Соябон остидаги аёл

#xushxabar
🎉
"Keksalik gashti"
jurnalining 2026-yil
3-son
ida
"Men, bobom va bo'ri"
hikoyam chiqipti.
Shunday go'zal nashr uchun bosh muharrir Hamroxon opa Musurmonovaga hamda jurnalning barcha zahmatkash xodimlariga tashakkur!

Bugun – yozuvchi, shoir va adabiyotshunos olim Ulug'bek Hamdam tug'ilgan kun!
"Yolg‘izlik"ning ismsiz, qiyofasiz, makon va zamonsiz qahramoni balchiqqa tushib qolgan katta baliqqa o‘xshaydi. Bechora suzay desa, suzolmaydi, o‘lay desa, buning ham iloji yo‘q. Arosat! Qahramonning o‘y-fikrlari va hayot tarzidagi parchalanish ham, meningcha, uni yolg‘izlikka giriftor etgan. U suygan mashg‘uloti – ijod uchun imkon va sharoit topolmay qiynaladi. Oddiy turmush tashvishlarini bartaraf etish uchun butun ruhiy va jismoniy quvvati sarf bo‘layotganidan azob chekadi."
Rahimjon Rahmat
Ulug‘bek Hamdam
ning "
Yolg‘izlik
" qissasi qahramoni haqida
Bu yerda
"Bir piyola suv"
hikoyasini o'qishingiz mumkin
.

#Praga_kundaligi
O'tgan hafta "ochiq eshiklar kuni" sabab, Chexiya prezidenti qarorgohiga bordik.
Prezident saroyini tomosha qilayotib, to'rtta jihat e'tiborimni tortdi:
Binoning birinchi qavatidagi kattagina majlislar zali, muzokaralar hamda tushlik uchun maxsus zirhli xona, prezident yuradigan yo'lak derazasidan ko'rinib turadigan Praga manzarasi va asosiy xonalar devorlariga osilgan turli kartinalar hamda qirol-qirolichalar portreti.
Bilasiz, Chexiyani ikkita hukumat - prezident va bosh vazir hamkorlikda boshqaradi.
Bu hafta endi bosh vazir qarorgohida "ochiq eshiklar kuni" bo'larkan.
Qiziq, bu kabi tadbirlardan maqsad nima ekan? Bu eshiklar ortida, tashqaridan muhtasham ko'rinadigan bu binolarda siz kabi insonlar ishlaydi degan samimiyatmi yoki oshkoralikning shunaqa shartlari bormikan?
Aytgancha, kirishda hech qanday hujjat talab etilmadi, shunchaki navbatga turdik. Chexiyada shunisi yaxshi ekan. Shunaqa kunlarda, muzey bo'ladimi, vazirlikmi u, navbat bilan kirib ko'rib chiqaverarkansiz.

“Hayotning ma'nosi — o'z iste'dodingizni topish. Hayotdan maqsad esa uni boshqalar bilan baham ko'rishdir.”
Pablo Pikasso

Ko'p bo'lardi bu holat.
Ko'pincha, hayotimdan birma bir chiqib ketayotganlar haqida o'ylab xafa bo'lardim, toki quyidagi so'zlarni o'qimagunimcha.
Alloh aytadi:
Ular seni tark etmadi
, ularni men hayotingdan chiqarib tashladim. Chunki sen eshitmagan suhbatlarni men eshitdim.

View of “TONGOTAR” ROMANIDA JAMIYAT STEREOTIPLARI FONIDA AYOL IZTIROBI VA QISMATI IFODASI
https://innoworld.net/index.php/ispconference/article/view/1318/1328

