Toyyiba | Расмий канал
Азизхон домла Бахромов
Жумъа маърузасида “Ҳалол меҳнат - фаровонлик калити”.
Ҳалол меҳнат
— инсонни улуғлайдиган, жамиятга наф келтирадиган ва барака келтирадиган покланиш ҳамда ризқ топиш воситасидир. У инсоннинг ўз кучи, ақли ва ҳалол касби орқали даромад топишини билдиради.
Ҳалол касб қилишнинг қуйидаги фазилатлари мавжуд:
Пайғамбарлар суннати:
Барча пайғамбарлар ўз даврида меҳнат қилиб, ризқларини ҳалол йўл билан топишган.
Барака омили:
Ҳалол йўл билан топилган мулк ва ризқ инсонга хотиржамлик, саломатлик ва оиласига барака олиб келади.
Ибодат даражасида:
Оиланинг моддий эҳтиёжларини қондириш, ҳалолдан касб қилиш ҳам энг улуғ ибодатлардан саналади.
Қалб хотиржамлиги:
Ҳалол меҳнат инсонни фахр-ифтихорга тўлдиради, икки дунё саодатига эришишга ёрдам беради.
Ҳалол меҳнат тушунчаси диний таълимотларда жуда қаттиқ ҳимоя қилинади ва унга кўра меҳнат маҳсули фоиз, рибо, алдов, порахўрлик ва инсон соғлиғига зарар етказадиган ишлардан холи бўлиши керак.
Жумъа фазилатли кун, Аллоҳ розилиги йўлида садақа, эҳсон қилишга ошиқинг!
Садақа — бу сармоя:
Сиз бугун ерга уруғ экасиз, эртага охиратда улуғ ҳосил йиғасиз.
Садақа — бу қалқон:
У сизни бу дунёдаги бало-офатлардан ва у дунёдаги дўзах оловидан асрайди.
Садақа — бу шифо:
У фақат тан хасталикларига эмас, балки қалбдаги ғам-ғуссаларга ҳам даво бўлади.
Садақа — бу кўпайиш:
Берган билан молингиз камаймайди, аксинча, барака билан тўлиб-тошади.
Яқинларингизга улашинг!
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам Ҳажжатул Вадоъдан қайтаётганларида одамларга хитоб қилиб шундай деганлар:
“Аммо баъд. Эй инсонлар! Мен ҳам Роббисининг элчиси келиб, уни ижобат қилиш арафасида турган башарман. Мен сизларга иккита қимматбаҳо юкни қолдирувчиман. Биринчиси Аллоҳнинг Китоби. Унда ҳидоят ва нур бор. Ким уни маҳкам ушлаб, қаттиқ амал қилса, ҳидоят устида бўлади. Ким унга нисбатан хато иш қилса, адашади”.
Имом Муслим ривоят қилган.
Аллоҳ таоло Қуръони каримда шундай деб марҳамат қилган:
فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا
“Ким Менинг ҳидоятимга эргашса, йўлдан озмас ва бахтсиз бўлмас. Ким Менинг эслатмамдан юз ўгирса, (кофир бўлса) бас, унинг учун танг (бахтсиз) турмуш (қабр азоби) бўлиши муқаррар”
(Тоҳа, 123-124).
Ибн Аббос розияллоҳу анҳумо ушбу оятнинг тафсири борасида шундай деганлар: “Аллоҳ Қуръонга эргашган ва ундаги нарсаларга амал қилган кишига дунёда залолатга кетмаслигига, охиратда бахтсиз бўлмаслигига кафил бўлди”.
Имом Шофеъий роҳматуллоҳи алайҳ. У пайтда болаларга Қуръонни имло қилиб, кейин ёдлатилар экан. Имом Шофеъий болаларга имло қилиб турганларидаёқ оятларни ёдлаб улгурар эканлар. Қуръони каримни гу услубда ёд олганлар. Сўнгра ҳадис ва масалаларни ёд олишга ўтганлар экан.
Қаранг!
Фираздақнинг отаси уни Алий ибн Абу Толиб розияллоҳу анҳунинг мажлисларига етаклаб бориб, у кишига: “Эй мўминлар амири, ўғлим сизга шеър ўқиб берсин, эшитинг”, дебди. Шунда Али розияллоҳу анҳу: “Унга Қуръонни ёд олдир”, дебдилар.
Фираздақ тўғри масжидга бориб, ўзини устунлардан бирига боғлатибди ва то Қуръонни ёд олмагунича уни ечмасликларини сўрабди. Бусиз ҳам ёдлаш мумкинлигини ҳар қанча тушунтирмасинлар, кўнмабди. Уни фақат таҳорат ва намоз учун ечишар, онаси масжидга келиб таомлантиб кетар экан. У то Аллоҳнинг Каломини ёд олмагунча устунни тарк этмаган экан.
Сабр, матонат, иродани қаранг!