Выберите регион
и язык интерфейса
Покажем актуальные для региона
Telegram-каналы и возможности
Регион
avatar

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

ibratli_sozlar
Хаётий ва Ибратли ҳикоялар... Хикматлар хазинаси... Инсон такдирини аччик синовлари... Hamkorlik va reklama uchun 👇 👇 @Bronzam . . . . . .
Подписчики
22 500
24 часа
-100
30 дней
-600
Просмотры
926
ER
2,62%
Посты (30д)
485
Символов в посте
2 476
Инсайты от анализа ИИ по постам канала
Категория канала
Развлечения и медиа
Пол аудитории
Женский
Возраст аудитории
35-44
Финансовый статус аудитории
Средний
Профессии аудитории
Образ жизни и услуги
Краткое описание
March 13, 15:36

чиларга кушилиб енма-ен ишларди. Мадина ва Сарварга Давроннинг ойиси караб турадиган булди. Даврон гох корхонага, гох уйга катнаб хар икки тарафдан хам хабар олиб турди. У Гулшириндан ташвишда эди. Гулширин ишга шу кадар шунгиб кетган эдики, овкатланиш у екда турсин, томогидан бир култум хам сув ут-мади. Чарчаса-да, узини ходимлар олдида те-тик курсатишга уринар, "кизлар, буш келманг-лар, буюртмани албатта вактида топширамиз" деб далда берарди. Айникса, тунги - учинчи сменада ишлайдиганларга кийин булди. Илгари сира бундай шароитда ишламаган ти-кувчиларнинг кузи уйку зурлик килиб юмилиб - юмилиб кетар, бошларини тикув машинаси сто-лига куйиб мизгиб олишарди. Уларга караб Гул-шириннинг ичи ачишди.
- Кизлар, менинг хонамдаги диванда навбати билан бир-икки соат ухлаб олинглар. Сизлар дам олгунингизча мен ишлаб тураман, - деди.
Шу гапни кутиб тургандек уч нафар тикувчи узини Гулшириннинг хонасига урди. Хонадаги дивану креслога узларини ташлаб кузларини юмиб олишди.
- Кулимдан келмайдиган ишга уриндимми? - деди Гулширин уйчан, чарчокдан киртайиб кол-ган кузларини узокларга тикиб. Менинг кайсар-лигим жабрини бошкалар тортишяпти.
- Йук, бунда сизнинг айбингиз йук, - тасалли бе-ришга уринди Даврон. - Кимларнингдир гирром уйинлари туфайли кийналяпсизлар. Гулширин, сиз хам бир оз дам олинг. Кузларингиз юмилиб кетяпти. Эртага Дилобар опадан кумак сурай-миз.
- Йук, Даврон ака, хеч кимдан ердам сурамай-миз. Бу ишни бошладикми, узимиз охирига ет-казамиз. Хали бу кунларни кулиб эслаб юра-миз.
Даврон бир сузли, катьиятли бу жувонни кун-дира олмаслигини тушунди. Гулширин зур бе-риб буюртма либосларни тикар, хатто Даврон ярим тунда кайсидир ресторандан келтирган таомга бурилиб карашга хам вакт тополмасди.
Бир кечани ана шу тарика утказишди. Гулши-риннинг хонасида дам олган кизлар хам бирин - кетин уринларидан туриб, яна ишга утиришди.
Яна бирор соатдан сунг биринчи сменада иш-лайдиган тикувчилар бирин-кетин кела бошла-шди. Ходимлар урин алмашиб иш бошлашди хамки, Гулширин урнидан турмади. У бошини кутармай ишлар, гуе бир дакика тухтаса хает хам тухтаб коладигандай эди.
Тикувчилар кизлар бир-бирини туртиб пичир-лашишди: "Кечадан буен туз тотгани йук. Бу ах-волда..." Кимдир кахва дамлади, юмшоккина булочка билан Гулшириннинг олдига куйди: "**** олинг, опажон..."
Гулширин кахвадан хуплади, ширинликнинг бир четидан ушатиб огзига солди, аммо томо-гидан утмади. "Кейинрок ейман..."
Аммо тушлик пайтида хам урнидан турмади. Факатгина кизлар кетма кет дамлаб берган кахвадан ичарди.
- Уткир кахва, бунинг устига бир суткадан буен дам олмасдан ишлашнинг окибати яхши эмас. Узингизни олдириб куясиз бу ахволда, - секин-гина танбех берди Даврон. - Хонангизга кириб, бир оз дам олинг.
