On the Spectrum

Firuzabonu Haydarova The junior at the University of Minnesota | EYUF'23 Majoring in Special Education with emphasis on ASD and Developmental Psychology https://buymeacoffee.com/firuzahaydarova

Подписчики

816

24 часа

30 дней

-16

Просмотры

434

51,59%

Посты (30д)

Символов в посте

302

Инсайты от анализа ИИ по постам канала

Категория канала

Психология

Пол аудитории

Женский

Возраст аудитории

25-34

Финансовый статус аудитории

Средний

Профессии аудитории

Психология и консультация

Краткое описание

The channel content heavily focuses on introspection, emotional well-being, trauma, and personal growth. Frequent references to books (Alain de Botton's 'Emotional Education') and self-reflection suggest an audience interested in psychology and personal development. The mix of Uzbek and English language posts hints at a diverse, potentially diasporic audience. The channel owner shares personal experiences (caffeine sobriety, family life, year-end recaps) fostering a personal connection with the followers. The Minnesota post suggests at least a portion of the audience is located in the US. Interests lean towards arts and humanities, implying a middle social-economic class.

April 20, 19:20

Qayergadir yozib qo'yishim kerak edi..
Ozgina chiroyli ko'chalarda yurib, tushlik qilishga ketayotgan edik. Taksi chaqirdik. Bir kichkina, lekin ko'rinishi ajoyib taksi keldi. Yoshlari 50 dan oshgan amaki kichkina, oppoq kuchukchasi bilan oxirgi 20 yildan beri mashina haydarkan. Simba ismli kuchugi bilan salomlashsam, tez yonimga kelib oldi, pinjimga kirib, uxlab qoldi tez-da. Yo'l bo'yi amaki bilan hayvonlar qanchalik insonlarga o'xshashliklarini, boshqa qanaqa uy hayvonlari borligi haqida suhbatlashib ketdik. Haydovchi amaki - shunchaki, hayotidan baxtiyor edi. Unga shu ishi, yoqtirgan shahri, sevimli kuchugi yonida bo'lsa, kiyofa edi. Nimaga shuncha yildan beri haydovchilik qilasiz, deb so'raganimda, "kuchukcham hamrohligida qila oladigan ishim faqat shu", deya javob berdi. Uning hayotdan shunchalik qoniqqanligi ko'rib, hayron qoldim.
Amaki va Simba bilan xayrlashib, tushlik qilishga kelishgan joyimizga kirdik. Kirishimizga yoshi katta, 50-60 lar orasidagi bir qancha amakilar, xolalar o'z musiqa asboblarini chalib o'tirishgan ekan. Bir-biri bilan kulishib, o'rganib, jo'r bo'lib har xil musiqalar chalishardi. Ularni tomosha qilib, to'ymasdi odam. Shu qadar hayotdan xursand edilar-ki, bilmadim, oxirgi vaqtlar bunday odamlarni kam ko'rib boshlaganimgami, juda bir boshqacha hislar o'tdi. Ularga shu qo'llaridagi musiqiy asboblari, chalayotgan kuylari, atrofida o'ziga o'xshash odamlar borligi - baxtli bo'lishlari uchun yetarli edi.
Muzeyga borganimizda esa bolalarini o'ynatib yurgan ota-onalar, planetariumga birga qo'l ushlashib kelgan qariyalarning xursandliklarini ko'rib ham ko'nglim iyiblar ketdi. Ajoyib. Hayotning bu tinch tomonida odamlar baxtliroq ekandir, aslida, deb o'ylab qoldim. Nothing complicated. Nothing mysterious. Nothing extraordinary. Nothing revolutionary. Simple but beautiful.
Aprel 18, 2026.
Minnesota.
@on_spectrum

April 16, 21:49