Film ko'rish kitob o'qishdan yaxshiroqmi?
Yo'q, noto'g'ri savol bo'ldi:
Film adabiyot bera oladigan va bera olmaydigan nimalarni bera oladi o'zi?
Ushbu savolga oddiy emas, balki hissiyotli yozuvchi tajribasidan javob qidirish uchun zamonaviy adabiyotimizni ko'zga ko'ringan ijodkorlarini suhbatga taklif qildim:
Nodirabegim Ibrohimova
— yozuvchi, tarjimon
Go'zal Ro'ziyeva
— shoira, muharrir, tarjimon
Raxshona Ahmedova
— yozuvchi
💙
Manzil:
Shu yerda
(
Ovozli chat
)
🕙
Vaqt:
Seshanba, 20:28
Vayb:
Fors filmlari kabi sekin, turk (mualliflik) filmlaridek chuqur va albatta, o'zbek filmlari kabi nostalgik.
😶
Prodyuser:
Ajnabiy Zobit

#xushxabar
🎉
Esingizda bo'lsa,
Jazoirning "Al-massar Al-arabi" gazetasi (28-yanvar soni)da
Turkia Loucif xonim bilan "Tongotar" romanim haqida suhbatimiz e'lon qilingandi.
Ushbu suhbat Afrika qit'asining nufuzli nashri - Kenya Timesning 21-22 fevral sonida ham bosilgan ekan.
Messengerga kam kirganim bois, zo'r yangilikdan bexabar qolibman. Bugun tug'ilgan kun sabab, smslar ko'payib ketib, kirgandim. Ko'rib juda suyundim.
Nasib qilsa, "Tongotar" hali ko'p tillarga tarjima bo'ladi, degan umidim bor...

#tavallud
Bugun – yozuvchi Rahshona Ahmedova tavallud topgan kun!
So‘z
(Hikoya)
G‘alati kun bo‘ldi. Ertalab turib, gapirolmay qolsam deng. Tilimga na bir so‘z keladi, na og‘iz ocha olaman. Tavba, shunaqasi ham bo‘lar ekan. Bitta menmi desam, yo‘q, erim tura solib, har kerak narsani bitta-bitta so‘ray boshlardi. Sochiq qani, maykam qayerda, paypog‘imni topolmayapman… Siz o‘ylaysizki, har narsaning o‘z o‘rni bo‘ladi, shu joyiga qo‘ymas ekansan-da, deb. Yo‘q, sochiq o‘n yillik ilgakka ilingan, mayka tortmada taxlangan, paypoq o‘z joyida turibdi. Erkak kishining havosi bu. Shunga o‘rganib qolishgan.
🔗
batafsil
📱
Telegram
📱
Instagram
📱
Veb-sayt
📱
Facebook