- Даврон ака, хозирча бу гапларни куйинг. Мен чарчаганим йук, овкат егим хам келмаяпти.
"Кайсар, - уйлади Даврон. - Уз билганидан колмайди". Уйкусизлик, чарчок Гулширинни холдан тойдирди. Кузи тиниб, хатто бир гал бармоги тикув машинаси игнаси остида коли-шига бир бахя колди.
- Гулширин, узингизга жабр киляпсиз. Ахволин-гизни куриб кизлар яхши ишлай олишмаяпти. Ярим соатгина дам олинг, кейин яна ишингиз-ни давом эттираверасиз. Сизга бирор нима булса улар хеч нарса кила олишмайди, яна суз очди Даврон.
Гулширин узига зимдан караб-караб куяетган тикувчиларга бокди. Чиндан хам Гулширинни-нг ахволига караб улар безовталанишаетганди.
- Кизлар, мен ярим соатда кайтиб, ишни давом эттираман. Сизлар эса бир дакикани хам зое килмай, ишланглар. Худо хохласа, маррага ети-шимизга оз колди, - Гулширин шундай деб киз-ларга юзланди. Урнидан тураетганида кузи ти-ниб, калкиб кетди. Енидаги тикувчи аеллардан бири уни ушлаб колди.
"Яхшиман, хавотир олманг". Гулширин хоргин жилмайди. Кадам ташламокчи эди, аммо оек-лари ердан узилиши кийин булди, боши айла-ниб, куз олди хиралашди. Сунг...Ниманингдир гурсиллаган овози, аелларнинг кий-чувини эшитиб, уз ишига андармон булиб колган Дав-рон оркасига ялт этиб каради. Гулширин юзту-бан холда етар, аеллар нима килишни билмай у екдан бу екка югуришарди.
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 15:36

- Сизга туриш мумкинмас, - рухсат бермади ши-фокор. Хамшира киз шифокор буюрган дори-дармонни томирига юборгач, чикиб кетди. Ши-фокор хам янги бемор келганини айтиб чикди.
Деворлари оппок хонада Гулширин Даврон би-лан колди.
- Менга нима булди? Нега бу ердаман? - суради бехол.
- Бизни куркитиб юбордингиз. Каттик толикиш, асабий зурикишдан бирдан хушингиздан кетиб колдингиз. Уч кун комада етдингиз. Докторлар комага тушган одамнинг яна хаетга кайтиши кийин дейишганди. Яна куз очганингизнинг узи бир муьжиза...
Гулширин унинг сузларини охиригача эшитма-ди.
- Уч кундан буен етибсиз, дейсизми? Канакаси-га? Буюртма нима булди? Ахир, топширишимиз керак эди.
- Узингизни уйласангиз-чи?! асабийлашди Дав-рон. - Бир улимдан колдингиз, ахир!
- Лекин...
- Биламан, буюртмадан ташвишланяпсиз, - бир оз шаштидан тушди Даврон. - Хеч нарсани уй-ламанг. Буюртма аллакачон бажариб, топши-рилган.
Тикувчилар кечаю кундуз ишлаб, ишни охирига етказишди.
- Ростданми? - Гулшириннинг кузидан еш дума-лади.
- Беморни чарчатиб куйманг, у дам олиш керак, - палатага кирган шифокор Давронни чикишга ундади.
Хамшира тинчлантирувчи укол килди. Давро-ннинг сузларидан сунг кунгли хотиржам торт-ган Гулширин дори таьсирида мудрай бошлади
Туш курибди. Тушида минглаб, миллионлаб ба-хт шуьлалари орасидан узиникини кидираетга-нмиш. Ички бир воз максадига етишига оз кол-ганини айтиб шивирлармиш...
Икки кундан кейин Гулширинни жонлантириш булимидан бошга булимга уткаишди. "Яхшиман уйга жавоб беринг" деганига хеч ким кулок солмади. Соглигини тиклаш учун яна бир хафта - ун кун муддат керак эди. Палатага утказили-ши билан Давроннинг онаси Мадина, Сарвар ва Асални эргаштириб келиб колди. Сарвар билан Мадина Гулширинни кучоклаб олишди, кички-на Асал хам чопкиллаб келиб узини унинг баг-рига отди.
- Вой, кизим, хаммамизни куркитиб юбордин-гизку, - деди Давроннинг онаси кулидаги халта-ларни жавонча устига куяркан.
- Айникса, мана бу болажонларим "аям каерда, качон келади?"деб юракни эзади. Асал хам уларга кушилиб сизни сурайди. Эй худойим, она билан болани бир-биридан ажратмагин хеч качон. Юрагим сув булиб окди буларнинг эзил-ганини куриб.
