Өмир сабақлары.☘

Өзиңизди түрли сылтаўлар менен жубатыўды тоқтатың, бир имканият келер деп күтпең.
Бәлки өзиңиз ушын имканият жаратың.
📓
Жек Маа
@omir_sabaqlari

Ассалаўма алейкум әзизлер.
Шаңарағымыз берекетти, жүзимиз күлкини, тәнимиз саламатлықты, жүрегимиз меҳирди жоғалтпасын!
Күниңиз берекетли өтсин
🙏
@omir_sabaqlari

Өзимиз қәлеген емес, өзлери қәлегени ушын араны ашық қылатуғын инсанлар бар....
@Omir_sabaqlari

Табысқа жетиў ушын емес, өмириңиздиң мәнили болыўына умтылыңыз.
Альберт Эйнштейн
@_omir
sabaklari

Қәлби таза адамды ушыратқан қандай жақсы! Олар менен бир өмирге дос болыў уллы бахыт!
@omur_sabaqlari
.

Күшли адамлар кешире алады.
Ақыллы адамлар итибар бермейди.
Әззи адамлар өш алады.
©
Өткир Хошимов  "Еки есик арасы"
@omir_sabaqlari

Барлық сезимлер бир атаўға дем алыўға атланыпты. Сезимлер жақсы дем алып атыр екен, атаўда күтилмеген хабар тарқалды: боран жақынласып киятыр екен ҳәм ҳәммеге тез арада атаўдан кетиў кереклиги айтылыпты. Бул тосаттан келген хабар ҳәммени ҳаўлықтырып, ҳәмме қайықларға асығыпты. Ҳәтте, зыянланған қайықлар да оңланып иске қосылыпты.
Тек Мийрим кеткиси келмейди екен. Оның еле ислейтуғын жумыслары бар екен. Аспанда қара бултлар жүзе баслағаннан кейин, ол да кетиўи кереклигин түсинипти. Бахытқа қарсы, қайықларда бос орын жоқ еди. Мийрим әтирапқа үмит пенен алаңлапты. Сол ўақытта қасынан Байлық қайық пенен өтип қалыпты.
- Мени қайығыңызға мингизиң, Байлық, - деп өтиниш етипти Мийрим.
- Жоқ, - деп жуўап берипти Байлық, - мениң қайығым қымбат баҳалы затлар - алтын ҳәм гүмиске толы. Саған орын жоқ.
Бираздан кейин Менменлик өтипти. Мийрим оған:
- Маған жәрдем бер, Менменлик! Бир өзим қалыппан, мени өзиң менен алып кет, - деп бақырыпты.
- Як, алалмайман. Сениң патас аяқларың себепли мениң қайығым патасланыўын қәлемеймен! - деп жуўап берди Менменлик.
Соң Өкиниш өтипти. Мийрим оннан да мәдет сорапты. Бирақ унамлы жуўап алмапты:
- Ала алмайман. Мен қапа боламан. Жалғыз өзим қалғым келеди.
Кейин Қуўаныш өтипти. Мийрим және жәрдем сорап мүрәжәәт етипти. Бирақ Қуўаныш негедур соншелли қуўанышлы екен, әтирапқа қарап, биреўлердиң ғамын жей алмайды екен.
Мийрим кем-кем ҳәлсиреп, үмитсизленип баратыр еди. Сол ўақытта биреў оны шақырыпты:
Кел, Мийрим, мен сени алып кетемен.
Мийрим ким бундай уллылық еткенине ҳайран болып, қайыққа секирип минди ҳәм кеўли тынышланды.
Қайықта отырғаннан кейин, Мийримнин көзи Илимге түсипти. Ол таңланыўын жасыра алмай, қызығып сорапты:
- Ҳеш ким мени қайығына алғысы келмей атырған ўақытта ким мени мәртлик етип алып кетиўге разы болды, Илим?
- Ким еди дейсизбе? Ол Ўақыт еди, - деп күлимсиреп жуўап берипти Илим.
- Не ушын Уақыт мени қайығына алып, қәўипсизлигимди тәмийинледи?
- Өйткени тек Уақыт ғана сениң уллылығыңды ҳәм нелерге уқыплы екениңди биледи. Тек Мийрим ғана тынышлық ҳәм қуўаныш алып келеди, - деп күлимсиреп жуўап берипти Илим.
Аўа, абаданлықта мийримди писент етпеймиз. Абырайымыз барда да мийрим ҳаққында умытамыз. Ҳәтте, қуўаныш ҳәм қайғыда да мийрим ядымыздан шығады. Тек ўақыттың өтиўи менен ғана мийримниң әҳмийетин аңлап жетемиз.
Солай екен нени күтип атырмыз? Келиң, мийримди өмиримиздиң бир бөлегине айландырайық!
@omir_sabaqlari

Дәрт пенен егилип, сабыр менен суўғарып, үмит пенен жетистириледи - Бахыт!!!
@omir_sabaqlari