qos paraq🤍

Жұмысым, не қайғы қасыретім, не бұйырмай қалады-ау деп сары уайымға салынған түні қаза болатын намаздарымды, жүрек дертіне әсте бататынымды ойласам ауырлық үстіне ауырлығымды жүктеп аламын. Құдайымды ұмытудан ауыры жоқ сәрі. Адам баласы дүниенің бір күндік мұңын таусылмас қылып арқалап, ертеңін ойлап бүгінін жоғалтып алады екен. Бір сәттік сынақты мың сәттік қайғыға айналдырып, жүрегінің төріне дүниені отырғызып қояды. Ал сол жүрекке бір «Алла» деген сөздің сыймай қалғанын сезгенде ғана өз-өзінен шошынады.Кейде өзіме өзім таң қаламын. Несібемді беріп тұрғанды ұмытып, несібемнің аз-көбін уайымдаймын. Жолымды ашып тұрғанды ұмытып, алдымдағы жабық есікке телміремін. Кешірімі менен күнәмнен кең екенін біле тұра, өз күнәмнің салмағынан үмітімді ауырлатып аламын. Түн тынышталып, елдің бәрі ұйқыға кеткенде ғана адамның өзімен өзі қалатыны бар. Сонда күндізгі дауыстардың бәрі өшіп, жүректің дауысы анық естіледі. Сол кезде кеше кеткен бір намаз, айтылмай қалған бір зікір, біреудің көңілін қалдырған бір сөз бәрі-бәрі келіп алдына отырады екен. Сонда дүние үшін төккен терің емес, Раббың үшін төккен бір тамшы жасың қымбат екенін түсінесің. Адамдардың алдында абыройлы көрінудің емес, Алланың алдында ұялмай тұрудың маңызды екенін ұғасың.
Уа, Раббым, менің ең үлкен қайғым дүниемнің кемдігі емес, жүрегімнің Сенен алыстап кетуі болмасын. Қолымнан дүние кетсе де, көңілімнен Сенің есімің кетпесін. Жолым тарылса да, сәждеге баратын жолым тарылмасын. Көзім жасқа толса да, үмітім бос қалмасын.
Біз көп нәрседен қорқамыз: кедейліктен, жалғыздықтан, жоғалтудан, ертеңнен. Бірақ ең қорқыныштысы жүректе Аллаға деген сағыныштың жоғалуы шығар. Өйткені дүниенің жоғын қайта табуға болады, ал жүректің Раббысынан алыстауы адамның өзіне өзі байқатпай келетін қасіреті. Сондықтан бүгінгі мұңымның бәрін өзім арқалап жүрмей, Саған тапсырайын. Мен көтере алмайтынды Сен көтер. Мен түсіне алмайтынды Сен қайырлы ет. Мен жете алмайтын жерге Өз рақымыңмен жеткіз.
Әйтеуір, осы жалған дүниенің уайымы ақыретімді ұмыттыратындай болмасын. Жүрегім дүниеге байланып қалмай, дүниеде жүріп-ақ Саған байлансын.
-адамға берілген ең үлкен тыныштық уайымының бітуі емес, уайымының ішінде де Раббысын ұмытпауы екен.
qos paraq
🤍

Жоқ-жітік дүниенің орнын толтырармыз. Бірақ баланың бүгінгі күнін қайтара алмаймыз. Өйткені балаға әке мен ананың тек аты емес, екеуінің де жүрегі керек. Кейде балаға үлкен нәрсенің керегі жоқ. Оған тек жанында отырған әкесі, қолынан ұстап тұрған анасы, “бәрі жақсы болады” деген жылы сөз керек. Баланың жүрегінде қалатын дүние де сол шығар. Балалық шақ қайта келмейді. Ал әкелік пен аналықтың шын өлшемі балаға не алып бергеніңмен емес, оның ең әлсіз, ең қорқынышты, ең бақытты сәттерінде жанында болғаныңмен өлшенеді.
[16:02]