- Сизга рахмат, холажон, болаларимга караб турганингиз учун, - Гулширин еши улуг аелнинг олдида етишини эп билмай, естикка суянди.
- Вой, болам-а, жонингизга бунча жабр килма-сангиз? Худо курсатматсин, сизга бир гап бул-са мана бу коракузларингизни кимга ташлаб кетардингиз.
Гулсум хола хак эди. Гулширин тезрок буюрт-мани бажаришни, тадбиркорлигини кенгайти-ришни уйлабдию, саломатлигига путур еткази-ши мумкинлигини, болаларига мехрибонлик кила оладиган кишиси йуклиги хакида уйлама-бди.
Уч-турт кундан сунг олаетган дори-дармони таьсир килиб Гулширин анча кувватга кирди. Шу кунлар давомида Даврон ундан кунига икки махал хабар олиб турди. Хар гал келгани-да ишхонадаги янгиликлардан хабардор килар-ди. Кейинги икки кундан буен негадир йигитни-нг хаели паришон. Гулширинга нимадир дейиш-га чогланади-ю, аммо юрак ютиб айтолмайди.
Унинг холати Гулширинга хам юккан. Иккиси бир-бирига бир суз айтолмай узок вакт жим утиришади. Гулширин уша сузнинг айтилишини канчалик кутса, айтилмаслигини хам шу кадар истайди. Бугун хам Даврон анча тараддудлан-ди. Нихоят, суз очишга карор килди.
- Гулширин...мен...сизга бир гапни айтишим ке-рак.
- Даврон ака, илтимос...- Гулширин кузларини ерга кадади. Унинг "илтимос" деган сузи "бу сузни айтманг" деган охангда айтилди.
- Нега? Ахир, качонгача...
- Мавриди эмас, - Гулширин кизариб кетган юзини дераза томон бурди.
- Качон мавриди келади? Ахир, умримиз утиб кетяпти?
Гулширин лаб тишлаганча жавоб бермади. Дераза оша ташкарига тикилиб тураверди. Даврон на узи бир суз демай, на жувондан бир огиз гап ололмай тураверди. Сунг секингина чикиб кетди. Гулширин унинг касалхона ховли-сига чикканини, бош этганча юриб кетганини деразадан кузатиб турди. Деразага пешонаси-ни тираган куйи анча туриб колди. Эрталаб ек-
кан емгирдан кейин атроф кулмак булган, кур-гани келган одамларнинг пойабзали лойга бот-ган, улар босган жойлар лой изи булиб коларди
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 15:36

- Гулширин, сизга нима булди? - Даврон узини жувон томон отди. Аммо Гулширин жавоб бер-мади. У хеч нарсани эшитмас, гуе еруг дунедан буткул узилиб колганди...Зум утмай етиб кел-ган "Тез ердам" шифокори аелнинг юрак ури-шини текшириб, афсус билан бош чайкади:
- Юрак уриши деярли сезилмаяпти...
У негадир узини енгил хис этарди. Танаси пар каби енгил эди. У екдан бу екка югураетган, йи-глаетган тикувчи кизларни куриб ажабланди: "Улар нега бунча хафа?" Куларидан еш окаетган Даврон, ок халат кийган шифокорлар...Улар кимнингдир атрофида парвона эди. Гулширин улар орасидан енгилгина ериб утди. Кизик, хеч ким уни сезмади. Хамманинг нигохи ерда етган аелда эди. "Ким экан бу аел" - Гулширин пастда етган аелга каради-ю...Ахир, бу аел узи-ку?! Нега хамма уни ураб олган? "Улдимми?" - шун-дай уй йилт этди хаелида. "Одам улса рухи та-насидан чикиб кетади, дейишарди. Демак, улибманда..." Бу ерда тургиси келмади. Нима-дир, кандайдир куч уни номаьлум маьволарга чорларди. Биргина истак уни юксак-юксаклар-га олиб учди. Кизик, уни хеч кандай тусик уш-лаб кололмади. Тош деворлар орасидан осон-гина сизиб утди. Узок утди. Тоглару дарелар, урмонлару боглар устидан учиб утди. Атрофи-да сон-саноксиз шаффоф хилкатлар учар, унга хайрихохлик билан жилмайишарди. Гапириш-маса-да Гулширин уларни масофадан туриб тушунарди. Нихоят, бекиес бир маконга етиб келди. Атроф шу кадар гузал эдики, у шу мако-нда колгиси келди. Шаркираб окаетган арик буйига бориб колди. Арикнинг нариги четида онаси билан отаси хомуш утиришарди.
