معلمة || Muallemah
Эътибор қилинг!
Аллоҳ таоло мўмина аёлларни кўзларини номаҳрамлардан тийишга буюрди ва фаржларини сақлашдан олдин айнан кўзни тийишни зикр қилди. Чунки кўзни эркин қўйиб юбориш фаржнинг ҳалок бўлишига ва зинога олиб борадиган асосий йўлдир. Шу сабабли Аллоҳ олий мақсад - иффат сақланиши учун унга олиб борувчи восита - кўзни тийишни биринчи ўринга қўйди. Кўзни тийиш ва зийнатни кўрсатмаслик ўртасида мана шундай узвий боғлиқлик бор.
Бунинг сабаби шундаки, бегона эркакларга тикилиб қарамайдиган аёл уларга интилмайди, ўз бадани ва кийимини улар учун зийнатламайди. Агар унинг қалбида бошқаларга қарашга хоҳиш бўлмаса, унда улар учун зийнатланишга ундайдиган туртки ҳам туғилмайди.
Ким кўзини номаҳрамлардан тийса, у фаржини ҳам сақлаган бўлади ва қалбига эркакларни ўзига жалб қилиш ёки уларнинг олдида зийнатланиш истаги тушмайди.
Чунки бундай аёлнинг қалби улардан холидир.
Шу сабабли ҳам Аллоҳ фаржни сақлаш ва зийнатни беркитиш амридан олдин кўзни тийишни муқаддам қилди.
Зеро, кўз қалбларни ўзига тортадиган ва уларни эркакларни маҳлиё қилиш ҳамда ҳаромга ботириш сари ҳаракатлантирадиган арқондир.
Аллоҳ эркак кишига кўзини тийишни, аёл кишига эса ҳижоб ўрашни қатъий буюрди. Бу уларнинг ўртасидаги бир-бирига бўлган табиий интилиш ва мойилликни камайтириш учундир.
Албатта, бу эркак кишига ўз гўзаллигини аёлларга кўрсатиши жоиз дегани эмас, шунингдек, аёл кишига ҳам эркакларга тикилиб қараши дуруст эканини англатмайди, токи икки томон ҳам фитнага учрамасин.
Бироқ, шариат нафсдаги бўшашган арқонларни маҳкам боғлайди. Инсон гуноҳга яқинлашган сари ундан узоқлашиши қийинроқ бўлади. Шу боис, иффат табиати инсонда комил ва соғлом бўлиши учун ушбу чегаралар белгиланди.
Агар эркак киши кўзини тиймаса, аёл кишининг фитнаси, жозибаси уни ўзига тортади.
Агар аёл киши ҳужобланмаган бўлса, у ҳолда эркак киши ундан келадиган фитнани ўз кўзини тийиш билан даф қилади.
Шу сабабли ҳам Аллоҳ кўзни тийиш билан фаржни сақлаш ўртасини боғлади, чунки биринчиси иккинчисига сабабчидир.
Аллоҳ эркакларга қарата:
«Мўминларга айт, кўзларини тийсинлар ва фаржларини сақласинлар» [Нур сураси, 30-оят], деди.
Аёлларга қарата эса:
«Мўминаларга айт, кўзларини тийсинлар ва фаржларини сақласинлар» деди, лекин аёллар оятида қўшимча равишда: «...ва зийнатларини кўрсатмасинлар» жумласини зиёда қилди…
Бир тараф кўзини тийса, иккинчи тараф зийнатини яшириб кўзини тийса қандай ҳам яхши ҳаёт бўларди.
Muallemah معلمة
#Ҳақиқий_Муҳаббат
Ёшлиги учун севилган аёл ёши ўтгунча севилади, чиройи учун севилгани чиройи кетгунча, мол-давлати учун севилгани пули етгунча... Аммо хулқи, дини учун севилгани ўла-ўлгунча, ундан сўнг ҳам севилади. Хадижа онамизни кўринг, вафотларидан кейин ҳам севимли рафиқа бўлиб қолдилар!
Muallemah معلمة
Eтти нарса инсонга юкдир (қиёматда ҳисоби ва азоби оғир бўлган нарсалар):
1. Амал қилинмаган илм;
2. Ихлоси йўқ амал;
3. Инфоқ-эҳсон қилинмаган мол;
4. Аллоҳга муҳаббати йўқ қалб;
5. Ибодатсиз тана;
6. Аллоҳга яқинлаштирмаган вақт;
7. Қўл остидагиларга нисбатан Адолатсиз бошқарув.
Сўфи Оллоҳёр
Muallemah معلمة
Биз шундай замонда яшаяпмизки…
«Эй Мусо, сен ҳақсан, аммо бизни Фиръавн боқяпти», — дейишади.
