtirish o‘rniga — kechagi holatingiz bilan solishtiring.
Chunki siz ham mehrga loyiqsiz.
Siz ham e’tiborga loyiqsiz.
Siz ham baxtli bo‘lishga loyiqsiz.
Va eng muhimi…
❤️
Sizning hayotingizdagi eng uzoq davom etadigan munosabat — bu o‘zingiz bilan bo‘lgan munosabatingizdir.
Shunday ekan, bugun o‘zingizga bir savol bering:
“Agar men o‘zimning eng yaqin insonim bo‘lganimda, bugun o‘zimga qanday munosabatda bo‘lardim?”
🌸
Balki aynan bugun o‘zingizni tanlash va o‘zingizni sevishni boshlash kunidir.
💬
Siz o‘zingizni ko‘proq nimasi uchun ayblaysiz?
Psixolog:
@psixolog_zeboxonim

O‘ZGARISHNI ERTAGA QOLDIRMANG
Siz hayotingiz o‘zgarishini xohlaysizmi?
Yaxshi munosabatlar…
Ko‘proq daromad…
Sog‘lom tana…
Tinch qalb…
O‘zingizga bo‘lgan ishonch…
Lekin bir savol bor:
Bu o‘zgarishlar uchun bugun nima qilyapsiz?
Ko‘pchiligimiz hayotimiz o‘zgarishini kutamiz.
“Bir kun kelib hammasi yaxshi bo‘ladi…”
“Vaqtim ko‘payganda boshlayman…”
“Pulim ko‘payganda o‘zimga e’tibor beraman…”
“Kayfiyatim yaxshi bo‘lganda harakat qilaman…”
Ammo haqiqat shuki:
Hayot kutish bilan o‘zgarmaydi. Hayot qaror bilan o‘zgaradi.
Sizning bugungi kichik qaroringiz ertangi hayotingizni yaratadi.
Bugun bir kitobning 5 sahifasini o‘qishingiz mumkin.
Bugun kimnidir kechirishingiz mumkin.
Bugun o‘zingizni ayblashni to‘xtatishingiz mumkin.
Bugun qo‘rqayotgan ishingiz uchun kichik bir qadam tashlashingiz mumkin.
Bugun o‘zingizga:
“Men ham yaxshi hayotga loyiqman va shu hayotni yaratishni bugundan boshlayman!”
deyishingiz mumkin.
Unutmang…
🌱
Katta o‘zgarishlar katta qadam bilan emas, ko‘pincha kichik qaror bilan boshlanadi.
Bir kun kelib hayotingiz o‘zgarib qolishini kutmang.
O‘sha “bir kun”ni bugunga aylantiring.
💭
Siz bugun hayotingizni yaxshilash uchun qanday kichik qadam tashlaysiz?
Izohlarda yozing. Balki sizning qaroringiz yana kimningdir harakat boshlashiga sabab bo‘lar.
❤️

«MEN O‘ZGARISHNI XOHLAYMAN, LEKIN NEGA YANA ESKI HOLATIMGA QAYTAMAN?»
Ba’zan inson chin dildan o‘zgarishni xohlaydi.
Yangi hayot boshlamoqchi bo‘ladi.
O‘ziga ishonishni xohlaydi.
Sog‘lom munosabat qurmoqchi.
Pul masalasida o‘sishni istaydi.
O‘zini qadrlashni xohlaydi.
Lekin bir muddatdan keyin yana o‘sha eski holatga qaytadi.
Va o‘ziga:
«Menda iroda yo‘q ekan»
deydi.
Aslida esa muammo har doim ham iroda yetishmasligida emas.
🧠
Ongingiz eski tanish holatni xavfsiz deb qabul qilishi mumkin.
Masalan, siz ichingizda:
— «Men bunga loyiq emasman»
— «Meni baribir tashlab ketishadi»
— «Men uddalay olmayman»
— «Pul topish qiyin»
— «Men boshqalardan kamman»
degan chuqur ishonch bilan yashasangiz, ong ostingiz hayotingizni aynan shu ishonchlarga moslashtirishga harakat qiladi.
Shuning uchun faqat:
«Men baxtliman»
deb takrorlashning o‘zi ba’zan yetarli bo‘lmaydi.
Avval ichingizda:
«Nega men o‘zimni baxtga loyiq deb his qilmayapman?»
degan savolga javob topish kerak.
Chunki insonning tashqi hayotini o‘zgartirishdan oldin, ko‘pincha uning ichki qarashlarini o‘zgartirish kerak bo‘ladi.
