📚 Introvert oshxonasi
O’tkan kuzda mana shu postni facebookda qoldirgan ekanman:
Do‘stlarim va mijozlarim bilan bo‘lgan suhbatlardan keyin (99%), bola uchun, uning kelajagi, baxti va ruhan sog‘lom katta bo‘lishi uchun eng katta omil bu — ikkita ruhan sog‘lom, bir-birini hurmat qiladigan ota-onalarning qo‘lida katta bo‘lish ekanini anglab yetaman. Chindan ham insonning aksariyat ruhiy muammolari uning bolaligiga borib taqaladi. Bir-biriga o‘xshagan va o‘xshamagan minglab bolalik hikoyalarini tinglarkanman, beixtiyor ortimga o‘girilib, o‘tmishga boqaman va menga shartsiz sevilib, sog‘lom muhitli oilada katta bo‘lish imkonini bergan ota-onamga nisbatan minnatdorlik his qilaman.
Bola bo‘lib biror marta ota-onamiz urushganini ko‘rmadik (ehtimol urushishgandir, lekin bizni ko‘z o‘ngimizda jang qilishmasdi, hokimiyat talashishmasdi), ayam dadamni, dadam esa ayamni bizga yomonlamadilar. Biror marta dadamning so‘kinib baqirganlarini, agressiyalarini boshqarolmay qolganlarini ko‘rmadik (ayamda bo‘lib turardi
😂
).
Bizni oilada muammolar har doim gaplashib, bir-birini tinglab hal qilinardi, dadamlar har doim biror biror qaror qabul qilishdan oldin bizni fikrimizni so‘rardilar (bizga tegishli qarorlarda), biror tanlov qilishdan oldin bosim qilishmasdi. Dadamlar hech qachon “Men erkak kishiman, faqat meni aytganim bo‘lishi kerak!” deb stolga musht urmasdilar, lekin shunda ham uyda hech birimiz ular o‘rnatgan qoidalardan tashqariga chiqishni hayolimizga ham keltirmaganmiz. Bu itoat qo‘rquv va majburilikdan emas, shartsiz sevgimiz va hurmatimiz yuzasidan bo‘lardi.
Ayam ba’zida dadam tarafga “o‘tkirgina” hazillarini yo‘llab tursalar ham, dadam hech qachon buni jahl bilan bostirishga harakat qilmasdilar. Shunchalik “Ha, Xoshimova?)” deb kulib qo‘yardilar (Menimcha ichlarida “Hali shoshmay tur, ta’zirini berib qo‘yaman” deganlar). Dadamlar har doim qachon qo‘llab-quvvatlash va mehr-muhabbatga ehtiyoj sezganimizda yonimizda bo‘lardilar. Biz uchun eng katta jazo esa, dadamni bizdan noroziliklari edi. Bittagina norozı qarash bir hafta uxlamay tavba qilib chiqishimizga yetardi, balki shuning uchun ham so‘kish va og‘ir gapni ko‘tarolmaydigan “o‘zim kal bo‘lsam ham ko‘nglim nozik”dirman))
Ayajon, dadajon baxtli, mehr-muhabbatga to‘la va xavfsiz bolalik uchun ikkingizdan cheksiz minnatdorman. Bizni ham ruhan, ham jismonan sog‘lom qilib o‘stirganingiz, hayotda prioritetlarni to‘g‘ri qo‘yishni o‘rgatganingiz va go‘zal xulq-atvor sohibasiga aylantirganingiz uchun ikkingizdan cheksiz minnatdorman. Sevgisiz ham o‘zaro hurmat bilan go‘zal oila qurish mumkinligini ko‘rsatganingiz uchun ikkingizdan cheksiz minnatdorman. Bu shunday hashamatki, inson o‘zi ming xohlasa ham erisholmaydi, chunki bola o‘ziga ota-onani tanlamaydi.
Oradan bir oydan ziyodroq vaqt o’tgan bo’lsa ham, dadam endi yo’qliklariga umuman ko’nika olmadim. Go’yoki oyog’im ostidagi yer tortib olindi, meni maxkam ushlab turgan eng katta ustunim quladi. Ha, kulyapman, yashayabman, o’zimni qayerdadir yaxshi, qayerdadir yomon his qilyabman, lekin har safar endi bu inson hayotda yo’qliklari, endi hech qachon ularni quchoqlay olmasligim, ovozlarini eshita olmasligimni o’ylasam ko’z yoshlarim quyilib kelishni boshlaydi.