- Аяжон! Дадажон! Нихоят яна сизлар билан уч-рашдим. Сизларни шунчалик согингандимки: - Гулширин ота-онаси томон талпиниб, арикдан хатламокчи булди.
- Тухта, бу томонга утма! - отасининг овози кат-тик жаранглади. - Сенга утиш мумкинмас!
- Нега, дада? - йигламсиради Гулширин. Сизлар билан шу ерда колишни истайман.
- Мумкин эмас, кизим, - бош чайкади онаси. - Бу ерга келишингга хали жуда эрта.
- Сен кайтишинг керак! Буюрди дадаси. - Сен болаларинг учун кераксан! Улар сенсиз нима килишади?
"Болаларим!" - Бу уйдан Гулширин сергаклан-ди. Ахир, улар хакида уйламабди-ку. Усиз Ма-дина ва Сарвар нима килишади? Мадина кеча-си унинг кулини ушлаб етмаса ухлай олмайди.
- Кетишим керак! - оркага тисарилди у. - Кети-шим керак...
- Гулширин, кизим, мана буни ол! - онаси унинг кулига оппок бир нарса тутказди.
- Бу нима? - Гулширин онаси тутказган ок мато-ни ейди. Бу чакалокларнинг йургаги эди. Йур-гакдан таралаетгае нурдан кузлари камашиб кетди.
- Аяжон, буни нега менга бердингиз? - хайрон колди Гулширин. - Ахир, болаларим аллакачон катта булиб колишган.
Онаси индамади, унга жилмайиб бокди.
- Энди кет! Яна бир лахзадан кейин кайтолмай-сан. Оркангга кайт! Кайт! - буюрди отаси.
"Кайт! Оркага кайт!" - энди бу сузлар шундок-кина кулоги остида эшитиларди. Йук, бу отаси-нинг овози эмас. Бу сузларни Даврон айтает-ганди. У "Мен шу ердаман" деб айтмокчи булди аммо лабларини кимирлатолмади. Вужуди не-гадир огир эди. Кизик, атиги бир дакика олдин узини кушдан хам енгил хис килаетганди-ку? Бор кучини бериб, атрофдагиларни эшитаетга-нини билдирмокчи булди.
- Каранглар, бармогини кимирлатди! Уз кузим билан курдим! - афтидан бу овоз хамшираники эди.
- У сизни эшитди! Айтгандим-ку, комада булса хам эшитади деб, - Гулширин нотаниш эркак овозини танимади.
- Гулширин, мени эшитяпсизми? - у Давроннинг овозини таниди. Кизик, Даврон йиглаяптими? Кузи юмук, шуури карахт булса-да, Давроннинг хафалигини сезли. Энди бор кучини киприкла-рига берди. Огир тош босгандек киприклари зурга очилди. Даврон у етган каравот енида чуккалаганча утирарди.
Гапиришга холи йук эди, аммо бармоклари учини Давроннинг бармогига теккизди.
- Гулширин?! - Даврон илкис у томонга бурилди
Бирпасда палатага шифокорлар йигилишди. Улар Гулшириннинг юрак уриши, умумий ахво-лини текширишди. Жувон анча вактдан сунг тилга кирди..
- Каердаман? - суради курукшаган лабларини зурга кимирлатиб. У каерда етганини хамон англаб етмаганди. Билагига уланган узун рези-на ичакни куриб ниманидир тушунгандай бул-ди. Урнидан туришга уринди, аммо мажоли булмади.
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 15:36
Файлы недоступны
1
Открыть в Telegram

🔥
КУНДОШЛИ УЙ
🔥
📚
Ibratli Hikoyalar
📚
📚
Ibratli Hikoyalar
📚
📚
Ibratli Hikoyalar
📚
📚
Ibratli Hikoyalar
📚
📚
Ibratli Hikoyalar
📚
📚
Ibratli Hikoyalar
📚
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 15:36

- Яхши иш килдингиз. Шурлик аел кимдан ер-дам сурашни билмай турган экан, деди Даврон Зумрад опа хонадан чиккач. - Менга бу каби аелларнинг хаети яхши таниш, хомуш тортиб колди Гулширин. - Елгиз аел фар-занди учун хам ота, хам она вазифасини бажа-ради. Боласининг…

March 13, 15:02

Улардан бири Юсуф акани кўриб қўлини силкитди. Катта ўғлининг синфдоши Азизбекку, қолганлари ҳам таниш ҳаммаси ўғлининг синфдошлар шекилли.