🌱
Bugungi kichik amaliyot:
Bir varaq oling va quyidagi gapni davom ettiring:
«Agar men hayotimda aynan hozir xohlagan narsamga ega bo‘la olmayotgan bo‘lsam, ichimdagi eng katta qo‘rquvim — …»
O‘ylab o‘tirmang.
Birinchi kelgan javobni yozing.
Keyin o‘zingizdan so‘rang:
«Bu qo‘rquv menga qayerdan kelgan?»
Mana shu savol sizni muammoning yuzasidan emas, ildiziga olib borishi mumkin.
💭
O‘zgarish — o‘zingizni majburlashdan emas, avvalo o‘zingizni tushunishdan boshlanadi.

Chunki ba’zan sizning muammoingiz:
“Men yo‘q deya olmayman”
emas.
Uning tagida:
“Agar yo‘q desam, meni yaxshi ko‘rishmaydi”
degan qo‘rquv yotishi mumkin.
Va biz aynan shu joyni ko‘rishni boshlaganimizda, o‘zgarish yuzaga keladi.
🌱
Ertaga esa bundan ham muhim savolga boramiz: nega inson o‘ziga zarar berayotganini bilsa ham, o‘sha xatti-harakatni takrorlayveradi?
Agar bu post sizga tegishli joyidan tegsa, shunchaki “O‘ZIMNI KUZATAMAN” deb yozib qoldiring.
🤍

🧠
SIZNING TANLOVLARINGIZNI KIM BOSHQARYAPTI?
Kecha biz muammoning o‘zini emas, uning ildizini izlash haqida gaplashdik.
Bugun esa undan ham chuqurroq joyga kiramiz.
Chunki ba’zan inson:
“Men nega doim shunday odamlarni tanlayman?”
“Negadir yana o‘sha xatoni takrorladim.”
“Bu safar boshqacha bo‘ladi deb o‘ylagandim…”
“Men aslida bunday munosabatni xohlamayman-ku…”
deydi.
Lekin baribir…
yana o‘sha tanlov.
Yana o‘sha munosabat.
Yana o‘sha og‘riq.
Nega?
Chunki inson har doim ham o‘zi xohlagan narsani tanlamaydi.
Ba’zan u uchun tanish bo‘lgan narsani tanlaydi.
🌿
TASAVVUR QILING…
Bir qiz bolaligidan mehrni olish uchun ko‘p harakat qilgan.
Uni maqtashsa — o‘zini yaxshi his qilgan.
E’tibor berishmasa — ko‘proq harakat qilgan.
U asta-sekin ichidan shunday xulosaga kelgan:
“Meni yaxshi ko‘rishlari uchun men yaxshi bo‘lishim kerak.”
U ulg‘aydi.
Endi u munosabatga kirganda ham:
ko‘p beradi,
ko‘p kechiradi,
ko‘p kutadi,
o‘zini tushuntirishga urinadi,
qarshisidagi insonni yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqadi.
Va bir kuni:
“Nega men doim o‘zimni unutib qo‘yaman?”
deb savol beradi.
Muammo uning mehribonligida emas.
Muammo — mehr va o‘zini qurbon qilishni bir-biriga tenglashtirib qo‘ygan ichki e’tiqodida bo‘lishi mumkin.
🧠
ENG QIZIQ JOYI:
Ong osti ko‘pincha tanish narsani xavfsiz deb qabul qiladi.
Shuning uchun ba’zan inson:
sog‘lom munosabatni zerikarli deb his qiladi,
xotirjam inson yonida o‘zini g‘alati sezadi,
hurmat qiladigan odamga ishonishi qiyin bo‘ladi,
lekin sovuq, beqaror yoki doim e’tibor talab qiladigan inson unga juda “tanish” tuyuladi.
Va u:
“Negadir yuragim uni tortdi…”
deydi.
Lekin ba’zan bu sevgi emas.
Bu — tanish hissiyotga tortilish bo‘lishi mumkin.
⚠️
SHU SABABLI O‘ZINGIZGA BIR SAVOL BERING:
“Men nimani xohlayman?”
emas.
Avval:
“Men nimaga o‘rganib qolganman?”
deb so‘rang.
Chunki siz bolalikdan:
“hammani rozi qilish kerak”,
“kuchli bo‘lish kerak”,
“yig‘lash mumkin emas”,
“avval boshqalar, keyin men”,
“xato qilish uyat”
kabi qarashlar bilan ulg‘aygan bo‘lsangiz, katta bo‘lganingizda ham qarorlaringizga shu qarashlar ta’sir qilishi mumkin.
Siz buni sezmasligingiz ham mumkin.
