پښتو شعرونه او ټپې 💎

يو ماښام به مې جسد پروت وي بې روحه
پټې سترګې به مې تورې حلقې واخلي
لتې پتې به مې سپینې جامې سرې وي
د خپل تن په وینو غوښو به لمدې وي
يو ماښام به مې تن وي کپړی به نه يي
ويښته به مې وي خښ په دیوالونو
څاڅکی څاڅکی به مې ستا په تصویر اوښکې او د درد نشې او خوب ګولی پرتې وي
يو ماښام به څو ساعته انتظار سې
خو زما د شپيلی غږ به پسې ورک وي
زخم زخم به مې وينې وينې کلک وي
دا زړه به مې له تورو وينو ډک یی...
.

چــــــــا ښه په خوندو دنياګۍ وخوړه
چــــــــا په اميــــــــدو دنياګۍ وخوړه
څوک ورپسې شپه او ورځ کړيږي خو
چـــــا بيا په نخــــــرو دنياګۍ وخوړه
څـــوک په کې حلال او حرام نه ګوري
چــــا په ښـــــه نيتـــو دنياګۍ وخوړه
څــــوک یې په حـــــلال کاروبار وګټي
چـــــــــا هم په دوکـــو دنياګۍ وخوړه
هاغـــه چې دوه مخي او دوه ژبي وي
دغســــــې ســـــــــــړو دنياګۍ وخوړه
ستوري د سپوږمۍ په خوا کې ژوند کوي
دوی د پلـــــــــوشــــــــــو دنياګۍ وخوړه
يه پېــــــزوانه تاخــــــو هــم مــزې وکړې
تا د شــــــونډو ســــــــرو دنياګۍ وخوړه
ما محمدي_زبيــــــــــر نه هجـــــــر کې
ډېـــرو شبګيــــــــــــــــرو دنياګۍ وخوړ

نن یې په مخ کې د تېرې ورځې په پرتله لا ډېره اندېښنه وه. هغې شاوخوا وکتل او بیا راته رانږدې شوه.
— امیره، له فرید سره دې خبرې کړې دي؟
ما ورته وویل:
— هو. هغه داسې څه پوهېږي چې نه غواړي راته یې ووایي.
لیلا د ځمکې پر لور وکتل.
— ما درته ویلي وو چې د کورنۍ یوه پټه خبره شته. خو زه پخپله هم د هغې ټول حقیقت نه پوهېږم.
ما حیران وپوښتل:
— نو ته څه پوهېږې؟
هغې په ورو غږ وویل:
— څو ورځې مخکې مې د پلار او فرید خبرې واورېدې. پلار مې ویل چې د کوژدې په اړه باید ژر پرېکړه وشي، ځکه که خبره نوره وځنډېږي، د کورنۍ پخوانۍ موضوع به بیا راپورته شي.
ما وپوښتل:
— کومه پخوانۍ موضوع؟
لیلا سر وخوځاوه.
— نه پوهېږم. خو کله چې مې له مور څخه پوښتنه وکړه، هغې راته وویل چې د لویانو په خبرو کې ځان مه ګډوه.
ما د هغې لاس ته وکتل. ګوتې یې سره ټینګې نیولې وې.
— لیلا، زه نه غواړم ته زما له امله له خپلې کورنۍ سره په شخړه کې ښکېله شې. که ستا لپاره دا اړیکه ډېره سخته وي، راته رښتیا ووایه.
هغې ژر زما پر لور وکتل.
— داسې خبره بیا مه کوه. زه د ستونزو له امله نه وېرېږم، خو د خپل پلار د زړه ماتولو وېره لرم. هغه زما لپاره ډېر څه کړي دي.
ما ورته وویل:
— نو باید داسې لاره پیدا کړو چې نه ستا د پلار عزت ته زیان ورسېږي او نه ستا ژوند د بل چا د پرېکړې قرباني شي.
لیلا څو شېبې چوپه وه، بیا یې وویل:
— زه غواړم ته له خپلې کورنۍ سره په مناسب وخت کې خبرې وکړې. خو تر هغې مخکې باید د فرید د مخالفت علت معلوم کړو. هغه یوازې د کوژدې د پرېکړې ساتنه نه کوي؛ داسې ښکاري لکه د یوه راز د پټ ساتلو هڅه چې کوي.
ما ورته وویل:
— زه به حقیقت معلوم کړم، خو ستا له اجازې پرته به داسې کار ونه کړم چې ستا لپاره ستونزې جوړې کړي.