Иккинчи қават зиналаридан эҳтиёт бўлиб секин-секин пастга тушди, биринчи қаватга етиб борувди Азизбек билан бир йигит келиб қўлтиғидан олишди.
Ташқарида турган йигитлар ҳаммаси бирин кетин келиб Юсуф ака билан қўл бериб саломлашиб ҳол сўрай бошлашди.
Унча мунчага ҳиссиётларга берилмайдиган Юсуф ака, шу жойга келганда чидаб тура олмади.
Ёш боладек баралла йиғлаб юборди.
Ўғлининг синфдошларини бирма бир бағрига босиб йиғлайверди.
Қолган умримни етгунича одамларга меҳр улашиб яшайман дея ўйлайверди.
Бахтиёр Турсун
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 14:04

Ёлғизлик
Хонанинг эшиги очилиб, оқ халат кийган ҳамшира қиз кириб келганини кўриб, хонада ўз жойларида ётган тўрт бемор баравар унга қарашди.
Ҳамширанинг қўлидаги катта елим халтадан кабобнинг хуш бўй ҳиди хона бўйлаб таралди.
-- Бу егуликлар сизга Юсуф ака, яқинларингиз олиб келибди, -- ҳамшира шундай дея қўлидаги елим халтани Юсуф ака ётадиган ўриндиқ ёнидаги шкаф устига қўйди ва ичидан, тўртта иссиқ нон, кабоб, олма, анор, узум, иссиқ сомса беш олти дона ва умрида олиб еб кўрмаган фақат бозорларда кўрган чет элдан келтирилган меваларни олиб стол устига тахлаб қўя бошлади.
-- Менга!? Адашмадингизми синглим? -- Юсуф ака ҳайратланиб сўради ҳамширадан.
-- Ҳа сизга ака.
-- Мени йўқлаб келишибдими?
-- Албатта сизни сўраб келишибди, нега ҳайрон бўласиз ?-- деди кулиб ҳамшира.
Олиб келинган нарсалардан кўра, уларни олиб келган одам қизиқроқ эди Юсуф ака учун.
Ким бўлиши мумкин?
Юсуф ака юраги оғриб бу шифохонага келганига ўн беш кундан ошди, ҳолидан хабар олиб турадиганлари икки ўғли ва хотини.
Одатда улар тўғри хонага кириб келишади, кейин бунақа қимматбаҳо егуликларни ҳеч қачон олиб келишмайди, уйида тайёрланган бир коса шўрва, иккита тандир нон кўтариб келишади.
Фарзандлари ва хотинидан ҳафа бўлмайди, чунки ўзи шундай тарбия берган ошиқча харажат қилишга ўргатмаган.
Юсуф ака бир умр деҳқончилик билан кун кўрди, ҳалол меҳнат қилиб мол дунё орттирди.
Икки ўғлига ҳам данғиллама уй жой қилиб берди, биттадан машина олиб берди.
Ёши олтмишдан ошибдики ҳали ҳам тиним билмайди, эрта баҳордан то кеч кузгача даладан бери келмайди, ўғилларини ҳам меҳнатга ўргатди.
Фақат тинимсиз меҳнат билан оёққа турди.
Мана шу шифохонада ўтган ўн беш кун унинг дунё қарашини ўзгартирди, шу пайтгача мен тўғри яшаяпман, ҳеч кимдан камим йўқ мол дунё етарли ҳаммаси жойида деб ўйларди.
Боши ёстиққа тегди-ю, нақадар ёлғизлигини ҳис қилди.
Одам бемор бўлиб ётганда икки кўзи эшикда бўлиб қолар экан.
Ёшлигидан ўзини меҳнатга урибди-ю, оғайни қариндошлардан, дўсту ёрлардан узоқлашиб кетган экан.
Бошида вақтини қизғониб бирон тўйми маракагами бормаган бўлса, аста секин бунақа жойлардан буткул қадамини узди.
Учта тўртта бўлиб тўйга, ёки азага кетаётган қишлоқдошларини кўриб қолса, "бекорчилар" деб қўярди.
Жудаям иложсиз борадиган жойлар бўлса, яқин қариндошларникига бориб қолса ҳам, ўн минут ўтирар ўтирмас туриб кетарди.
Иккита синглиси бор, рўзғоридан ортиб бир мартадан хабар олиб кетишди улар ҳам.
