
ANOTHER DAY
Hurmatli Toshkent haydovchilari,
men quyidagilarga majbur emasman:
— Orqamdan 75-80 km/soat tezlik bilan uchib kelayotgan bo‘lsangiz va chiroqlaringizni o‘chirib-o‘chirib tursangiz, sizga yo‘l berishga. Aslida shaharda 60 km/soat tezlikda yurish tavsiya etiladi;
— Faqat o‘ngga yoki chapga burilish mumkin bo‘lgan joylarda sizga yo‘l berishga. Ayniqsa, oldinda turgan mashinalarni quvib o‘tish uchun ataylab shu qatorga turib olgan bo‘lsangiz. Asfaltga chizilgan bir rasm bor, uni xalq "razmetka" deb ataydi;
— Ikki mashina orasidagi dahshatli tirbandlikka suqilib kirayotganingizda sizga yo‘l berishga. Eslatib o‘taman: Toshkent yo‘llarida sizdan boshqa haydovchilar ham bor;
— “Avariyka”ni yoqib, ko‘z qisib qo‘yganingiz uchungina barcha “jasoratli” harakatlaringizni kechirish va tushunishga.
Xavfsiz harakat va yaxshi yo‘llarni istaysizmi? Unda o‘zingizdan boshlang va qing‘ir g‘ildirakli haydovchi bo‘lishni bas qiling.
@andanotherday
Многоуважаемые водители Ташкента,
я не обязан:
— уступать вам дорогу, если вы мчитесь позади меня со скоростью 75–80 км/ч и настойчиво мигаете фарами. Вообще-то в городе рекомендуется ездить со скоростью 60 км/ч;
— уступать вам дорогу там, где разрешён только поворот направо или налево. Особенно если вы намеренно встали на полосу, чтобы обойти впереди стоящих водителей. Есть такой наскальный рисунок, выведенный на дороге, который в народе называют «разметкой»;
— уступать вам дорогу, если вы втискиваетесь в ужасную пробку между двумя машинами. Напомню: вы не единственный водитель на дорогах Ташкента;
— прощать и понимать все ваши «доблестные» поступки только потому, что вы подмигнули мне своей «аварийкой».
Хотите безопасной езды и хороших дорог? Начните с себя и перестаньте уже быть «кривоколесными» водителями.
@andanotherday
Xalqaro xotin-qizlar kuni arafasida Markaziy Osiyo universiteti (Qozog‘iston) butun mintaqa tarixi, siyosati, ijodi va umuman jamiyatida ayollarning o‘rni haqidagi maqolalardan iborat ulkan antologiyani nashr etdi.
Antologiyadan Markaziy Osiyoda gender masalalarini o‘rganuvchi tadqiqotchi ayollarning 54 ta ilmiy maqolasi o‘rin olgan.
Ajoyib ish bo‘ldi! Qolaversa, undan bepul foydalanish mumkin. Yuklab oling, o‘qing, ulashing!
@andanotherday
В преддверии Международного женского дня Университет Центральной Азии (Казахстан) выпустил огромную антологию статей о роли женщин в истории, политике, творчестве и, в целом, обществе всего региона.
Антология включает 54 научные статьи исследовательниц, которые занимаются изучением гендера в Центральной Азии.
Прекрасная работа! Да ещё и в открытом доступе. Скачивайте, читайте, делитесь!
@andanotherday
Men kam yozyapman
Do‘stlar, so‘nggi paytlarda bu kanalda kam yozyapman. Uning faolligi sezilarli darajada pasayganini tushunaman. Buning uchun sizdan uzr so‘rayman.
Rostini aytsam, hozir aytadigan hech qanday gapim yo‘q. Aytgim kelayotganlari esa ijtimoiy tarmoqlardagi qisqa postlar formatiga to‘g‘ri kelmaydi. ANOTHER DAY’da odatda uzun, mulohazali va mazmunan murakkab matnlarni joylashimni ko‘pchilik biladi. Telegram formati menga torlik qilayotganini his qilyapman, shu sababli mutlaqo boshqa narsa ustida ishlayapman.