د هغې په سترګو کې د ډاډ یوه وړه نښه راښکاره شوه.
هغې غوښتل نور څه ووایي، خو ناڅاپه یې د پټي له بلې خوا د قدمونو غږ واورېد.
زموږ دواړو سترګې یوې خواته واوښتې.
یو سړی د پټي پر څنډه روان و.
فرید و.
هغه زموږ لیدو ته ودرېد. د هغه په مخ کې دا ځل یوازې غوسه نه وه؛ حیرانتیا او اندېښنه هم ورسره ګډې وې.
هغه زموږ پر لور راغی او لیلا ته یې وویل:
— ما درته ویلي وو چې له هغه سره به نه وینې!
لیلا د لومړي ځل لپاره په ټینګ غږ ځواب ورکړ:
— فریده، زما ژوند دی. لږ تر لږه اجازه راکړه چې د خپل ژوند په اړه خپله خبره وکړم.
فرید د هغې خبرې ته حیران شو. بیا یې زما پر لور وکتل.
— امیره، اوس به پوه شې چې ولې مې درته ویلي وو چې له دې موضوع لرې پاتې شه.
ما ورته وویل:
— زه لا هم ستا له خولې حقیقت اورېدل غواړم.
هغه څو شېبې چوپ پاتې شو. بیا یې د لیلا پر لور وکتل او په داسې غږ یې خبرې وکړې چې زما زړه یې نور هم دروند کړ:
— لیلا، که ته نن د دې هلک په خاطر له خپلې کورنۍ سره مخالفت کوې، نو یوه ورځ به خپله هم پوه شې چې موږ ولې دا پرېکړه کړې ده.
لیلا وویل:
— نو راته ووایه! ولې؟
فرید ځواب ورنه کړ.
هغه یوازې دومره وویل:
— له خپل پلار څخه پوښتنه وکړه چې ولې د امیر نوم ورته د نورو خلکو په پرتله دومره مهم دی.
دا یې وویل او روان شو.
زه او لیلا دواړه په حیرانتیا کې پاتې شوو.
ما ورو ترې وپوښتل:
— لیلا، ستا پلار زما نوم له کومه پېژني؟ ولې باید زما په اړه کومه پخوانۍ خبره موجوده وي؟
لیلا راته وکتل، خو په سترګو کې یې د ځواب پر ځای وېره وه.
— امیره، زه نه پوهېږم. خو که فرید رښتیا وایي، نو ښايي زموږ د کورنیو ترمنځ داسې اړیکه وي چې موږ دواړه ترې ناخبره یو.
هغې خپل ټیکری سم کړ او د کور پر لور روانه شوه.
له تلو مخکې یې یو ځل شاته وکتل او ویې ویل:
— تر هغه چې حقیقت معلوم شوی نه وي، مهرباني وکړه، له چا سره شخړه مه کوه.
زه د غنمو د پټي تر څنګ یوازې پاتې شوم.
تر هغه وخته مې فکر کاوه چې زما او لیلا ترمنځ یوازې د مینې او کورنۍ د پرېکړې ستونزه ده. خو اوس داسې ښکارېده چې زموږ د ژوند تارونه له هغه ځایه سره تړل شوي وو چې موږ یې هېڅ تصور نه درلود.
ولې د لیلا پلار زما نوم پېژني؟
او هغه پخوانۍ موضوع څه ده چې د دواړو کورنیو برخلیک ورسره تړلی دی؟
ما د کلي پر لور وکتل. د سهار لمر پر کورونو خپور شوی و، خو زما لپاره ورځ تر بلې تیاره کېده.
زه پوهېدم چې باید د حقیقت په لټه کې شم.
خو لا نه پوهېدم چې د دې حقیقت موندل به زما د مینې د ژغورلو یوازینۍ لاره وي، که د هغې د له لاسه ورکولو پیل.
د اوومی برخی پای.

#ناول
:هغه ماښام
لیکوال:
#زخمی‌امیر
#ناول
: هغه نجلۍ چې ما یې هېڅکله هېره نه کړه
اوومه برخه: د تره زوی مخالفت
سهار لا بشپړ روښانه شوی نه و چې زه له خوبه راپاڅېدم. د شپې د لیلا لیک مې بیا ولوست، خو د هغې وروستۍ خبرې لا هم زما په ذهن کې انګازې کولې:
«فرید یوازې زما د کوژدې مخالف نه دی. هغه د دې لپاره هم اندېښمن دی چې که زه له خپلې کورنۍ سره مخالفت وکړم، د کورنۍ یوه بله پټه خبره به راڅرګنده شي.»
