
↝ dámelen
«Жолдың серті – адасу, адасып барып түзелу. Екі түрлі пәктік бар. Біреуі анадан туғандағы, күнә мен зина, қиянаттан бейхабар, тәжірибесіз, мінезсіз пәктік. Екіншісі, бұ дүниенің барлық сатыларынан қан кешіп жүріп өткен, өтсе де лайланбай қалған пәктік. Адам болып қалам десең осының бәрінен өтуге, осының бәрін көруге міндеттісің».
Таласбек Әсемқұлов «Бекторының қазынасы»
Жан мен тәніңнің сау болуы – ең негізгісі. Оларды өмірдің ағынына салып қойып, қарап тұрмай, жұмыстану қажет. Жастығымызда білінбейді. Бірақ қарттық қылаң бергенде, кеш болуы мүмкін.
«Біз осы көп ұшпаққа қанаттанбай-ақ ұшқымыз келеді, көп нәрсеге орынсыз, ретсіз асығамыз, біле білсек, ненің болса өз кезегі, өз сәті болады екен. Толғақ шағы тумаса, шабан үйрек бұрын ұшадының кебін киесің, болмысынан тыс ебелектеудің бәрі жарға жығар жалған, бәрі бекер».
Оралхан Бөкей «Терісаққан».
Өзгелерге жақсы боламын деп, өзіңе өзің жаман боласың. Өзіңе жақсы болсын десең, өзгеге жаман болу керек пе?
Өзіңе жақсы болсын десең, өзгеге жаман болмай,
өз шекараңды қорғай білу керек
.
Бәріне ұнауға тырысқан адам, ең алдымен, өзін жоғалтады.
Ал «жоқ» деп айта білген жан – арын сақтайды, уақытын үнемдейді, көңілін қорғайды.
Өзіңді құрбан еткен жақсылықтың да,
өзін ұмытқан адамгершіліктің де ғұмыры ұзақ емес. Өзіңе әділ бол – сонда өзгеге де шынайы бола аласың.
Болар іс болады. Бұлдағанмен ештеңе өзгермейді екен.
Өзіңді өзің ғана алға сүйрейсің. Біреуден көмек күтпеген адам ренжімейді, ал ренжімеген адам жолынан таймайды. Күшіңе арқа сүйеген сәттен бастап, өзіңе деген сенім оянады. Сол сенім қадамға айналады, қадам әрекетке, ал әрекет нәтиже береді.
Кітап оқысам, демаламын. Кейде ем аламын.
Биыл аз кітап оқылды. Айналдырған 16 кітап. Бұған жыл басында ғылыми жұмыспен айналысуым, жыл аяғына таман жеке басымда болған жағдай әсер етті ме деймін. Бұл жыл мені кітапсыз да есейткен секілді.
Неге біреудің зұлымдығынан өзгелер жапа шегуі тиіс? Неге өз нәпсісі мен теріс мақсұт-мұраты үшін бейкүнә жандарды жазалап, азаптап, тіпті өмірін қиюды өзіне міндет санайды? Жеке бір адамға ғана емес, тұтас бір ұлтқа, жынысқа бағытталған өшпенділік пен кек қайдан туады?
Олар өз ғұмырының да өткінші, уақыттың да әділ екенін аңғаруы керек еді. Алайда жауыздыққа толы пейіл сананы улап, ақылға тұсау салады. Сол сәттен бастап, көз көрмейді, құлақ естімейді, жүрек сезбейді. Зұлымдық осылайша адамды адамдықтан айырып, тірі өлік етеді. Солай жүріп өзінің де ойда жоқта өмірінен айрылып не зардап шегуі мүмкін екенін қаперіне де алмайды. Тіпті, оны түсініп тұрса да, «ұлы» мақсат жолында шаһид болатынын мақтаныш етеді. Біреудің қасіреті оны түптің түбіне өз қасіретіне әкеледі. Осы кезде «мұның бәрі не үшін?», «мәні неде?» деген қарапайым сұрақ туады.