Балалар ауруханасының жанында әпкемді күтіп, бір жарым сағаттай отырдым. Бір жарым сағат… Асықпай қарап отырсаң, бір аурухананың табалдырығынан қанша тағдырдың өтіп жатқанын көресің екен. Бір ана баласын құшағына қысып шығады. Бірі қолынан жетектеп келеді. Бірінің қолында дәрі-дәрмек толы дорба, бірінің иығында баласының киімі. Бірі баласының маңдайын қайта-қайта сипап қояды, бірі шаршағанынан үнсіз, енді бірі дәрігердің айтқан әр сөзін жүрегіне түйіп, баласына алаңдап келеді. Сол бір жарым сағат ішінде ауруханадан шығып, қайта кіріп жатқан әкелерді санау да қиын болды. Үнсіз қарап отырып көп нәрсе ойладым. Шындығында, бала ауырғанда оның жанынан табылып, түн ұйқысын төрт бөліп, шырылдап, бар жанын баласының бір тамшы дертіне айырбастайтын көбіне ана. “Балам” деп өзегін үзетін де ана. Баласының дене қызуын түн бойы өлшеп, таң атқанша маңдайынан сипап отыратын да ана. Дәрігердің әр сөзін жүрегімен тыңдап, “жақсарып кете ме?” деп ішінен мың рет сұрайтын да ана. Ауруханадан баласын жетектеп, қолына дорба-дорба дәрісін ұстап, шаршап-шалдығып шығып келе жатқан да ана. Сонда ер адамның “әке” деген статусы неге осындай сәттерде қатар жүрмейді екен? Бала екеуіңе ортақ емес пе еді? Неге баланың тегін әкесіне жазып, “біздің қанымыз” деп кеуде қағатын сәтте әке болу мәртебесі биік те, ал баланың ыстығы көтеріліп, аурухана дәлізінде түнегенде бұл мәртебенің салмағы жеңілдеп қалады? Әке болу тек тегіңді беру емес шығар. Әке болу баланың ауырғанын өзіңнің де ауырғаныңдай сезіну. Әке болу шаршап келсең де, балаңның көзіне бір қарап қою. Әке болу “қалайсың?” деп сұраудан бұрын “балам қалай?” деп алаңдау. Әке болу отбасыңның жанында физикалық тұрғыда ғана емес, жүрегімен бірге болу. Әрине, ер адамның да өз жүгі бар. Отбасын асырау керек. Ақша табу керек. Нәпақа іздеу керек. Жауапкершілік бар. Оны түсінуге де тырыстым. “Бәлкім, жұмыста жүрген шығар… Бәлкім, ақша тауып жатқан шығар… Бәлкім, отбасын асыраудың қамымен жүр…” деп ішімнен талай рет ақтап алғым келді. Бірақ сол сәтте бір ой маза бермеді. Ақша табылады. Ақша жоғалады. Бүгін жоқ дүние ертең болуы мүмкін. Жоғалған табыстың орнын қайта толтыруға болады. Ал баланың бүгінгі балалығы ше? Бүгін ауырған кезінде қасында болмаған әкенің орнын ертең ақша толтыра ала ма? Бала бүгін “әкем қасымда болса екен” деп тұрған сәтті ертең қайта әкелуге бола ма? Бала бір күнде өспейді. Бірақ біз байқамайтын жылдамдықпен өседі. Кеше ғана қолыңнан ұстап жүрген бала ертең өз жолымен кетеді. Кеше ғана “әке” деп мойныңа асылған сәби ертең есейіп, саған уақыт таппай қалуы мүмкін. Сондықтан кейде отбасыға ең қымбат сыйлық ақша емес шығар. Уақыт. Қатысу. Мейірім. Жанында болу. Балаға әкесінің бай болғанынан бұрын, әкесінің бар болғаны керек шығар. Жанында. Кейде үнсіз ғана қасында отырғаны. Қолынан ұстағаны. Маңдайынан сипағаны. “Қорықпа, әкең қасыңда” деген бір ауыз сөзі. Мүмкін, әкелік деген осындай қарапайым нәрселерден құралатын шығар. Сол аурухана алдында бір жарым сағат отырып, мен әкелерді кінәлағым келген жоқ. Тек бір нәрсені түсінгім келді. Неге біз бала тәрбиесін, балаға деген мейірімді, отбасыға бөлінетін уақытты көбіне әйелдің табиғи міндетіндей қабылдап кеткенбіз? Неге ана шаршаса да ана болуы тиіс, жыласа да ана болуы тиіс, ауырып тұрса да ана болуы тиіс, ал әке шаршаса оның шаршауы түсінікті? Неге ананың “бала ғой” деп бәріне шыдауы қалыпты саналады да, әкенің сол баланың бір түнін бірге өткізуі ерекше көмек секілді көрінеді? Бала тек ананың баласы емес. Ол екеуіңнің ортақ жүрегің. Оның тағдырына әкенің де аты жазылған. Оның күлкісіне әкенің де үлесі бар. Ендеше оның көз жасына да, ауырғанына да, қорқынышына да әкенің жүрегі ортақ болуы керек емес пе? Мүмкін, әкелік баланың тегінде емес, баланың есінде қалатын дүние шығар. “Әкем мені ауырғанымда жалғыз қалдырмады. Әкем менің қолымнан ұстап отырды. Әкем жұмыстан шаршап келсе де, менімен сөйлесті. Әкем мені тыңдайтын еді” деп есіне алса, сол нағыз әкелік емес пе? Өмірдің соңында біз қанша ақша тапқанымыздан бұрын, кімнің жанында болғанымыз маңыздырақ болып қалатын шығар. Ақша табармыз. Үй салармыз. Көлік алармыз.