ما له ځان سره وویل:
«دا راز څه کېدای شي؟ او ولې فرید دومره وېرېږي چې حقیقت څرګند نه شي؟»
خو یوه خبره راته روښانه وه: که غواړم د لیلا د ژوند په اړه سمه پرېکړه وکړم، باید لومړی پوه شم چې د هغې پر وړاندې کوم خنډونه پراته دي.
ما خپل چپن واغوست او د بازار پر لور روان شوم. پلار مې هم راسره و، خو ما ورته د خپلو فکرونو په اړه هېڅ ونه ویل. نه مې غوښتل چې هغه زما د زړه له راز څخه خبر شي، تر څو چې خپله لاره راته روښانه شوې نه وي.
په بازار کې مې د پلار د کارونو په بشپړېدو کې مرسته وکړه. کله چې هغه د یوه دوکاندار سره په خبرو بوخت شو، ما د کلي د جومات پر لور سترګې واړولې.
فرید هلته ولاړ و.
هغه هم زه ولیدم. لږ شېبه یې راته وکتل، بیا یې د لاس په اشاره راوغوښتم.
زه ورغلم.
هغه وویل:
— امیره، پرون مې درته یوه خبره کړې وه. هیله لرم چې درک کړې به دې وي.
ما ځواب ورکړ:
— ستا خبره مې اورېدلې ده، خو ځینې پوښتنې لا هم لرم.
هغه په تندي کې ګونځې واچولې.
— کومې پوښتنې؟
ما په ارام غږ وویل:
— ته ولې دومره ډاډه یې چې د لیلا د ژوند په اړه هره پرېکړه باید ستا د خوښې سره برابره وي؟ هغه ستا د تره لور ده، خو د هغې خپل زړه هم شته.
فرید په خندا شو، خو خندا یې له غوسې خالي نه وه.
— ته د کورنیو د دودونو په اړه څه پوهېږې؟ په یوه کلي کې یوازې د دوو کسانو خوښه د ژوند پرېکړه نه شي کولای. د یوې نجلۍ د واده تر شا د هغې د پلار عزت، د کورنۍ اړیکې او د خلکو خبرې هم وي.
ما ورته وویل:
— زه د کورنۍ عزت ته درناوی لرم، خو ایا عزت دا دی چې یوه نجلۍ د خپل ژوند د ملګري د ټاکلو حق ونه لري؟
هغه غلی شو.
د څو شېبو لپاره یې د بازار په ګڼه ګوڼه کې شاوخوا وکتل، بیا یې په ټیټ غږ وویل:
— ته فکر کوې چې زه د لیلا د خوښۍ مخالف یم؟ ته نه پوهېږې چې په دې کورنۍ کې څه تېر شوي دي.
ما سمدستي وپوښتل:
— نو راته ووایه. څه تېر شوي دي؟
هغه زما پر لور وکتل. داسې ښکارېده چې یوه خبره یې تر ژبې راغلې وي، خو بېرته یې په زړه کې بنده کړې وي.
— دا ستا د پوښتلو موضوع نه ده.
ما وویل:
— که دا خبره د لیلا پر راتلونکي اغېز کوي، نو څنګه زما لپاره بې‌اړیکې ده؟
فرید یو ګام شاته شو.
— امیره، ته ښه ځوان یې. زه نه غواړم ستا او زما ترمنځ دښمني پیدا شي. خو که له لیلا سره دې اړیکه دوام وکړي، ته به داسې ستونزو ته ورننوځې چې اوس یې تصور هم نه شې کولای.
ما ورته وویل:
— زه له ستونزو نه تښتم، خو بې‌ځایه جګړه هم نه غواړم. یوازې رښتیا غواړم.
هغه په جدي غږ وویل:
— ځینې حقیقتونه چې څرګند شي، د خلکو ژوند بدلوي.
ما ورته وکتل.
— او ځینې پټ حقیقتونه د خلکو ژوند له وړاندې خرابوي.
هغه نور څه ونه ویل. یوازې یې مخ واړاوه او د بازار له لارې روان شو.
زه پوه شوم چې هغه د یوه داسې راز په اړه پوهېږي چې نه غواړي څرګند شي.
