Хикоялар Хадислар Ривоятлар Хикматлар

Бир киши улуғ саҳоба Абдуллоҳ ибн Масъуднинг поябзалларини ўғирлаб кетди. Шунда у киши:
"Аллоҳим! Агар у муҳтож бўлса, олган нарсасига барака бергин. Агар муҳтож бўлмаса, шуни охирги гуноҳи қилгин"
, дедилар.
Қизиқ, биз уларнинг ўринларида ўша одамни ҳаққига дуо қила олармидик? Нақадар гўзал хулқ!
@HIKOYANEW

Бир гуруҳ йўловчилар саратонда туш пайтида жазирама иссиқдан лоҳас бўлиб оёқларини зўрға судраб борардилар. Шу пайт йўлларида бир Чинор дарахти учраб қолди. Улар шу дарахт тагига келиб, соясида ётиб дам ола бошладилар. Бир оздан сўнг сал ўзларига келишгач, тепаларидаги Чинорга қараб бир-бирлари билан гурунглаша бошладилар: "Қара, тоғдек бўйи бор-у, қисир дарахт: мева бермайди, фойдаси ҳам тегмайди одамларга!" Чинор уларга жавобан деди: "Эй ношукур бандалар, ўзларинг-ку менинг соямда ётиб ҳордиқ чиқаряпсанлар. Бас, шундай экан, фойдаси йўқ, мева бермайди, деб мендан нолиганларинг инсофданми?"
©️
Эзоп масали
P.S.:
Бу дунёда одамларни ҳарчанд рози қилишга уринманг, барибир сиздан норозилар топилади. Шунинг учун, банданинг эмас, Аллоҳнинг розилиги учун яшанг!
@HIKOYANEW

Нима учун дарахтнинг мияси йўқ? Бу саволга ирланд нейробиологи Шейн Омара чунки у ҳаракатланмайди деб жавоб беради. Денгизда умуртқасиз асцидия деган кичик жонзот бор. У жой излаб бир тошга бориб ёпишади ва бутун умр ўша ерда қолади.
У тошга ёпишиши билан қиладиган биринчи иши ўз миясини еб тугатади.
Шунингдек, туғилганда ҳаракатсиз полип шаклида бўладиган, вақт ўтиб ҳаракатланадиган медузалар бор.
Бу медузаларда ҳаракатни бошлагандан сўнг мия шаклланади.
Бундан хулоса шунақа:
агар сиз ҳаракат қилмасангиз, сизга миянинг кераги йўқ.
Мия табиатан ҳаракатланиш яъни қидириш, мўлжал олиш, масофани ўлчаш, хавфсизликни ўйлаш, йўлни эслаб қолиш учун яратилган органдир.
Ҳаракатдан тўхтаманг. Бизга мия ҳаракатсизлик учун берилмаган!
@HIKOYANEW

Ассалaму алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ.
Аллоҳим, Тонгимизни ғамлардан холи қил..!
Илм билан бизни бехожат этгин...
Ҳилм билан безатгин...
Тақво билан мукаррам айла...
Офият ила гўзал қилгин..!
Кунимиз ва умримиз давомида қайси амал учун бизни яратган бўлсанг,  ўша билан машғул қилиб қўй..!
Биз учун яратиб қўйганларинг билан овора қилиб қўйма.
Сендан сўрарканмиз бизни маҳрум қилма.
@HIKOYANEW