Ҳақни тан олишнинг ўзи етарли эмас. Муаммо ҳақни билмасликда эмас, балки манфаатни ҳақдан устун қўйишдадир.
Фиръавн ҳам Мусонинг ҳақ эканини билган эди, лекин кибр ва дунё манфаати уни ҳаққа бўйсунишдан тўсди.
Аллоҳ таоло айтади:
﴿وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا﴾
«Улар зулм ва такаббурлик қилиб, диллари ишонч ҳосил қилган ҳолда ҳам уни инкор этдилар».
(Намл, 14)
Аллоҳ таоло бизларни ҳақни танибгина қолмай, унга эргашувчилардан қилсин,
🤲
Muallemah معلمة
Ибн Муфлиҳ Ҳанбалий роҳимаҳуллоҳ шундай дейди:
“Инсонларни кузатдим. Мени ҳайратга солган нарса шу бўлдики, аксар одамлар ҳовли-жойнинг эскиргани, қавму қариндошлар ҳамда ота-боболарнинг вафот этганига йиғи-сиғи қилишади, замон бузилиб кетгани ҳамда яшаш оғирлашиб қолганини айтиб, пул топа олмаётганларига оҳ-воҳ чекишади.
Ҳолбуки, ислом йўқолиб, ботил динлар тарқалаётгани, суннатлар ўлиб, бидъатлар авж олаётгани, гуноҳ ишлар кенг тус олиб бораётганини кўрсалар ҳам, ҳеч кимни дини учун йиғлаб-сиқтаганини, умр бекор ўтганига кўз ёш тўкканини, ҳаёти беҳуда кетганига афсус чекканини кўрмайсан! Менимча, бунинг ягона сабаби уларда дин қайғуси йўқлиги, дунёга қаттиқ берилиб кетишгани бўлса керак“
(“Шаръий одоблар“ китоби, 3-жилд, 240-бет).
Muallemah معلمة
Илм билан маълумотнинг фарқи
Бироз тўхтаб, тафаккур қилинг.
Ақлингизда кўплаб майда-чуйда маълумотларни жамлаганингиз билан алданиб қолманг. Чунки бу сизга кенг маълумотга эга эканингиз ҳиссини беради. Бу яхши нарса, аммо у илмда мустаҳкам пойдевор қурилаётганига далолат қилмайди. Энг кўпи билан бу — ҳар ердан оз-оздан татиб кўришдир: бу ердан бир луқма, у ердан бир луқма. Аммо ақл учун тўлиқ ва соғлом озуқа эса бошқа нарсадир.
Балки сиз китоблардаги фойдали маълумотларнинг ўрнини, ҳатто саҳифасигача эслаб қоладиган, боб ва фаслларни санаб бера оладиган кишиларни учратгандирсиз. Аммо ундан муаллифнинг бирор фикрини таҳлил қилиб бериш талаб қилинса, ақли ожизлик қилиб қолади!
Айюб ас-Сахтиёнийдан сўрашди:
— «Бугун илм кўпроқми ёки аввалги замонлардами?»
У зот жавоб бердилар:
— «Бугун гап-сўз кўпроқ, аммо аввалги замонларда илм кўпроқ эди».
Ибн ал-Қоййим бу сўзни шарҳлаб шундай деди:
«Илмда мустаҳкам бўлган бу киши
илм
билан
гап-сўзн
инг фарқини ажратди. Китоблар кўп, мунозаралар, баҳслар ва ақлий мулоҳазалар кўп. Аммо ҳақиқий илм буларнинг кўпидан четда туради».
Демак, илм — кўп ривоят қилишда эмас, кўп китобларни санаб беришда эмас ва дарсларнинг кўплигида ҳам эмас. Илм —
иймон
,
тақво
ва Аллоҳ томонидан берилган
ҳақиқатни англаш қобилияти
дир.
Умматнинг Пайғамбари ﷺ дан кейинги энг илмли кишиси бўлган буюк сиддиқ — Абу Бакр розияллоҳу анҳунинг ҳолатлари ҳақида фикр юритинг. У зот қанча ҳадис ривоят қилганлар?
Muallemah معلمة
Садақотлар Аллоҳнинг ғазабини ўчиради. Солиҳ амаллар кетма-кетлигини улаш Аллоҳга бандаларини севимли қилишига сабабчи бўлади. Яратувчимизга севимли бўлиш Аллоҳнинг раҳмати ва неъматларини зиёда қилади.
Жума куни эҳсон қилишни одатга айлантирганларга ҳайрия учун...
9860260101861409
М. Х.