خو ولې؟
***
ماښام چې کور ته راستون شوم، د کلي په یوه تنګه کوڅه کې مې د لیلا کوچنی ورور ولید. هغه له خپلو ملګرو سره لوبې کولې. کله چې زه ورنږدې شوم، هغه له نورو ماشومانو جلا شو او په ورو غږ یې راته وویل:
— امیر وروره، لیلا خورې درته یوه خبره لري.
ما شاوخوا وکتل.
— څه خبره؟
هغه وویل:
— نن شپه، کله چې د ماښام لمونځ وشي، د باغ تر څنګ له هغه زاړه دېوال سره مه درېږه. هلته خلک ګرځي. لیلا خورې وایي چې سبا به د غنمو د پټي تر څنګ له تا سره خبرې وکړي، خو یوازې که فرصت پیدا شي.
ما ترې وپوښتل:
— هغې درته ویلي چې څه خبره ده؟
هلک سر وخوځاوه.
— نه، خو پرون شپه یې ډېره ژړل.
د هغه خبرې مې زړه دروند کړ.
ما د ماشوم پر سر لاس تېر کړ او ورته مې وویل:
— ښه، ته اوس بېرته لوبو ته لاړ شه. او دا خبره له بل چا سره مه شریکوه.
هغه منډه کړه او له خپلو ملګرو سره یوځای شو.
ما د لیلا د کور پر لور وکتل. د کور د بام له پاسه لوګی پورته کېده، او د انګړ له دننه د ښځو د خبرو غږونه راتلل.
ما غوښتل چې همدا اوس د هغې د لیدلو لپاره کومه لاره پیدا کړم، خو د هغې غوښتنه مې په یاد وه: بې‌ځایه خطر مه جوړوه.
ما پرېکړه وکړه چې انتظار وکړم.
***
سبا سهار له لمر ختو مخکې د غنمو د پټي پر لور روان شوم. د شپې شبنم د غنمو پر شنو پاڼو ناست و، او د باد په هره څپه کې به د پټي څنډې ورو خوځېدې.
زه د پټي تر څنګ یوه ونه ته نږدې ودرېدم.
څو دقیقې وروسته لیلا راښکاره شوه.

وروسته مې څو ځله له لرې ولیدې، خو له تا سره د خبرو جرئت مې نه درلود. کله چې د چینې ترڅنګ مخامخ شوو، ما غوښتل پوه شم چې ته په رښتیا هماغسې انسان یې لکه زما ورور چې ستایلې.
خو ما هېڅکله فکر نه کاوه چې ستا یوه ساده موسکا به زما په زړه کې دومره ژور ځای ونیسي.
اوس چې زموږ د کورنۍ پرېکړه نږدې شوې، زه له یوې سختې پوښتنې سره مخ یم: ایا د خپلې خوښې لپاره د خپلې کورنۍ پر وړاندې درېدل سم دي؟
زه له تا نه د دې غوښتنه نه کوم چې زما لپاره جګړه وکړې. یوازې غواړم چې که رښتیا هم زما په اړه جدي یې، د دې اړیکې لپاره یوه پاکه او سمه لاره پیدا کړې.
خو یوه خبره باید درته وکړم: فرید یوازې زما د کوژدې مخالف نه دی. هغه د دې لپاره هم اندېښمن دی چې که زه له خپلې کورنۍ سره مخالفت وکړم، د کورنۍ یوه بله پټه خبره به راڅرګنده شي.
زه نه پوهېږم چې هغه خبره څه ده، خو پرون مې د پلار او فرید ترمنځ د همدې موضوع په اړه خبرې واورېدې.
که حقیقت معلوموې، له فرید سره په غوسه کې مخامخ کېږه مه.
ستا د ځواب په تمه،
لیلا.»
لیک مې ولوست، خو د هغې وروستۍ خبرې مې فکرونه نور هم ګډوډ کړل.
د کورنۍ بله پټه خبره؟
فرید ولې د هغې د راڅرګندېدو وېره لري؟ او دا راز له ما او لیلا سره څه تړاو لري؟
ما لیک په جېب کې کېښود او کور ته روان شوم.
د شپې مې پلار له ما څخه وپوښتل:
— زویه، سبا له ما سره بازار ته ځې؟ غواړم د کور لپاره څو شیان واخلم.
ما ورته وویل:
— هو پلاره، ځم.