Садақанинг энг афзали аҳли аёлига берилган Садақадир.
@HIKOYANEW

"Сизда бор нарса тугайди, Аллоҳнинг ҳузуридаги эса боқийдир".
Бир аёлнинг эри қашшоқликка учраб, аҳволи оғирлашиб кетди. Натижада, оилада келишмовчилик кўпайиб кетди. Шунда аёл ўзига тўқ бўлган бир бой кишининг уйига бориб, эшикни тақиллатди. Хизматкор чиқиб:
— Нима истайсиз? — деб сўради.
Аёл: — Хўжайинингизни кўрмоқчиман, — деди.
Хизматкор: — Сиз ким бўласиз? — деди.
Аёл: — Унга айтинг, мен унинг синглисиман, — деди.
Хизматкор эса хўжайинининг синглиси йўқлигини биларди. Кириб: — Эшикда бир аёл турибди, ўзини сизнинг синглингиз деб айтяпти, — деди.
Бой киши: — Кирит, — деди.
Аёл кирди. Бой уни очиқ чеҳра билан кутиб олиб: — Қайси сингилларимдан бўласиз, сизга Аллоҳнинг раҳмати бўлсин? — деди.
Аёл: — Одам алайҳиссаломдан бўлган синглингизман, — деди.
Бой киши ичида: — Бу аёл ёрдамга муҳтож экан. Аллоҳга қасам, унга биринчи бўлиб ўзим ёрдам қиламан, — деб қасд қилди.
Аёл шундай деди: — Эй ака, эҳтимол сизга маълум эмасдир, лекин қашшоқликнинг таъми жуда аччиқ. Шу сабабли эрим билан ажралиш остонасида турибмиз. Сизда Қиёмат куни Аллоҳнинг олдида топиш учун бирор нарса борми? Чунки сиздаги нарса тугайди, Аллоҳнинг ҳузуридаги эса, боқийдир.
Бой киши: — Яна қайтариб айт, — деди.
Аёл гапини такрорлаб: Эҳтимол сиз билмассиз, аммо қашшоқликнинг таъми жуда аччиқ. Шу сабабли эрим билан ажралиш остонасида турибмиз. Сизда Қиёмат куни Аллоҳнинг олдида топиш учун бирор нарса борми? Зеро, сиздаги нарса тугайди, Аллоҳнинг ҳузуридаги эса, боқийдир, деди.
У яна: — Яна қайтариб айт, — деди.
Аёл учинчи марта ҳам такрорлади.
Тўртинчи марта: — Яна қайтариб айт, — деганида, аёл: — Сиз мени тушунмадингиз, деб ўйлайман.
Қайта-қайта сўраш мен учун хорликдир. Мен ўзимни Аллоҳдан бошқа ҳеч кимнинг олдида хор қилишга одатланмаганман, — деди-да, кетмоққа шайланди.
Шунда бой киши: — Тўхтанг! Аллоҳга қасам, менга энг ёққани гапингизни гўзаллиги бўлди. Агар минг марта такрорлаганингизда, ҳар бир марта учун минг дирҳам берган бўлардим, — деди.
Сўнг хизматкорларига: — Унга ўнта нор туя, ўнта урғочи туя, қўйдан хоҳлаганича ва мол-дунёдан эса, истаганидан ҳам ортиқ беринглар. Қиёмат куни учун бир нарса тайёрлайлик. Чунки биздаги тугайди, Аллоҳнинг ҳузуридаги эса боқийдир, — деди.
Ибрат:
Мол-дунё эгалари, бойларга мурожаат: Камбағалларни унутманг, биродарларингизни, қўшниларингизни, қариндошларингизни ва дўстларингизни ҳолидан хабар олинг. Сизларга Аллоҳнинг раҳмати бўлсин. Балки ораларида, ғурурини сақлаб сўрашдан ийманаётгани туфайли, уни кўрган киши беҳожат деб ўйлаётганлар бордур.
Муҳаммад Ротиб Набулсий
@HIKOYANEW