Chunki u sizga fikr emas, haqiqatdek tuyuladi.
💭
MASALAN:
Sizga yaxshi imkoniyat keladi.
Ammo ichingizdan:
“Men bunga loyiq emasman.”
degan fikr o‘tadi.
Siz uni rad etasiz.
Keyin:
“Omadim kelmadi…”
deysiz.
Yoki kimdir sizni hurmat qiladi.
Lekin siz:
“Uning menga qiziqishi uzoqqa bormaydi.”
deb o‘ylaysiz.
Va o‘zingiz bilmagan holda munosabatni buzadigan harakatlar qila boshlaysiz.
Keyin esa:
“Ko‘rdingizmi, baribir meni tashlab ketishdi.”
deysiz.
Mana shu yerda inson o‘zining ichki e’tiqotini tasdiqlab qo‘yishi mumkin.
Bu psixologiyada o‘zini-o‘zi tasdiqlovchi sikl sifatida ko‘riladi.
🌱
DEMAK, O‘ZGARISH NIMADAN BOSHLANADI?
O‘zingizni majburlashdan emas.
Avval o‘zingizni kuzatishdan.
Keyingi safar biror qaror qilayotganingizda o‘zingizdan so‘rang:
🔹
Men buni haqiqatan xohlayapmanmi?
🔹
Yoki rad etilishdan qo‘rqyapmanmi?
🔹
Men buni sevganim uchun qilyapmanmi?
🔹
Yoki meni yaxshi ko‘rishlari uchunmi?
🔹
Bu qaror mening qadriyatlarimdan kelib chiqyaptimi?
🔹
Yoki bolaligimda o‘rgangan qo‘rquvdanmi?
Shu savollar sizni avtomatik reaksiyadan ongli tanlovga olib boradi.
Sizning har bir tanlovingiz tasodif emas.
Lekin har bir tanlovingizni ham “ong ostim sabab” deb tushuntirish to‘g‘ri emas.
Ba’zan bu — o‘rganilgan odat.
Ba’zan — qo‘rquv.
Ba’zan — tajriba.
Ba’zan esa shunchaki noto‘g‘ri qaror.
Muhimi — bularni bir-biridan ajrata boshlash.
Chunki inson o‘z reaksiyalarini kuzata boshlagan paytdan boshlab, ularni o‘zgartirish imkoniyati ham paydo bo‘ladi.
✍️
BUGUNGI AMALIY TOPSHIRIQ:
Bir varaq oling.
Hayotingizda qayta-qayta takrorlanayotgan bitta vaziyatni yozing.
Masalan:
“Men doim boshqalarning ko‘nglini o‘ylayman.”
Keyin 3 ta savol:
1. Bu vaziyatda men odatda nima qilaman?
2. O‘sha paytda ichimda qanday qo‘rquv bo‘ladi?
3. Agar men rad etsam yoki boshqacha yo‘l tutsam, eng yomon nima bo‘lishidan qo‘rqaman?
Javoblaringizga halol qarang.

https://youtu.be/9cgBGGM_sE8?si=4CpPUthLeBn1vRIH

🏠
OILA O‘YINCHOQ EMAS
Psixologlar har qanday kelishmovchilikda darhol “ajrashing” deb maslahat bermaydi.
Chunki oila — shunchaki ikki insonning birga yashashi emas. Uning ortida yillar, his-tuyg‘ular, farzandlar, xotiralar va bir-biriga berilgan va’dalar bor.
Albatta, har qanday vaziyatda ham oilani saqlab qolish kerak, degan fikr noto‘g‘ri. Ammo ko‘pincha insonlar ajrim haqida qaror qilishdan oldin muammoning asl sababini tushunishga, bir-birini eshitishga va munosabatni tiklashga harakat qilib ko‘rishlari kerak.
🎧
Shu mavzudagi “Oila o‘yinchoq emas” video-darsni eshitib chiqishingizni tavsiya qilaman.
Balki undagi birgina fikr sizga oilangizdagi vaziyatga boshqacha qarashga yordam berar.
👉
"Video-darsni YouTube’da ko‘rish"
👇
👇
👇
👇
👇
👇
👇
(
https://youtu.be/9cgBGGM_sE8?si=pAgGMT3JxCbqmjGy&utm_source=chatgpt.com
)
👆
👆
👆
👆
👆
👆
Oila uchun kurashish — ojizlik emas. Ba’zan bu ongli tanlovdir.
🤍

SIZ MUAMMONI KO‘RYAPSIZ, LEKIN UNING ILDIZINI EMAS
Ba’zan inson hayotidan norozi bo‘ladi:
“Nega meni hech kim qadrlamaydi?”