Шу сингиллари келин бўлиб узатилиб кетгач икки ёки уч мартадан борган, ҳозирда ўзлари алоҳида уй жой қилиб чиқишиб болали чақали бўлиб кетишган.
Уйларини қаерда эканлигини билмасакан энди ўйлаб кўрса.
Қиз бола меҳрибон бўлади экан, акасини ўзлари йўқлаб туришади доимо.
Жиянларини ҳам яхши танимайди.
Сийлайи раҳм нима эканлигини билмайди Юсуф ака.
Қўни қўшнилар билан борди келди ҳам йўқ ҳисоби.
Ётиб ётиб шунча ўйлади, умрида биронта одамнинг ортидан йўқлаб шифохонага борганини эслай олмади.
Ёнидаги ётган беморларни ҳар куни ҳар ҳил танишлари сўраб келишади.
Шундай пайтларда, мени ким ҳам сўрайди, ўпкалайдиган кимим бор деб ўксинади.
Вақтида кимнинг ҳолидан хабар олгандимки мени сўраб келишса.
Шунгами ортидан келувчиларга умид ҳам қилмайди.
Шунинг учун Юсуф ака ҳамширанинг сўзларидан хайратга тушганди.
-- Балким бошқа одам билан адаштиргандирсиз синглим, мени ўғилларимдан бошқа излаб келувчи йўқ, ўзим бировга яхшилик қилган одаммасман ким ҳам келиши мумкин?-- дея ҳамширага юзланди Юсуф ака.
-- Вой ака-ей, сизга келишган. Ана деразадан қаранг.
Ҳолингиз етса пастга олдиларига тушсангиз ҳам бўлади, кўпчилик бўлгани учун хонага киргиза олмадим. Шовқин бўлиб кетса бош врачимиздан гап эшитаман.
Ҳамшира гапини тугатгунча Юсуф ака дераза ёнига бориб пастга қаради.
Шифохона ҳовлисидаги дарахтлар соясида турган ўнга яқин одамларни кўриб аввалига танимади......
Давоми 20:00 да
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 13:21
Файлы недоступны
3
Открыть в Telegram

​​Янгажонлар—Акаларни қарши қўйманг сингилларга.
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 12:33

​​Онам бечора титрарди... Бошимга оғриқ кирди. Тезда қайнотамга телефон қилдим. Салом-аликдан сўнг: "Қизингиз томирини кесганмиш, мен узоқдаман. Ўзинглар нима қилсангиз қилинг, мен чарчадим. Барибир етиб боролмайман", дедим. Онамга телефон қилдим: "Ойи, онасига қилинг. Келишсин, тез ёрдам ҳам чақиринг!"
"Ифлос, ифлос!" Бақирганча хонтахтага телефонимни қарсиллатиб уришни бошладим. Солиҳа бирпасда ялпизли дамлама кўтариб келди. "Хожам, шундан ичинг, тинчланасиз".
Қариб қолган онамга ачиниб кетдим... Оҳ, онам-а... Болаларимни етим қолмасин деб, неча йил нотавон келинга сабр қилиб, ўзини адо қилган онам...
​​Тонг отди... Мен Тошкентга кетиш тараддудидаман. Қайнотам ҳовлига кириб келди. Шунча ташвишлар билан Тошкентдан Қўқонга қатнашим уларни хижолатга қўяётгани, агар хоҳласам қайнотам Тошкентдан ижарага уй қилиб, қизини олиб боришлиги мумкинлигини айтди. Севиндим... "Яхши бўларди, агар малол келмаса... Вақтинчалик Тошкентда тургани яхши эди, мен учун ҳам", дедим.
Тошкентга қайтдим... Аёлим шифокорларнинг сайъ-ҳаракатлари билан "омон" қолибди. Аслида пичоқ томиригача етиб бормаган экан. "Тузукмисан, нима ишлар қилиб юрибсан?", ўлганимни кунидан сўрадим. "Яшашни хоҳламаяпман, умуман сизни кўришни хоҳламаяпман", деди. Жаҳлим чиқиб: "Майда-чуйда пичоқ билан ўралашмай, ўзингни осиб қўяқолмабсан-да, биратўласига кўрмай қўяқолардинг", дедим. "Сени жаннатга кириш ниятинг йўқ. Бўлганда бунақа иш қилмаган бўлардинг. Очиғини айтсам тўйдириб юбординг. Нима қилай яна, гапир! Одам бўлишинг учун нима қилай?" Индамади...
"Қуда томон эшитса нима бўлади? Қизингни ўйла, яқинда тўй қилишимиз керак. Шунчалар ҳам аҳмоқ бўласанми?" Яна индамади...