Аббосийлар халифаси Ҳорун ар-Рашиднинг Аҳмад исмли ўғли бўлган. Муаррихлар уни Аҳмад ас-Сабтий деб аташган (Сабтий – шанбалик деган маънони билдиради). Чунки у фақат шанба куни ўз қўл меҳнати билан ризқ топар, ўша куни ишлаб олган нарсаси билан ҳафтанинг қолган кунларида тирикчилик қилар, қолган вақтларини эса ибодатга бағишлар эди. Шу сабабли у шу лақаб билан машҳур бўлган.
Аҳмад ас-Сабтий Бағдодни тарк этиб, ҳеч кимга ўзининг Амирул-муъмининнинг ўғли эканини билдирмасдан Басрага йўл олди.
У фақат шанба куни ишлаб, лойдан девор қуриш (пахсачилик) билан шуғулланар, ҳафтанинг қолган кунларини эса Аллоҳ таолонинг ибодатига бағишлар эди. Уни ишга ёллаганларга пешин ва аср намозлари вақти кирганда, намоз ўқиши учун етарли вақт беришларини шарт қилиб қўяр эди.
Аҳмад ас-Сабтий Басрада жуда камтарона уйда яшарди. Уйида эски бир чойшаб ва теридан тикилган ёстиқдан бошқа ҳеч нарса йўқ эди. Унинг бир дўсти бўлиб, кимдир девор ёки бошқа қурилиш қилмоқчи бўлса, шу ишни Сабтийга гаплашиб берар эди.
Шанба кунларининг бирида ўша дўсти ишчилар тўпланадиган жойга бориб, Сабтий билан бир деворни қуриш учун келишиб олмоқни истади. Лекин Сабтийни у ерда топмади.
Сўраб-суриштирганида: “Анча вақтдан бери келмаяпти”, дейишди. Шунда у дўстининг уйини излаб топди ва унинг ҳузурига кирди.
Қараса, у ўлим тўшагида ётар эди. Аҳмад ас-Сабтий унга бир узук бериб, шундай деди: “Мени кафанлаб, дафн қилганингдан кейин, бу узукни Бағдоддаги Амирул-муъмининга олиб бор ва унга шундай дегин: “Бу узукнинг соҳиби сизга салом айтади ва мастлигингиз ҳолида ўлиб қолишдан эҳтиёт бўлинг, акс ҳолда фойда бермайдиган пайтда пушаймон бўласиз.
Аллоҳнинг ҳузуридан дунёга берилиб кетишдан сақланинг. Чунки сизнинг қўлингизда бўлган нарса агар бошқаларга абадий берилганида, сизга етиб келмас эди. Бир кун келиб у сиздан ҳам бошқаларга ўтади. Сизга аввалгиларнинг хабарлари етиб келган”, деди. Шу сўзларни айтди-ю, руҳи Раббисининг ҳузурига кўтарилди. Бу воқеа 184 ҳижрий йилда бўлган.
Бир куни Ҳорун ар-Рашид амирлик қасрида ўтирган эди. Бир киши кириш учун рухсат сўраб, муҳим иш билан якка қолишни илтимос қилди. Ҳорун ар-Рашид ҳузурини бўшатишни буюрди. Киши узукни чиқариб унга берди. Рашид узукка қараб, уни таниди ва: “Бу узукнинг эгаси қаерда?” – деб сўради. У киши: “Вафот этди, эй Амирул-муъминин”, деди.
Сўнгра унинг васиятини айтди ва узук соҳиби фақат шанба куни ишлаб, бир дирҳам ва бир дониқ топиб, ҳафтанинг қолган кунларида шу билан кун кўрар, қолган вақтларини ибодатга бағишлар эди, деб хабар берди. Бу сўзларни эшитгач, Ҳорун ар-Рашид қаттиқ йиғлаб юборди ва ҳиқиллаб: “Аллоҳга қасамки, эй ўғлим, сен менга бағоят насиҳат қилдинг”, деди. Сўнг бошини кўтариб, у кишидан: “Унинг қабрини биласанми?” – деди.
У: “Уни ўзим дафн қилганман”, деди. Шунда Амирул-муъминин Басрага сафар тайёрлашни буюрди. Ўғлининг қабрига келгач, қаттиқ йиғлади ва: “Аллоҳ ўғлимни раҳмат қилсин. У фақат ўз қўл меҳнати билан яшашни истади, дунёнинг зийнатини эса бизга қолдирди”, деди.
Аллоҳ Аҳмад ас-Сабтийни раҳматига олсин, у — зоҳид ва обид банда эди.
“Ал-Бидоя ван-Ниҳоя” — Ибн Касир
“Сияр Аълом ан-Нубало” — Захабий
@HIKOYANEW

Аёл хатосидан кулган хатодир,
Тортишган ундан ҳам улкан хатодир.
Аёл ҳеч бир баҳсда енгилмас тилсим,
Уни фақат севиб қилурлар таслим.
©
Эркин Воҳидов
@HIKOYANEW

Бир куни бир одамни тошбўрон қилишга ҳукм қилишибди. Тартибга кўра қишлоқнинг ҳамма аҳолиси биттадан тош отиб чиқиши керак экан. Шу пайт навбат дўстига келибди. Дўсти тош отишга ботина олмай, бир хасни олиб, отибди. Шунча тош отилишига қарамасдан миқ этмасдан турган ҳалиги одам дўсти отган битта хас дастидан дод деб юборибди...
P.S.:
Бегоналарнинг берган минглаб озорлари ҳам дўстлар берган зарра озордек азобли эмас!
@HIKOYANEW