O’lim haqligini bilaman va Allohni yozgan taqdiriga zarracha isyonim yo’q, bular esa qalbimdagi chuqur qayg’uning tashqarida ko’rinayotgan belgilari xolos. 32 yoshga kirganimda umrimda birinchi marta haqiqiy yo’qotish nimaligini his qildim, o’lim nimaligini his qildim. Bolaligimda bobojonim va buvojonimni yo’qotganimda ham qattiq qayg’uga tushganman, lekin baribir bola bo’lganimgami, yo’qotish nimaligini chuqur his qilmaganman. Kimdur o’ylashi mumkin, shunga shunchami, dunyoda bitta seni otang o’libdimi deb, lekin hayoti davomida bittagina bo’lsa ham yaqin insonini yo’qotganlar meni tushunishadi. Kichkinaligidan dadasi biror marta qattiq gapirmay, ko’ngliga qarab, erkalab, doim tanlov berib katta qilingan qizlar meni tushunishadi, bu og’riqdan hamma bir kun o’tishini bilsam ham hech kimga bunday og’riqni ravo ko’rmayman.
Dadajon, sizni yaxshi ko’raman va sizni yo’qotganimdan chuqur qayg’udaman. Siz uchun har kuni duodaman, jannatda diydorlashishdan umidvorman.
Munosabatlar “bozor”ining inqirozi
Bugun ayollar erkaklarni turli yorliqlar bilan ajratib boshlashdi: narsiss, “onasini bolasi”, manipulyator, zo‘ravon, qat’iyatsiz, yaqinlikdan qochadi... Erkaklar ham ortda qolmayapti — ular ham ayollarni “otasi bilan munosabatlari og’ir”, “qadriyatlari noto‘g‘ri” “pulxo’r” kabi toifalarga bo‘lishyapti. Internet qanday qilib zo’ravonni ajratishu, qaysi yo’l bilan “o’zini sevish” haqidagi roliklarga to’lib toshdi. Munosabat qurish, juft tanlash, oila qurish borgan sari huddi bozordagi savdoni eslatmoqda. Bozorda iste’molchi maxsulotlarning eng zo’rini eng qulay narxda olishni istagandek, bugungi
insonlar munosabatlarga o’zlari hech qanday mehnat va vaqt sarflamay,
tayyor “to’g’ri” va “mukammal” juftga ega chiqishni xohlayabdilar.
So‘nggi o‘n yil instagramdagi chala psixolog va gurular bizga “munosabatlar markazda o‘zing bo‘lishing kerak, sening his-tuyg‘ularing birinchi o‘rinda turadi, eng avvalo o‘zing” degan g’oyani singdirishdi. Bu qarashlar avvalgi “chidash kerak”, “nima bo’lsa ham sabr qil” “Eringni uyidan o’liging chiqsin” degan noto‘g‘ri qoliplarga qarshi paydo bo‘lgan edi. Albatta, o‘sha eski yondashuv ham sog‘lom emasdi. Lekin biz oltin o’rtaliqni topishni o’rniga bir chegaradan - boshqa chegaraga sakrab o‘tib ketdik — endi biz umuman murosa qilmaslikni to‘g‘ri deb qabul qila boshladik.
Kimnidur sevish uchun shart qo‘yishni boshladik: “Menga mana bu mana buni bersang, keyin men ham senga buni beraman”. Eng qizig‘i, qarama-qarshi tomonda ham xuddi shu kutuv bor: “Avval sen harakat qil, keyin men ham shunga qarab javob beraman”. Hech kim sabr qilishni, tushunishni, berishni xohlamaydi, hamma faqat olishni o’ylaydi.
Va bugun bu yo‘l boshi berk ekanini yaqqol ko‘ryapmiz.
Bu holatning tubida yaqinlikdan cho’chish, men birinchi qadam tashlasamu, javob bo‘lmasa-chi degan qo‘rquv yotadi. Barchamiz bir paytlar qaysidur munosabatlardan jarohat olganmiz. Endi esa o’sha og’riqni yana his qilmaslik uchun atrofimizga po’latdan baland devorlar qurib oldik.
Ammo bunday devorlar ichida muhabbat paydo bo‘lmaydi.