خو په زړه کې مې بله پرېکړه کوله. زه باید له فرید سره بیا خبرې وکړم، خو دا ځل نه د لیلا په اړه د جګړې لپاره؛ بلکې د هغه راز د معلومولو لپاره چې د هغې د کورنۍ په منځ کې پټ و.
ما لا نه پوهېدم چې دا راز به زما او لیلا ترمنځ واټن زیات کړي، که به هغه حقیقت راڅرګند کړي چې موږ دواړه یې له اوږدې مودې راهیسې په ناپوهۍ کې ساتلي وو.
د شپې په وروستیو شېبو کې مې د لیلا لیک د بالښت لاندې کېښود.
سترګې مې پټې کړې، خو د فرید وروستۍ جمله مې له ذهنه نه وتله:
«ځینې کارونه د انسان خپل کارونه نه وي؛ د دوو کورنیو عزت ورسره تړلی وي.»
ما احساس کړه چې د لیلا د مینې کیسه یوازې د دوو زړونو کیسه نه ده.
دا د دوو کورنیو د یوه پټ حقیقت کیسه هم وه.
او زه لا د دې کیسې د پیل په درشل کې ولاړ وم.
د شپږمی برخی پای.
🙃
🤍

🤍
#ناول
:هغه ماښام
لیکوال:
#زخمی‌امیر
#ناول
: هغه نجلۍ چې ما یې هېڅکله هېره نه کړه
شپږمه برخه: هغه حقیقت چې لیلا پټ کړی و
هغه سهار مې د لیلا د لیک له لوستلو وروسته په زرګونو پوښتنې په ذهن کې ګرځېدې.
ولې لیلا له ما سره د لیدلو لپاره له مخکې خبره وه؟ زموږ لومړۍ لیدنه رښتیا هم تصادفي وه، که د هغې تر شا کوم راز پروت و؟
کاغذ مې بیا له جېبه راویست او وروستۍ کرښې ته مې وکتل:
«زه پوهېدم چې ته به هلته یې، ځکه چې...»
همدا درې ټکي زما د فکرونو د ګډوډولو لپاره بس وو.
کور ته چې ورسېدم، پلار مې د انګړ په یوه څنډه کې ناست و. د چای پیاله یې مخې ته پرته وه او د کروندې په اړه یې له یوه ګاونډي سره خبرې کولې.
ما هڅه وکړه چې عادي چلند وکړم، خو زړه مې بل ځای و.
پلار مې راته غږ وکړ:
— امیره، زویه! نن دې ولې مخ داسې ښکاري؟ شپه دې ښه نه ده تېره کړې؟
ما موسکا وکړه.
— نه پلاره، لږ ستړی یم.
هغه راته په ځیر وکتل، خو نور یې څه ونه ویل.
زه خپلې کوټې ته ولاړم. نه مې غوښتل چې پلار مې زما د زړه له راز څخه خبر شي. لا مې خپله پرېکړه نه وه کړې، او نه پوهېدم چې د لیلا د ژوند په اړه څه کول راته سم دي.
ما لیک د بالښت لاندې کېښود او له ځان سره مې وویل:
«تر هغه چې د هغې د راز حقیقت نه وي معلوم شوی، زه به هېڅ بېړه ونه کړم.»
خو ځینې رازونه د انسان تر پرېکړې مخکې د هغه ژوند ته ننوځي.
***
د غرمې پر مهال مې د کلي له بازار څخه د راستنېدو پر وخت یو نابلده ځوان ولید. هغه د جومات ترڅنګ ولاړ و او له دوو کسانو سره یې خبرې کولې.
کله چې زه ترې تېرېدم، ناڅاپه یې زما نوم واخیست:
— امیره!
ودرېدم او ورته مې وکتل.
هغه راته رانږدې شو. عمر یې زما په شاوخوا کې و، جامې یې ښې او خبرې یې له غرور څخه ډکې وې.
— ته امیر یې؟
— هو، څه خبره ده؟
هغه په سوړ غږ وویل:
— زه فرید یم، د حاجي کریم د ورور زوی.
د لیلا د تره زوی!
ما د هغه په سترګو کې داسې څه ولیدل چې د عادي پېژندګلوۍ نښه نه وه.
هغه وویل:
— ستا په اړه مې ډېر څه اورېدلي دي.
ما په ارامۍ ځواب ورکړ:
— هیله ده ښه خبرې دې اورېدلې وي.
هغه موسکا وکړه، خو په موسکا کې یې تودوخه نه وه.