✨

Аса Қамқор, ерекше Мейірімді, аса Рақымды Алланың атымен бастаймын.
Алла, Сенің атымен басталған махаббатым қайырлы, шексіз сезімім баянды, адалдығым берік болсын деп тілеймін. Расында, Сенің бұйрығың менің қалауымнан қайырлы. Сондықтан менің жүрегім қалағанды емес, маған қайырлысын нәсіп ет.
Маған сыртынан ғана емес, жан дүниесімен әдемі жанды жолықтыр. Қадамы нық, ойы терең, ары мен намысын биік қоятын, сөзі мен ісі үйлескен азамат нәсіп ет. Әуелі өзіне адал, жұртына сүйікті, ата-анасына қадірлі, досына сенімді болсын.
Жолдасына жай ғана серік емес, шын мәнінде жан серік бола алатын адам болсын. Қуанышымды бөлісіп қана қоймай, мұңымды да көтере алсын. Қиын сәтте жанымнан табылып, бақытымды бағалай білсін.
Өзіне адал бола алмаған жаннан өзгеге деген адалдықты сұрай алмаймын. Сондықтан адалдықты сөзбен емес, ісімен дәлелдейтін жанды нәсіп ет.
Адам өз басына түскен сынақтан өтіп, сабырын шыңдамайынша, қос жүректің жүгін көтеру оңай емес. Өмірдің ащысын көріп, бірақ жүрегінің мейірімін жоғалтпаған, ойы терең, санасы сергек, ақылы кемел азамат жолықтыр. Ұзақта болса да, түзу жол жақсы. Мені асығыстықтан, жалған сезімнен, уақытша махаббаттан сақта. Кешіксе де, тағдырымдағы қайырлы жанды жолықтыр.Үй қылмай тұрып үй ішінің қадірін білетін, жарына тірек, баласына үлгі, ата-анасына қамқор бола алатын азамат нәсіп ет. Сүйікті әйелін сүйіктідей қадірлеп, көңілін ауыртпай, жанын түсіне білетін жан болсын. Егер жүрегім қалаған жан мен үшін қайырсыз болса, одан мені алыстат. Ал маған жазылған жан болса, арамыздағы жолды халал етіп, жүрегімізге сабыр, шаңырағымызға береке, махаббатымызға баян бер. Маған тек сүйетін жанды емес, сүйе білетін
тек таңдайтын жанды емес, таңдағанына адал болатын жанды нәсіп ет.
Жүрегіме жай ғана адам емес, жан дүниеме тыныштық сыйлайтын жанды жолықтыр.
-әмин
🤍