Тўй... Қизимни омон-эсон, кам-кўстсиз қилиб узатдим, алҳамдулиллаҳ. Қўқонлик аёлим Тошкентда ижарада яшай бошлади. Шунча йил яшадик, аммо Солиҳа фарзанд кўрмади. Неча маротаба шифокорлар кўригидан ўтди, даволанди, аммо...
Орадан йиллар ўтди... Уйланганимга 10 йил бўлди... Бу орада ҳамма фарзандимдан қутилдим. Узатдим, уйлантирдим... Олдинлари иккинчисига уйланганларни 10-15 йилгача бировга билдирмай яшаётганларни эшитсам: "Қандай қилиб?", дердим. Йўлини қилса бўларкан... Ҳа, яна бир нарса, ҳеч иккинчисига уйланишга орзуманд бўлмаганман, ҳавас ҳам қилмаганман. Қисқаси... ҳавасга уйланганлардан эмасман, суннатни рўкач қилиб, на у оиласини, на бу оиласини эплолмай юрганлардан ҳам эмасман... Нега ва қандай уйланганимни бошида айтдим...
Орадан кунлар, ҳафталар, ойлар ўтди... Биринчи аёлим оғир касал бўлиб қолди.Ташҳислар яхши чиқмади. Қизилўнгач саратони. Уни Ҳиндистонга олиб бордим. Шифокорлар бор ғайратларини кўрсатдилар... Уйга қайтдик... Кўп яшамади... 7 ой ўтиб вафот қилди. Касали ўтиб кетган экан... У ҳам эмас, бу ҳам эмас, ажал...
Ҳовлида кичик ўғлим келиним билан... Катта ўғлимнинг рўзғори алоҳида... Солиҳани Тошкентда олиб қолдим. Онам гоҳида келиним билан ҳовлида, гоҳида аёлимни ёнига олиб кетаман. Бировдан беркитадиган сир ҳам қолмаган. Яқинларим Солиҳани билиб бўлишган, ҳисоб... Онагинам тилидан бол томиб, келинини мақтаб, сирни ичида сақлолмай ҳаммага гапириб бўлган...
Ёшим 58 га етди... У ҳар доим ёнимда, ҳаётимда, ҳаёлимда сафарларда бирга, ғамимга шерик, севинчимга устун... Мен у билан тирикман, мен у билан соғломман, мен у билан хурсандман, мен у билан борман.
Ҳозир супрақоқди ўғлим бор... 5 ёшга кирди... Солиҳа билан менинг овунчоғим, ўйинчоғим... Ўтган ҳаётим эса худди тушдагидек ўтди-кетди... Айтмоқчи бўлганим... сабр қилинг, унинг ости олтиндир... Бу менинг ҳаётимдаги кўрган-кечирганларимнинг ўндан биридир... Қолганлари эса ўзим билан қолақолсин...
(тугади)
Зулфия Махмуд
📚
Ibratli Hikoyalar
📚

March 13, 11:36

Анча аввал... иккинчи фарзандимни савдодаги бир танишимнинг ўғлига беришга ваъдалашиб қўйгандик. Улар телефон қилиб сўрайвериб, уйимизга келавериб яқин кунларда тўй қилишга ваъдамизни олишди.
Мусибатнинг бешинчи ойи... Мен аёлимни олиб Германияга учиб кетдим... Сафардан 1 ой деганда қайтиб келдик.
Мусибат инсонни яхши томонга ўзгартириши керак эмасми? Лекин бизда ғирт тескариси... Аёлим фақат ёмон томонга ўзгармоқда эди, холос.
Уйга бир ёрдамчи олиб келдим. Уй ишларига, аёлимга қарашса, ёрдамлашса... Уни устига тўйга розилик бериб қўйилган... Асабларга эса дам керак!
Дам олмасам бўлмасди... Қўқонни қаттиқ соғинган эдим... Бу соғинчни тасвирлаб беролмайман...
Оиламдаги ҳар ишни жой-жойига қўйиб, эрталабдан Қўқонга йўл олдим. Қўқонга етиб боргунча, юрагим гурсиллаб урар, ҳапқириб ҳайқиргиси келарди. "Нақд етти ой-а... Шунча ой сабр қилибман-ми? Бечорагинам шунча ой сабр қилибдими?"
Аёлим гулларни яхши кўрарди. Ҳар борганимда катта-катта тувакдаги гуллардан олиб борардим. Ҳовлининг ҳар тарафига ясатиб қўярди. Бу сафар ҳам иккита катта тувакли гул сотиб олдим.