— ښه او بد د خلکو د لید له مخې توپیر لري. ځینې کارونه د انسان خپل کارونه نه وي؛ د دوو کورنیو عزت ورسره تړلی وي.
ما پوهېدم چې هغه د څه په اړه خبرې کوي، خو نه مې غوښتل چې خپل راز ورته څرګند کړم.
— که کومه خبره لرې، نېغ یې وکړه.
فرید څو شېبې راته وکتل، بیا یې وویل:
— له لیلا څخه لرې اوسه.
زما زړه سخت درزېدونکی شو، خو غږ مې ارام وساته.
— ولې؟
— ځکه چې د هغې په اړه پرېکړه شوې ده. زموږ کورنۍ دا موضوع د لوبې په سترګه نه ګوري.
ما ورته وویل:
— زه د هېچا د کورنۍ د عزت د سپکاوي اراده نه لرم.
هغه یو ګام رانږدې شو.
— نو ثابته یې کړه. له دې وروسته نه د چینې ترڅنګ ورسره ودرېږه او نه یې د کور په شاوخوا کې ولیدل شه. که دا خبره بیا تکرار شي، زه به پخپله د حاجي کریم تر غوږونو ورسوم.
ما د هغه سترګو ته وکتل.
— ته حق لرې چې د خپلې کورنۍ د پرېکړو ملاتړ وکړې، خو زما د زړه په اړه پرېکړه نه شې کولای.
د هغه موسکا ورکه شوه.
— ستا زړه؟ ته فکر کوې چې یوازې ستا زړه لري؟ د لیلا زړه، د هغې د پلار عزت او د هغې د راتلونکي په اړه هم باید فکر وشي.
دا خبره یې وکړه او روان شو.
زه په هماغه ځای کې ولاړ پاتې شوم.
د لومړي ځل لپاره مې احساس کړه چې زموږ د مینې په لاره کې یوازې د کورنۍ یوه پرېکړه نه ده ولاړه؛ بلکې داسې خلک هم شته چې زموږ د خبرو له اورېدو مخکې یې زموږ په اړه حکم کړی دی.
***
ماښام شو.
د لمانځه له ادا کولو وروسته د کلي له کوڅې تېرېدم چې د لیلا د کور له لوري مې د یوې ښځې غږ واورېد. د دروازې ترڅنګ یوه کوچنۍ نجلۍ ولاړه وه؛ هماغه نجلۍ چې لومړی ځل یې د لیلا نوم اخیستی و.
هغې زه وپېژندلم او ورو یې راته وویل:
— امیر وروره، لیلا خورې دا درته راکړي دي.
هغې یو کوچنی، پوښلی کاغذ زما لاس ته راکړ او بې له دې چې نور څه ووایي، د کور دننه ولاړه.
ما د کوڅې تر یوه تیاره کونج پورې ځان ورساوه او لیک مې خلاص کړ.
دا ځل لیک بشپړ و.
«امیره!
زه پوهېږم چې ته به زما د سهار د خبرو په اړه فکر کوې. ما غوښتل ټول حقیقت درته ووایم، خو د هغه سړي له راتګ سره مې فرصت له لاسه ورکړ.
حقیقت دا دی چې زه له تا سره تر هغې ورځې مخکې هم اشنا وم چې د چینې ترڅنګ دې ولیدم.
شاوخوا یوه میاشت مخکې، کله چې ته له بازار څخه راستنېدې، زما د کوچني ورور د پښې بوټ د کلي د لارې په خټو کې پاتې شوی و. ته ودرېدلې، بوټ دې راواخیست او هغه ته دې ورکړ. زما ورور کور ته راغی او ستا په اړه یې راته خبرې وکړې.
ما ستا نوم هماغه ورځ واورېد.

حتما یی ولولی او ملګرو سره نشر کړی ډیر زحمت می پری ایستی ده؛
نظر موو هم حتما راسره شریک کړی.
🙃
🤍

— ما درته ویلي وو چې له هغه هلک څخه لرې اوسه! که ستا پلار خبر شي، بیا به هېڅوک ستا مرسته ونه شي کولای.
ما د لیلا ځواب وا نه ورېد؛ ځکه د سړي قدمونه د کلي پر لور روان شول او لیلا هم ورپسې روانه شوه.
زه تر ډېره د هماغه دېوال تر شا ولاړ وم.