Жарымның өміріндегі ең жақын, ең қымбат адамы болғым келеді.
Ол маған қараған сайын жүрегін ризашылық пен шүкіршілік кернеп, "Алла маған бұдан асқан бақ бере алмас еді" деп ойласа екен. Менің жанымда жүргенде өзге ешкімді іздемей, менің қасымнан жан тыныштығын, шынайы жылу мен түсіністікті тапса екен. Сырттағы сан түрлі уайым мен жауапкершіліктен шаршап келгенде, менің жаным оның дамылдайтын мекеніне айналса екен. Бір ауыз сөзім, бір күлкім, тіпті үнсіз қасында отырғанымның өзі көңіліне медет болып, жүрегіне тыныштық сыйласа екен.
Қуанышына ортақтасып, көңілі жабырқағанда қолынан ұстап, әр қадамына сеніммен демеу болғым келеді. Бір күні маған қарап: "Сенің дұғаң мен сенімің талай қиындықтан өтуіме себеп болды. Бүгінгі барымның ішінде сенің де үлесің бар"-деп шынайы ризашылығын білдірсе екен.
Мен тұрмысты мінсіз ертегі деп елестетпеймін. Әр шаңырақтың өз сынағы, әр отбасының өз қиындығы бар. Бірақ қандай жағдай болса да, бір-бірімізге қарсы емес, бір-біріміздің қасымызда болсақ екен. Реніш бізді алыстатпай, түсіністікке жетелесе; уақыт өткен сайын бір-бірімізді қайта таңдаудан жалықпасақ екен. Әйелдік болмысыммен оның өміріне жылу, шаңырағымызға береке, көңіліне медет сыйласам деймін. Ол менің жанымда өзін қадірлі әрі түсінілген адамдай сезінсе, ал мен оның қасында еркелеп, әлсіздігімді жасырмай, арқа сүйей алсам екен. Менің тілегім мінсіз өмір емес, берекелі өмір. Шүкіршілігі мол, түсінігі терең, махаббаты баянды, сынақ келгенде сабыры мен бірлігі сынбайтын отбасы.Жылдар өте келе бір-бірімізге қарап: "Алла бізді бір-бірімізге бекер қоспапты. Қандай күн көрсек те, қол ұстасып бірге өттік"- деп шүкіршілік етсек екен. Мен оның өміріне өткінші сезім емес, өмірлік тыныштық сыйласам; ол мен үшін сүйеніш, мен ол үшін жар әрі жан тыныштығы болсам екен. Сонда ғана өзімді бақытты сезінер едім.
qos paraq
🤍

🦢

Бала күніңде көрген тауқыметті балаң көрмесін деп тілейсің. Өзіңнің маңдайыңа тиген ащы сөз оның жүрегіне батпасын, өзің тартқан бейнет оның жолына көлденең түспесін деп, перзентіңе келгенде бар қаталдығыңды ұмытып, мейірімге айналасың.
Бірақ неге уақыт өте келе ене атанғанда, баяғы мейірімнің орнын "мен де көргенмін, бұл да көрсін" деген бір түсінік басып кетеді екен осы?
"Мен келін болып қызмет қылдым, бұл да қылсын. Мен үндемей шыдадым, бұл да шыдасын. Мен көргенді ол да көрсін" деген сөздің астарында қанша жылдық өкпе, қанша бітпеген жара жатыр десеңші…
Неге біз өзімізге жасалғанды кейінгіге жасауға сонша құмармыз? Бір кезде өзіміз аңсаған жылы сөзді неге келінге қимай қалады? Өздері күткен түсіністікті неге одан күтеті де, өздері оған көрсете алмай қалады?
Келін де бір шаңырақтың әлпештеп өсірген қызы. Бір үйдің төрінен аттап, бір әулеттің босағасын келін болып аттайды. Оның келгені бұрынғының есебін өтеу үшін емес, жаңа бір әулеттің берекесіне айналу үшін.
"Мен көргенді сен де көр" деп өткеннің жүгін арқалатқаннан гөрі, "мен көргенді сен көрме" деп сол жүкті өзіңмен бірге тоқтату үлкендік емес пе?
Өмірдің мәні көргеніңді қайталауда емес, көргеніңнен сабақ алып, өзіңнен кейінгіге жеңілірек жол қалдыруда шығар.
Балаңа тілемеген қиындығыңды келініңе де тілеме. Әрбірден келгенде, келін бөтен емес. Ол өз балаңның таңдаған жары, өз әулетіңе аманат болып келген біреудің аяулы қызы...