Дарвоза очиқ... Доимгидек сувлар сепилган... Гулларни йўлакка қўйдим... Ҳовлига кириб борарканман, Солиҳа кичиккина челакчага сўридан узум узаётган экан. Мени пайқамади ҳам... Секин келдим-у, уни даст кўтариб олдим. Мени кўриб, кўзлари чақнаб, бўйнимдан қучоқлаганча йиғлаб юборди...
Қулоқларингдаги райҳонингдан.
"Хожам, сизни бирпас куттираман... Хабар бермай келибсиз-да, билганимда у-бу нарсалар пишириб, тайёрлаб турардим", деди-ю, ошхонага югурди. Мени келганимни эшитган қайнота-қайнонам, қайнукаларим қучоқ очиб югуриб чиқишди. Ҳар доимгидек чеҳралари очиқ, машааллоҳ...
Аёлимга иш қолмади, ҳисоб... Тап-туп қилиб, бирпасда дастурхонни ҳаммалари биргалашиб тайёрлаб ташлашди. Уст-бошимни алмаштириб, юз-қўлимни ювиб чиққунимча қайнотам самоварни қайнатишга ҳам улгурибди. Ҳар доим буларни эпчиллигига қойил қолганман, субҳаналлоҳ...
Дастурхон атрофида маза қилиб, суҳбатлашиб ўтирдик. Яқин қўшнилар ҳам эшитиб, қайнотамни ҳурматини қилганча чиқиб келишди: "Меҳмон яхши келдингизми? Қийналиб қолмадингизми?"
Булар бунча шинаванда бўлмаса... Мен буларга кимман? Ғирт бегонаман-ку... Кўнгил олиш бўлса, шунчалар бўлар... Дам олиш бўлса, шунчалар бўлар... Бир пайтлар: "Пешонам шўр экан", дердим. Доим тақдирга тан берардим. Аёли зўр чиққан ошналаримга ҳавасим келарди. "Наҳот-ки, умримни сўнгига қадар шу билан яшасам", дердим. "Қайси гуноҳим учун берилган бало, бу? Бировни ҳаққини емаган бўлсам, бировни дилини оғритмаган бўлсам, рибога кирмаган бўлсам? Ёки... шунга чидасам жаннатга осон кирармикинман?", дердим. Йўқ, хато ўйлаганман! Қаттиқ тушкунликка тушганимдан, шундай ўйлаганим аниқ... Йўл тополмай, чора тополмай "томим" кетган пайтларда шундай ўйлаган бўлсам керак... Роббим эшитти-ку, қулоқ солди-ку... Нолаларим ерга кириб кетмади-ку... Жонимга роҳатни бир чеккада мен учун олиб қўйган экан-ку... Алҳамдулиллаҳ...
Ўйларим билан атрофдагилар эсимдан чиқибди... Мезбонлар ҳадеб эснайверганимга эътибор беришган шекилли: "Сиз дам олинг, йўл-йўлда барибир... Чарчагансиз... Биз шу ердамиз", дейишганча тарқалишди. Мен ҳам шуни кутиб тургандек супада болишни қучоқлаганча мизғишга кеттим. Тинчлик ва осудаликка нима етсин, тўғрими?
Кўзим юмуқ, ҳали тўлиқ уйқуга кетмаганман, атрофимдаги воқеаларни англайдиган ҳолатдаман, лекин қаттиқ чарчоқдан кўзимни очолмайман, болишни қаттиқ сиқиб ёнбошлаб олганман... Аёлим оҳиста келиб оёқларим остига ўтирди, сездим. Секингина тиззаларига оёқларимни олиб, уқалай бошлади. Мен "маст" эдим... Шу кунгача бўлган ишлар мени карахт аҳволга келтирганди. Бирон нарса дейишга ҳолим йўқ... У шунчалар секин ҳаракат қилар эди-ки, мени уйғотиб юбормаслик учун, мени безовта қилмаслик учун... Сўнг... энгашганча оёқларимдан ўпди... Сўнг... уларни қучоқлаганча жимиб қолди...
Шу тобда телефоним жиринглади... Ўчириб қўймаганимга ачиндим... Пайпаслаб, довдираганча телефонимни топдим. Онам экан. "Болам, тинчмисан... Нима қилишни билмай мажбур сенга қилдим. Анунинг томирини кесиб қўйибди. Ҳаммаёқ қон... "......
Давоми 17:30 да
📚
Ibratli Hikoyalar
📚