Қуръони каримни эътибор билан, тадаббур қилиб ўқисангиз ундаги балоғат ва фасоҳатга қоил қолмай иложингиз йўқ. Бунга биргина мисолни келтирамиз.
Дунёда инсонларнинг жасади кўмиладиган жойни қабрлар деб аталади. Аммо, Қуръони каримда Қиёмат куни жасадлар қайта тирилиб чиқадиган жойни аждос (الأجداث) деб баён қилинган?
Битта мана шу мисол Қуръони карим лафзларининг нақадар аниқлиги ва Аллоҳнинг каломининг мўжизакорлигини очиб беради.
Келинг, қуйидаги оятлар ҳақида тафаккур қилайлик:
خُشَّعًا أَبْصَارُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌ مُّنتَشِرٌ
“Кўзлари (қўрқувдан) қуйига боққан ҳолларида, гўё тўзиган чигирткалар каби аждосларидан чиқиб келурлар” (Қамар сураси, 7-оят).
وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ الْأَجْدَاثِ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ
“(Қиёмат куни) сур чалиниши билан бирданига улар аждосларидан Парвардигорлари сари суғурилиб чиқурлар” (Ёсин сураси, 51-оят).
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ
“У кунда улар гўё (сиғиниш учун) бут ва санамларга қараб чопишаётгандек шошилган ҳолларида аждосларидан чиқиб келурлар” (Маъориж сураси, 43-оят).
Нега аждос дейилди… нима учун қабрлар дейилмади?
Келинг, бир оз фикр юритайлик…
Денгиз тубида балиқларга ем бўлган одамнинг қабри қаерда? Саҳрода вафот этиб, суяклари шамолда тарқалиб кетган одамнинг қабри қаерда? Ёки жасади ёқиб юборилиб, кулга айланиб ҳавога учган ёки сувга чўккан инсоннинг қабри қаерда?
Бундай жасадлар учун “қабр” деган тушунча ишлатилмас экан, Аллоҳ таоло уларни қандай қилиб ва қаердан қайта тирилтиради?
Мана шу ерда аждос сўзининг сири намоён бўлади…
Аллоҳ таоло марҳамат қилади:
وَإِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ
“Қабрлар титкилаб юборилганида (яъни қиёмат қойим бўлганида)” (Инфитор сураси, 4-оят).
Яъни дунёдаги қабрлар Қиёмат зилзилалари натижасида ағдарилиб, вайрон бўлади, ер юзи ўзгариб кетади… энди қабр ҳам, ундан бирор нишона ҳам қолмайди.
Аммо ерда инсон жасадининг заррачалари қолади… Кўзга кўринмас, жуда майда ҳужайралар, тарқалиб кетган бўлса ҳам, йўқолиб кетмайди. Қуръон ана шу зарраларни аждос деб атаган.
Бу майда зарралар Қиёмат куни инсон учун уруғ ҳисобида бўлади. Ёмғир тушгач, ер бағридаги уруғ қандай униб чиқса, инсон ҳам шундай қайта униб чиқади.
وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً مُّبَارَكًا... وَأَحْيَيْنَا بِهِ بَلْدَةً مَّيْتًا ۚ كَذَٰلِكَ الْخُرُوجُ
“Биз осмондан баракотли сув (ёмғир) ёғдириб... у (сув) билан ўлик шаҳарни (ерни) тирилтирдик. (Қайта тирилиб) чиқиш ҳам мана шундай бўлур” (Қоф сураси, 9-11-оятлар).
Манзарани тасаввур қилинг… Ер қаърида яширинган битта зарра, Аллоҳ туширган сув билан суғорилади ва унга: “Тур!” деб амр қилинади. Шунда у тўлиқ инсонга айланиб, Роббиси ҳузурига туриб чиқади — худди узоқ вақт яшириниб ётган уруғдан кўкариб чиққан яшил ниҳолдек.
Шунинг учун Аллоҳ таоло айтади:
وَاللَّهُ أَنبَتَكُم مِّنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا  ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا
“Аллоҳ сизларни (Одамни) ердан ундирди (пайдо қилди). Сўнгра (вафот этганларингизда) сизларни яна (ерга) қайтарур ва (қиёматда) сизларни яна чиқарур” (Нуҳ сураси, 17-18-оятлар).
Яратишни мукаммал қилган, тақдирни ҳикмат билан белгилаган Зот покдир. Унинг ҳузурида на бир зарра, на бир ҳужайра, на бир жон йўқолмайди. Субҳаналлоҳ...
@HIKOYANEW