#Туғилган_кун
Бугун адиба, Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси аъзоси РАХШОНА АҲМЕДОВА туғилган кун. Унинг ҳикояларида инсон ички олами табиат, борлиқ билан уйғун қаламга олинади.
Қаҳрамонлари атрофимизда нафас олаётган замондошларимиз. Рахшона инсонга куч бағишлайдиган, қанот ва ўзликни англашга туртки берадиган қадриятларни усталик билан китобхон шуурига англатиб боради.
Адибанинг "Тонготар" романи ҳақида ўз билган қарашларим, фикрларим ҳам бор. Бафуржа бу ҳақда кейинроқ эълон қиламан.
"Тафаккур ва ижод" гуруҳи аъзолари ва ижодий жамоаси номидан чин дилдан табриклаймиз. Баракали умр ва ижод завқини берсин. Омон бўлинг адиба синглим!
СЎНГГИ АЛЕУТ
(ҳикоя)
Улаган хонага отилиб кирди. Мен бунда компютер олдида ўтирар, диплом ишим билан овора эдим.
– Аглик*, – деди у нафаси бўғзига тиқилиб, – у ўлибди!
– Ким ўлибди? – ҳайрон компютерни қўйиб унга тикилдим. Улаганнинг аҳволи ачинарли, худдики онасидан айрилган киши каби ҳолатда эди. Қўрқиб кетдим. – Ким ўлибди, Улаган? – ҳайрон сўрадим қайта.
– Бобо ўлибди! Бобо!
– Ким дединг?
– Бобо, – у энди қаршимдаги столга кучи қолмагандек чўкди. Унинг кўзларидан ёш сизиб чиқмоқда эди. – Алеут тилини биладиган охирги одам.
Унинг овози зўрға эшитилди. Аммо нима деганини тушундим. Геннадий бобо ҳақида гапираётганди. У ҳақиқий алеут эди. Биз уни эркалаб “бобо” дердик. Никол*га борганимизда уни зиёрат қилмай қайтмасдик.
– Бандалик экан. Нима ҳам қила олардик...
– Йўқ! Сен тушунмаяпсан, Аглик, – деди у кўзларидаги ёшни ошкора артиб. – У охирги алеут эди. У тилимизни асраб-авайлаб келаётган охирги томиримиз эди. Энди биз киммиз? Шунчаки на тили, на миллати бўлмаган бир халқ. Энди бизни бемалол рус ё инглиз санаш мумкин. Наҳот энди алеут тилида ҳеч ким сўзлашмайди? Тушуняпсанми, ҳеч ким сўзламайди. Аглик, ичим ёниб кетяпти. Бобо билан бирга тилимизни қабрга қўямиз. У билан тилимиз ҳам ўлади.
Мен Улаганнинг қайғусини энди тушуна бошлагандим.
– Аглик, – деди у яна менга илтижоли боқиб. – Айтчи, бунда ким айбдор? Ўз она тилини билмаган ота-онамизми ёки мендан яхшироқ яшасин деб болаларига рус тилини ўргатган ва ҳатто уйида ҳам шу тилда сўзлашган бобо-бувиларимизми? Биласанми, бу аввали жуда секинлик билан бошланди. Олдинига ўзга тилни биладиганларга мукофот бердик. Аста-аста ўзга тилда гапирадиганларни мукофотлайдиган бўлдик. Болаларимизни ўша ўзга тилларда ўқитдик. Она тили дарсларини қисқартира-қисқартира охири дарс жадвалларидан олиб ташладик. Ўзга тилларга меҳр қўйдик. Бу учун жони дилимиз билан ҳаракат қилдик. Ҳатто кўча-кўйда майли, уйда ҳам ўзга тилда сўзлашдик. Шунчалик секин бошланган жараён кейин шу қадар тезлашиб кетдики сезмай ҳам қолдик. Икки авлод алмашгач, ўша ўзга тил бизга онадек азиз бўлди қолди.
– Кейин нима қилдик, биласанми? – у қайғу билан давом этарди. – Энди кераксиз бўлиб қолган ўз ота-бобомиз тилидан ҳеч иккиланмай воз кечдик. Фақатгина Бобо кечмади. У ўз тилини болаларидек асраб яшади, у бизга ҳарчанд ўргатишга уринди. Хотини иккисигина сўзлашадиган бу тилдан ҳеч қачон воз кечмади. Алалоқибат қишлоқ болалари улғайиб, ўз йўлларини топиб кетишди, бироқ Бобо кетмади. Қолди. Улар она тилини унутишди, аммо Бобо унутмади.
У тинмай кўз ёшларини артарди.
– Аглик, мен университетни битиргач, Командор****га қайтиб. Бобо билан бирга яшаб бўлсада, ўз ота-боболарим тилини ўрганмоқчи эдим. Эшитяпсанми, ўрганмоқчи эдим. Энди нима бўлади? Ўз тилимизни шунчаки қабрга кўмамизми?
Унинг аҳволи шу қадар аянчли эдики унга тасалли беришгада сўз тополмасдим.
– Энди, Аглик, алеут тилида ҳеч ким суҳбатлашмайди, ҳеч ким гаплашмайди. Бу қандай даҳшат! Ўз тилимизни энди ҳеч қачон эшитмаймиз. Ичимизда жимгина унутилишга маҳкум.
– Сен ўрганмоқчисанку! Унутилмайди!
– Йўқ, Аглик, энди бефойда. Тилимизни ўзимиз йўқ қилдик. Ҳатто ўз халқига кераксиз бўлиб қолган тилнинг, айтчи, кимга кераги бор? Бобо ўлди. Энди бу тилни мукаммал биладиган кимса йўқ.
– Унда... – сўзим бўғзимда қолди.
– Энди алеут деган миллат ҳам йўқ, – деди у оғир хўрсиниб. – Қанчалар аянчли, қанчалар аламли бўлмасин, тан олиш керак...