Buni nima uchun yozyapman? Shunchaki, ishonchingiz va sabringiz uchun sizdan juda minnatdorman. Auditoriyaning sadoqati men uchun befarq emas. Shunday bo‘lsa-da, agar ANOTHER DAY kanalidan obunani bekor qilsangiz, men mutlaqo xafa bo‘lmayman. Yo‘q, kanalni yopmoqchi emasman, ammo postlar chiqish davriyligi ancha qisqarishi mumkin. Vaqtinchalik — lekin qisqaradi. Men diqqatimni… ga qaratmoqchiman.
@andanotherday
Я мало пишу
Друзья, в последнее время я мало пишу в этом канале. Его активность заметно снизилась — я это понимаю. Приношу вам свои извинения.
Если честно, мне сейчас совершенно нечего сказать. А то, что хочется сказать, не подходит под формат кратких постов в социальных сетях. Многие знают, что в ANOTHER DAY я обычно публикую длинные, вдумчивые и смыслово сложные тексты. Я чувствую, что формата Telegram мне не хватает, поэтому работаю над чем-то совершенно особенным.
Зачем я это пишу? Просто я очень благодарен вам за доверие и терпение. Мне небезразлична лояльность аудитории. Тем не менее я совершенно не обижусь, если вы отпишетесь от ANOTHER DAY. Нет, закрывать его я не собираюсь, но частота публикаций может быть значительно сокращена. Временно — но сокращена. Я хочу сконцентрироваться на…
@andanotherday
Unga necha marta murojaat qilganimni eslolmayman. Qo‘ng‘iroq qilardim, uyiga borardim, ko‘chada uchrashardim — har safar u meni tanimasdi. Har bir suhbatni go‘yo birinchi marta tanishayotgandek boshlardi. Bir qarashda bu manmanlik belgisiga o‘xshardi, ammo aslo unday emasdi. Boris Anatolevich Golender shunchaki juda soddadil inson edi.
Har kim, ehtimol, u o‘z olamida yashagan, deb aytishi mumkin. Uning dunyosi kichik to‘rtburchak xonada qurilgan bo‘lib, xonaning har bir devori poldan shiftgacha kitoblar bilan to‘ldirilgan, va unda "Pentium" davrining eski kompyuteri o‘rnatilgan kichik ish stoli bor edi. Xonasidagi har qanday buyum: "Men tarixchiman," deb jar solardi.
Men unga shunchalik ko‘p savollar berardimki, u jonga teggan jurnalistni eslab qolishi mumkin edi, lekin u har bir savolga xuddi meni tanimagandek uzoq, batafsil, tushunarli qilib javob berardi. Uning miyasi xuddi eski kompyuteriga o‘xshab, tarixiy ma’lumotlar baytlarini puxta saralab, uzoq vaqt saqlardi. U O‘zbekiston tarixi, ayniqsa Chor Rossiyasi va Sovet davri haqida hamma narsani biladigandek edi. Ko‘pchilik uning qarashlariga qo‘shilmasligi mumkin, ammo hech kim uning qomusiy bilimlarini inkor eta olmaydi. Bir kuni sovet kitoblaridan birida O‘zbekiston me’morchiligi haqidagi ma’lumotlarni o‘qib qoldim va ko‘z oldimda xuddi Boris Anatolevichning suhbatlari, aniqrog‘i, so‘zma-so‘z gaplari jonlandi. Ehtimol, u kitoblarni xuddi skaner singari o‘qib, yodlab olgandir. Bu shunchaki hayratlanarli edi!
Yaqinda unga yana qo‘ng‘iroq qildim. U javob bermadi. Yana ikki marta qo‘ng‘iroq qildim. Yana javob yo‘q. Shunda o‘ylab qoldim: agar qo‘ng‘iroq qilsam-u, u umuman go‘shakni ko‘tarmasa va o‘zining bo‘g‘iq ovozi bilan "Aloooooo" demasa nima bo‘ladi? Afsuski, o‘sha kun keldi. Joyingiz jannatdan bo‘lsin, Boris Anatolevich!
Rasm:
Podrobno.uz
@andanotherday
Я обращался к нему, не помню уже сколько раз. Звонил, приходил, встречался на улице — и каждый раз он меня не узнавал. Каждую беседу начинал так, словно мы знакомились впервые. На первый взгляд — признак мании величия, но отнюдь это не так. Просто таким простодушным был Борис Анатольевич Голендер.