“Nega munosabatlarim doim bir xil tugaydi?”
“Nega pul topishim qiyin?”
“Nega o‘zimga ishonchim yo‘q?”
“Nega men doim boshqalarning ko‘nglini o‘ylayman?”
Va biz ko‘pincha muammoning o‘zini tuzatishga urinib yashaymiz.
Ko‘proq harakat qilamiz.
Ko‘proq sabr qilamiz.
O‘zimizni majburlaymiz.
Yangi qarorlar qilamiz.
Lekin bir muddatdan keyin yana o‘sha joyga qaytamiz.
Nega?
Chunki siz muammoni emas, uning oqibatini tuzatishga urinayotgan bo‘lishingiz mumkin.
Tasavvur qiling.
Bir ayol doim o‘zini qadrsiz his qiladi.
U:
— hammaga yordam beradi;
— “yo‘q” deyolmaydi;
— o‘z ehtiyojlarini oxirgi o‘ringa qo‘yadi;
— unga yomon munosabat qilishsa ham chidab yuradi.
Uning ongli fikri:
“Men o‘zimni qadrlashni o‘rganishim kerak.”
Lekin ichkarida boshqa bir dastur ishlayotgan bo‘lishi mumkin:
“Agar men boshqalarga kerakli bo‘lmasam, meni yaxshi ko‘rishmaydi.”
Mana shu yerda muammo boshlanadi.
Chunki insonning harakati ko‘pincha uning ichki ishonchiga moslashadi.
Agar ichingizda:
“Sevgi uchun o‘zimdan kechishim kerak”
degan ishonch bo‘lsa, siz sevgi kelganda ham o‘zingizni yo‘qotishingiz mumkin.
Agar:
“Pul topish juda qiyin”
degan chuqur ishonch bo‘lsa, imkoniyat paydo bo‘lganda ham ichingizdagi qo‘rquv sizni ortga tortishi mumkin.
Agar:
“Men yetarlicha yaxshi emasman”
degan ishonch bo‘lsa, odamlar sizni maqtaganida ham ichingizda:
“Ular meni hali asl holimda bilishmaydi”
degan tuyg‘u paydo bo‘lishi mumkin.
🧠
ENG MUHIM JOYI SHU:
Ong osti uchun sizning bugungi yoshingiz emas, oldin shakllangan tajriba muhim bo‘lishi mumkin.
Masalan, bola ko‘p marta:
“Sen hech narsani to‘g‘ri qilolmaysan.”
degan gapni eshitsa, u bir kuni ulg‘ayadi.
Ammo ichidagi ovoz ulg‘aymasligi mumkin.
U universitetga kiradi.
Ishlaydi.
Oila quradi.
Muvaffaqiyatga erishadi.
Lekin muhim qaror oldida ichidan yana o‘sha eski ovoz chiqadi:
“Qo‘y, sen baribir uddalay olmaysan.”
Shuning uchun ba’zan sizning bugungi hayotingizni bugungi qarorlaringizdan ko‘ra, kechagi tajribalaringiz ko‘proq boshqarayotgan bo‘lishi mumkin.
Va eng achinarlisi...
Inson ko‘pincha o‘zidagi bu dasturni o‘zi ekan deb o‘ylaydi.
“Men qo‘rqoqman.”
“Men kuchsizman.”
“Men odamlarni xafa qila olmayman.”
“Men o‘zimni sevolmayman.”
“Men shunaqa odamman.”
Yo‘q.
Bu sizning butun shaxsingiz emas.
Bu — hayot davomida o‘rganilgan fikr, himoya mexanizmi yoki odat bo‘lishi mumkin.
Bir paytlar sizga kerak bo‘lgan himoya bugun sizni cheklayotgan bo‘lishi mumkin.
🌱
Shuning uchun o‘zgarish “Men qanday qilib boshqacha harakat qilaman?” degan savoldan boshlanmaydi.
Avval:
“Nega men aynan shunday harakat qilaman?”
degan savolga borish kerak.
Keyin:
“Bu ishonch qayerdan paydo bo‘lgan?”
“Men buni birinchi marta qachon his qilganman?”
“Kimning gaplari yoki munosabati menga shuni o‘rgatgan?”
“Bugungi hayotimda men hali ham o‘sha eski haqiqat bilan yashayapmanmi?”
Mana shu savollar insonni muammoning yuzasidan uning ildiziga olib boradi.
Bugun o‘zingizni ayblamang.
Shunchaki bir varaq oling va yozing:
“Hayotimda qayta-qayta takrorlanayotgan muammo — …”
Keyin uning tagiga:
“Men bu muammo haqida ichimda nimaga ishonaman?”
deb yozing.