Ha, sevish — bu o‘zingni yo‘qotish degani emas. Sevish — munosabatlarni saqlab qolish uchun har qanday og‘riqqa chidash degani ham emas. Lekin sevgi — bu boshqa odamdan butunlay yopilib olish, “xavfsizlik” uchun har qanday yaqinlikni inkor etish ham emas.
“Avval sen meni sev, isbotla, keyin balki men ham sevishni boshlarman” — degan pozitsiyada munosabatlar hech qachon chuqurlashmaydi. Inson bodring yoki qovun emaski, eng yaxshisi, eng “toza”sini tanlab olib, achiganini qo’yga yedirvorsa. Har bir inson murakkab, har bir insonning ortida o’z hikoyasi, hislari, qo’rquvlari turadi. Muhabbatga esa savdolashib erishib bo’lmaydi.
Sevgi — bu tavakkal. Ammo tavakkal qilish o‘zingni qurbon qilish degani emas. Bu, shuningdek, boshqalardan butunlay yuz o‘girish ham emas. Va eng yomoni — o‘zini himoya qilish bahonasida boshqa odamni sindirish ham emas.
Yana bir yo‘l bor:
O‘zingni sevgan holda boshqalarni ham asrash. O‘z chegaralaringni saqlagan holda, boshqalarning his-tuyg‘ulariga ham hurmat bilan qarash.
Bugun biz aynan shu muvozanatni o‘rganishimiz kerak. Aks holda, bizni sekin-asta o‘ziga tortayotgan yolg‘izlik bo‘shlig‘idan chiqib keta olmaymiz.
Menga qorni tomosha qilish yoqadi, sovuqda yurish va qor erigandan keyin hamma yoq loy bo’lib ketishi yoqmaydi
🤭
Bugun pechenye pishirdim, kechga bolalar bilan malinali limon choy ichib, pechenye yeb biror film tomosha qilmoqchimiz
🤍
Sizda bugunga rejalar qanaqa?
Dunyo o‘tkinchi deymiz aslida o‘zimiz undan o‘tkinchiroqmiz. O‘sha quyosh va oy, o‘sha tog‘lar million yillardan beri turibdi ammo milliardlab odamlar kelib ketdi. Ketdilar, ketamiz, kelishar, ketar.
Padari buzrukvorim Allohga omonatlarini topshiribdilar. Duolaringizda yo’qlab qo’ying, Alloh savol-javoblarini oson qilsin. Hammamiz Allohnikimiz va Allohga qaytamiz. Jannatlarda diydor nasib qilsin.
Videoni to’liq shakli. Aslida bu 12 daqiqali qisqa metrajli film, lekin shu 3 daqiqada asosiy mohiyati ochib berilgan.
Videoni oxirigacha ko’rmay turib ham, biroz tahlil va kuzatuv orqali haqiqiy doktor kimligini bilib olish mumkin.
Ochkili odam, jaxl qilishi, baqirishi, o’zini tutishi va “buni ko’chaga chiqarib tashlanglar” deyishidan u hissiyotlarini umuman boshqarolmasligini bilishimiz mumkin. Bu esa shifokorlik etikasiga mutlaqo zid, bo’lib ham psixiatr uchun normal xulq emas. Sog’ odam huddi mo’ylabli doktordek o’zini doktorligini isbotlashga urinmaydi, e’tibor bergan bo’lsangiz, u ochkili odamni uzuuun e’tirozidan keyin jaxl qilmay, shunchaki “mayli” deb qo’ydi va suhbatni tinch davom ettirdi.
Filmni oxirigacha ko’rganda esa nima uchun bunday anglashilmovchilik bo’lganligi va aslida kim haqiqiy doktorligi aniq bo’ladi.
Xulosa: ishga kech qolmanglar o’rtoq doktorlar
😃
Haya, oxirida soxta doktorni qabulidagi bemor, unga qaratib: “Vanihoyat, meni tushunadigan doktorni topdim, avvalgi doktor biroz g’alati edi, u bilan muloqotda o’zimni jinnidek his qilardim, lekin siz bilan gaplashib, biz juda o’xshash ekanligimizni his qildim” deyapti.
🤣
Nima deb o’ylaysiz? Qaysi biri haqiqiy psixoterapevt? To’liq videoni birozdan keyin tashlayman