Каждый, пожалуй, может сказать, что он жил в своей вселенной. В мире, возведённом в небольшой прямоугольной комнате, обставленной по каждой стене книгами от пола до потолка, и с небольшим рабочим столом со стареньким компьютером эры «Пентиумов». Каждый элемент его комнаты кричал: «Я — историк».
Я обращался к нему с таким огромным количеством вопросов, что он мог бы запомнить надоедливого журналиста, но на каждый вопрос он отвечал словно не знал меня: долго, детально, доходчиво. Его мозг, как его старенький компьютер, аккуратненько складывал байты исторической информации и долго хранил их. Казалось, он знал всё об истории Узбекистана, в особенности о царском и советском периодах. Многие могут не согласиться с его взглядами, но никто не может отрицать его энциклопедические знания. Однажды я вычитал в одной советской книге информацию про архитектуру Узбекистана, и перед моими глазами предстала беседа, а точнее — даже слова точь-в-точь Бориса Анатольевича. Наверное, он читал и запоминал книги, как сканер. Просто удивительно!
На днях я снова позвонил ему. Он не поднял трубку. Позвонил ему ещё два раза. Снова не отозвался. Тогда я подумал: а что будет, если я позвоню, и он совсем не поднимет трубку и не скажет своим хриплым голосом: «Алоооооо». Как же скоро настал этот день. Светлая память вам, Борис Анатольевич!
Фото:
Podrobno.uz
@andanotherday
Akrom O‘zbekiston Prezidenti Administratsiyasiga tayinlandi. Bu oddiy lavozimga tayinlanish emas, balki katta o‘sish. U endi Kommunikatsiyalar departamenti boshlig‘ining birinchi o‘rinbosari lavozimida faoliyatini davom ettirmoqda.
Akrom, men siz uchun juda xursandman, chunki yuqori rahbarlik lavozimlariga dunyoqarashi keng, ma’naviy-axloqiy qadriyatlari mukammal insonlar kelayotganidan juda xursandman.
Ko‘pchilik meni ko‘p o‘qiydi va biladi deyishadi. Men esa o‘z navbatida, Akrom, ayniqsa o‘zbek millati tarixi, adabiyoti va madaniyati haqida mendan ko‘ra ko‘proq o‘qigani va bilishini aytaman. U chindan ham yurtimiz taqdirini chuqur anglaydigan va uning kelajagi uchun qayg‘uradigan xalq farzandidir.
Bunday mas’uliyatli va yuksak lavozimlarga yoshlarga ishonch bildirilayotgani kishini quvontiradi.
Akrom, sizga muvaffaqiyatlar tilayman! Ishonchim komilki, barcha ishlaringiz o‘ngidan keladi!
-
Акрома назначили в Администрацию Президента Узбекистана. Это не просто назначение на должность, а высокий рост. Теперь он продолжит работу в должности первого заместителя начальника Департамента коммуникаций.
Я очень рад за Вас, Акром, потому что радуюсь тому, что на высокие руководящие должности приходят люди с широким мировоззрением и безукоризненными морально-этическими ценностями.
Многие говорят, что я много читаю и знаю. В свою очередь, я всем говорю, что Акром читает и знает, в особенности об истории, литературе и культуре узбекской нации, гораздо больше меня. Это действительно человек из народа, который знает и переживает за судьбу нашей страны.
Отрадно также видеть, как в Узбекистане молодым людям доверяют столь высокие и ответственные должности.
Акром, желаю вам успехов! Уверен, всё получится!
@andanotherday
I am absolutely blown away by this book review. It feels like Mathieu Lemoine got inside my head and read my intentions from writing "Another Day in Uzbekistan."
Here is the quote to illustrate the point: "There is a risk here- such writing can flatten into reportage and fail to generate genuine literary charge. But another logic prevails: restraint becomes an ethic. The author seems to tell the reader: “I will not raise my voice to prove my subject’s significance; significance will emerge on its own, if we look closely."
Mathieu, I cannot thank you enough for reading and reviewing my book.
And yes, I really need to translate "Another Day in Uzbekistan" into English.
https://lossi36.com/2026/02/01/ten-portraits-one-pulse-seeing-uzbekistan-through-its-unnoticed-heroes-in-jahongir-azimovs-another-day-in-uzbekistan/
@andanotherday