Javobni chiroyli qilishga urinmang.
Haqiqatni yozing.
Chunki ba’zan insonning hayotini o‘zgartiradigan eng katta qadam —
o‘zidan yashirib kelgan haqiqatini nihoyat tan olishidir.
🌿
Ertaga esa shu ichki ishonchlar qanday qilib sizning tanlovlaringizni yashirincha boshqarishini ochib beramiz.

🌿
NEGA SIZ DOIM O‘ZINGIZNI TUSHUNTIRISHGA, ISBOTLASHGA VA HAMMANI ROZI QILISHGA URINASIZ?
Bir o‘ylab ko‘ring…
Nega kimdir sizdan norozi bo‘lsa, ichingiz bezovta bo‘lib ketadi?
Nega “yo‘q” deyish qiyin?
Nega kimdir sizni noto‘g‘ri tushunsa, o‘zingizni soatlab oqlab yurishingiz mumkin?
Nega boshqalarning ko‘nglini o‘ylab, o‘zingizning ko‘nglingizni oxirgi o‘ringa qo‘yasiz?
Va eng og‘riqli savol:
Nega siz boshqalarga mehr berishga loyiq deb qaraysiz-u, o‘zingizga kelganda mehrni shart bilan berasiz?
Buning ildizi ko‘pincha bugungi hayotingizda emas.
Balki siz bolaligingizda bir narsani juda erta o‘rganib qo‘ygandirsiz:
“Yaxshi qiz bo‘lsam — meni yaxshi ko‘rishadi.”
“Gap qaytarmasam — yaxshi farzandman.”
“Hamma xursand bo‘lsa — men ham xotirjam bo‘laman.”
“Xato qilsam — meni yomon ko‘rishadi.”
“Boshqalarning ko‘nglini og‘ritsam — men yomon odamman.”
Shunday qilib, bola asta-sekin o‘zining haqiqiy istaklarini emas, boshqalarning undan kutganini bajarishni o‘rganadi.
Va u ulg‘ayadi…
Ammo ichidagi o‘sha kichkina bola hamon:
“Meni tashlab ketishmasin…”
“Mendan xafa bo‘lishmasin…”
“Meni yomon ko‘rib qolishmasin…”
deb yashaydi.
Shuning uchun siz katta bo‘lsangiz ham, ba’zan oddiygina “yo‘q” deyish sizga juda katta ishdek tuyuladi.
Chunki siz “yo‘q” deyayotganingizda faqat bugungi odamga emas,
ichingizdagi “meni yaxshi ko‘rishlari uchun yaxshi bo‘lishim kerak” degan eski ishonchga qarshi chiqyapsiz.
Shu sababli ham siz charchaysiz.
Odamlardan emas…
Doim o‘zingizni boshqalarga moslashtirishdan charchaysiz.
O‘zingiz xohlamagan narsaga “mayli” deyishdan.
Ichingizda yig‘lab turib, tashqarida kulishdan.
Sizni ranjitgan odamni ham oqlashdan.
O‘zingizni aybdor his qilmaslik uchun doim boshqalarning his-tuyg‘ularini ko‘tarib yurishdan.
Lekin bir narsani eslab qoling:
Siz yaxshi inson bo‘lish uchun o‘zingizni yo‘qotishingiz shart emas.
Sizni sevishlari uchun doim qulay, jim, sabrli va hammaga mos bo‘lishingiz shart emas.
Sizning ham:
“Men xohlamayman.”
“Bu menga og‘ir.”
“Men bunga rozi emasman.”
“Bugun o‘zimni tanlayman.”
deyishga haqqingiz bor.
Agar bu satrlarni o‘qib, ichingizdan:
“Ha… men ham shunaqaman.”
degan ovoz o‘tgan bo‘lsa, demak muammo sizning “juda ta’sirchan” ekaningizda emas.
Balki siz yillar davomida o‘zingizni emas, boshqalarni tanlashga o‘rganib qolgandirsiz.
🤍
Va eng muhim savol:
Siz aslida qanday inson bo‘lishni xohlaysiz — boshqalarga qulay insonmi yoki o‘zingizga sodiq insonmi?
🌱
Ertangi postda bu holat ong ostida qanday shakllanishi va insonning munosabatlari, o‘ziga bahosi hamda qarorlariga qanday ta’sir qilishi haqida gaplashamiz.
Agar o‘zingizni tanigan bo‘lsangiz, “HA, BU MEN” deb yozib qoldiring.
https://t.me/pisixologik_testlar