#Тафаккур
“Солиҳ амалларинг кўплигига ишонма. Чунки уларнинг қабул бўлганини билмайсан. Гуноҳларингдан ҳам хотиржам бўлма. Чунки уларнинг мағфират қилинганини ҳам билмайсан”.
©️
Ибн Авн
Muallemah معلمة
« Кейин..........»
«Кейин қиламан...»
Инсон ҳаётида энг кўп айтиладиган, аммо энг кўп афсусларга сабаб бўлган сўзлардан бири шу эмасми??? Қизиқ, нега биз муҳим ишларимизни айнан «кейин»га қолдирамиз? Вақтнинг бизга берилган энг катта неъмат эканини билсак-да, нега унинг қадрига етиш учун кўпинча кеч бўлишини кутиб қоламиз?
«КЕЙИН» бир қарашда оддий сўз. Аммо унинг соясида қанча орзулар қолиб кетган? Қанча иқтидорлар очилмай қолган? Қанча меҳр изҳор этилмай, қанча узр сўралмай, қанча эзгу ишлар амалга ошмай қолган?
Энг ачинарлиси ўз яратувчисини Роббини танишни ҳам кейинга суриш эмасми?!!
Бугун китоб ўқийман деган инсон уни эртага сурди. Эртага эса кейинги ҳафтага. Кейинги ҳафта эса кейинги ойга айланди. Натижада йиллар ўтди, аммо билим ортиб бормади. Бугун саломатлигимга эътибор бераман деган одам ҳам «кейин» деб юрди. Кейин эса шифохона эшиги олдида турганида вақтнинг қайтарилмас бойлик эканини англади.
Нега инсон «кейин» деган саробга ишонади? Ахир ҳаётнинг бизга кейинни ваъда қилмаганини биламиз-ку. Эртанги куннинг келиши кафолатланганми? Қуёш ҳар куни чиқади, аммо ҳар бир инсон учун эмас. Кимдир бугунги кунни кўрса, кимдир кечаги кун билан хайрлашиб бўлган бўлади.
Энг оғир афсуслар қандай туғилади? Улар катта хатолардан эмас, балки кичик кечиктиришлардан бошланади. Онасига қўнғироқ қилишни кейинга қолдирган фарзанд бир куни телефон рақамини теролмай қолиши мумкин. Дўсти билан ярашишни кейинга сурган инсон бир куни кечирим сўраш имкониятини йўқотиши мумкин. Илм олишни кейинга қолдирган ёш эса вақт унинг ўрнига қарор чиқарганини сезмай қолади.
Агар ҳаётнинг энг қиммат бойлиги вақт бўлса, нега инсон уни энг арзон нарсадек сарфлайди? Нега пул йўқотилса излаймиз, аммо кун йўқотилса парво қилмаймиз? Ахир йўқотилган пул топилиши мумкин, йўқотилган вақт эса абадий йўқолади-ку.
ТУЙҒУЛАР эса бошқача сўзлайди. Улар қалбнинг чуқур қатларидан чиқиб шивирлайди,«Севганларингга бугун меҳр бер. Орзуларинг учун бугун ҳаракат қил. Узринг бўлса бугун айт. Раҳматинг бўлса бугун билдир. Чунки кейин деган манзилга ҳеч ким етиб боролмайди».
Мантиқ ҳам шу ҳақиқатни тасдиқлайди. Бугун бажарилмаган иш эртага икки баравар оғирлашади. Кечиктирилган қарор муаммони ҳал қилмайди, аксинча уни катталаштиради. Вақт ўтган сари имкониятлар қисқаради, танловлар камаяди ва пушаймонликлар кўпаяди.
Шунинг учун ҳам «кейин» баъзан афсусларга қўйилган тождир. У инсоннинг ўз қўли билан қурган пушаймонлик саройининг энг юқори нуқтасида ялтираб туради. Унинг остида эса амалга ошмаган режалар, айтилмаган сўзлар, кечиктирилган эзгуликлар ва йўқотилган имкониятлар ётади.
Ҳаёт биздан катта қаҳрамонликларни эмас, балки вақтида қилинган кичик қадамларни талаб қилади. Бугун қилинган эзгу иш эртанги бахтнинг уруғидир. Бугун бошланган ҳаракат эртанги муваффақиятнинг илк қадамидир.
Шундай экан, ўзимиздан бир савол сўрайлик, биз яшаяпмизми ёки ҳаётимизни «кейин» деган сўзга омонат қилиб қўйганмизми?
Чунки баъзан инсон тақдиридаги энг оғир сўз «афсус» бўлади. Ва унинг илдизи кўпинча битта оддий сўздан бошланади....
«Кейин...»
«АФСУСЛАР.......... »
Muallemah معلمة