Bomdod Namozi
Отам билан охирги кун.
— 1980 йиллар, баҳорнинг илк кунлари эди. Отам билан узум токларини ердан чиқариб, сўритокларга боғлар эдик.
Пешинга яқин отам менга:
— Болам, озгина қўй ёғи бор эди. Шуни қовурма шўрва қилсак нима дейсан? — деди.
— Ота, буни ҳам сўрайсизми? Қўлингиздан чиққан овқатни ҳар доим иштаҳа билан ейман, — дедим.
Отам қозон бошида шўрва тайёрлар, мен эса вақти-вақти билан унга қараб қўярдим. Ёши етмишдан ошган бўлса-да, жуда тетик ва чаққон эди. Ичимдан: «Отам ҳали юз ёшдан ҳам ошади», деб ўйлагандим.
Тушлик пайти келди. Отам иккаламизга катта сопол косаларга ёғлиқ шўрва сузиб келди. Қаттиқ нонни майдалаб солди, қизил қалампирни ҳам иккига бўлиб шўрвага ботириб қўйди. Ҳар бир ишни меҳр билан қилар, одамнинг иштаҳасини очарди.
— Қани, «Бисмиллаҳир роҳманир роҳим», ол болам, — деди-да, косасини қўлига олди.
Шунда унинг косани яна секин қўйганини пайқаб қолдим.
— Ота, нега овқат емаяпсиз? — дедим.
— Сен еявер, болам, — деди хотиржам.
Мен эса оч қолганимдан шошиб овқатланар эдим. Бироздан кейин қарасам, отамнинг ранги ўзгаргандек туюлди.
— Отажон, сизга нима бўлди? Овқатингизни ҳам емадингиз-ку, — дедим.
У киши менга қараб:
— Болам,бу дунёдаги ризқим тугабди шекилли , — дедилар.
— Нима деганингиз бу, ота? — дедим хавотирланиб.
Отам эса:
— Ўғлим, тез бориб амакингни чақириб кел. Дарров келсин, — дедилар.
Мен ҳаяжон билан амакимнинг уйига югурдим. Негадир юрагим безовта эди.
Амакимни чақириб қайтиб келганимизда, отам ўзлари ясаган оддий каравотда қиблага қараб ётган эканлар. Қўллари бошлари остида, худди ухлаб қолгандек.
Мен енгил нафас олдим.
— Отам ухлаб қолибдилар шекилли, — деб ўйладим.
Секин олд томонларига ўтиб қарадим. Кўзлари юмилган, юзларида эса майин табассум бор эди.
Шу пайт ортимдан амакимнинг:
— Ака-а-а!.. — деган фарёди эшитилди.
Шунда англадим...
Отам бу дунё билан видолашиб, Роббисининг ҳузурига кетган эканлар.
Ёнларида таҳоратдан қолган сув, бошлари остида эса жойнамозлари турарди. Гўёки узоқ сафарга тайёргарлик кўриб қўйгандек...
Бу манзарани орқада қолган йиллар ҳам хотирамдан ўчира олмади.
Лутфиддин домла ҳикояси.
— Сен “
гул
” бўлиб мен учун ифор тарат… Мен тупроқ бўлиб сени бошимда кўтариб юрай…
•
Абдурроҳман Тошқандий
— Муҳаббатингиз ва кўрсатган мурувватларингизга ҳиёнат қиладиган биргина жонзот, инсондир.
Инсонлар олдидаги қадрингни билмоқчи бўлсанг, уларга ишинг тушганида сенга қандай муомала қилишларига қара.
🫀
Кимдир сени севаман деса,
Ишонарди бола вақтида.
Ва ажабмас, ўзин бечора
Кўрган бўлса, севги тахтида.
Энди бугун кесик бош каби
Йиллар бўлди кўп оёқости.
Севги деган алдамчи сўзлар
Уни кўп бор дорларга осди.
Севги тугул, энди бирор кас
Кераклисан деса, кулади.
Кимдир унга керак, эҳтимол,
Аммо ўзи ҳеч кимга керак эмаслигин яхши билади.
©️
Акром Малик
Доим хам келмайди яшил бахорлар
Умр - замин узра сочилган хазон
Номига яшайди бошка махаллар
факат севган пайтда Инсондир инсон
Сен ҳақингда ўйлаганимдаги табассумим ажри ўзингга бўлсин!
🪶
Мубашшир Аҳмад
Мен качон ниманидир ййкотган
булсам, доим ундан яхшисига
эришдим. Демак мен хеч качон хеч нарса йукотмадим. Шу иймоним билан айта оламанки Иншааллох, бундан кейин хам йукотмайман. Йукотганим ундан яхшисига эришганимдир.
Воз кечолмайман деган инсонларингдан воз кечасан, унутолмайман деган нарсаларни ва кишиларни унутасан, йўқотишдан қўрққан кишиларингни йўқотасан ва яшаб кетасан. Бошқа иложинг ҳам йўқ — туғилиб бўлгансан, яшашга мажбурсан. Ҳаёт сенинг оқимингга қараб эмас, сен ҳаётнинг оқимига қараб юрасан! Нима, ҳаётни фақат рохат-фароғатдан иборат деб ўйлаганмидинг?
Агар биров олдига бориб узоқ ўтириб қолсанг, ҳалиги киши ўрнидан турса ёки бориб кийимини ушлаб қўйса, у одам сенинг узоқ ўтирганингдан зерикканини билдиради.
«Фавоқиҳ ал-жуласо».