بیا مې د هغې راکړی کاغذ راویست. لاسونه مې رېږدېدل. کاغذ مې خلاص کړ.
په لومړۍ کرښه کې لیکل شوي وو:
«امیره، که ته دا لیک لولې، نو پوه شه چې ما له تا څخه یو مهم حقیقت پټ کړی دی. ما دا کار ځکه کړی و چې نه مې غوښتل ته زما له امله له خپلې کورنۍ سره په ستونزو کې ښکېل شې.»
ما په بیړه بله کرښه ولوستله.
خو هلته لیکل شوي وو:
«هغه ورځ چې ته لومړی ځل له ما سره د چینې ترڅنګ مخامخ شوې، زه یوازې د اوبو راوړلو لپاره نه وم راغلې. زه پوهېدم چې ته به هلته یې، ځکه چې...»
لیک همدلته پای ته رسېدلی و.
ما کاغذ څو ځله وکوت، خو پاتې برخه یې نه درلوده.
ولې؟
لیلا څه ویل غوښتل؟ ایا زموږ لومړۍ لیدنه تصادفي نه وه؟ ایا هغه له ما څخه تر دې مخکې هم خبره وه؟
ما د لمر ختو ته وکتل. د غرو له شا د لمر لومړنۍ وړانګې راښکاره شوې، خو زما په زړه کې تیاره لا ډېره شوې وه.
هغه ورځ چې ما فکر کاوه ښايي د مینې د حقیقت ورځ وي، په یوه داسې راز بدله شوه چې ځواب یې نه پوهېدم.
او تر ټولو سخته پوښتنه دا وه:
لیلا له ما سره د لیدلو لپاره ولې له مخکې خبر وه؟
ما کاغذ په جېب کې کېښود او د کور پر لور روان شوم.
خو لا نه پوهېدم چې په کلي کې یو بل کس هم زما او لیلا د لیدنې په اړه خبر شوی و؛ داسې کس چې که یې حقیقت د لیلا تر کورنۍ رسولی وای، زموږ د دواړو ژوند به یې بدل کړی وای.
د پنځمی برخی پای.

🤍
#ناول
:هغه ماښام
لیکوال:
#زخمی‌امیر
پنځمه برخه: د لمر ختو انتظار.
🙃
🤍
شپه اوږده وه، خو زما لپاره یې هره شېبه د یوه کال هومره ارزښت درلود.
د لیلا لیک مې څو ځله ولوست. د هغې هره جمله مې په زړه کې تکرارېده:
«که غواړې زما له خولې حقیقت واورې، تر لمر ختو مخکې د چینې ترڅنګ راشه. خو که رانغلې، بیا به ښايي هېڅکله د خبرو فرصت ونه لرو.»
ما نه پوهېدم چې د دې خبرو تر شا څه پټ دي. ایا لیلا به راته ووایي چې نور یې لیدلای نه شم؟ ایا د هغې د کورنۍ پرېکړه وروستۍ شوې وه؟ او که یې په زړه کې داسې راز درلود چې زما د ژوند لوری به بدل کړي؟
د شپې په وروستیو شېبو کې مې سترګې پټې کړې، خو خوب رانه تښتېدلی و.
کله چې د جومات له منارې د سهار اذان پورته شو، زه له کوره ووتم. هوا سړه وه، د غرو پر څوکو لا تیاره پرته وه، او د کلي کوڅې دومره خاموشې وې لکه ټول کلي چې زما د زړه درزا اوري.
د چینې پر لور روان وم، خو هر څو قدمه وروسته به مې شاته وکتل. نه پوهېدم ولې؛ ښايي د خلکو له خبرو وېرېدم، یا ښايي له هغه حقیقت څخه چې ښايي نور مې ژوند هماغسې پرېنږدي.
چینې ته ورسېدم.
هلته څوک نه وو.
یوازې د اوبو د بهېدو غږ و او د ونو له پاڼو څخه د شپې د باران څاڅکي راپرېوتل.
ما د هغې د راتلو انتظار پیل کړ.
څو شېبې تېرې شوې. بیا څو نورې.
ناڅاپه مې د پښو د قدمونو غږ واورېد.
زړه مې په تېزۍ ودرزېد.
له ونو هاخوا یوه نجلۍ راښکاره شوه. پر سر یې توره ټیکري وه او په قدمونو کې یې بیړه ښکارېده. کله چې راته رانږدې شوه، پوه شوم چې لیلا ده.
خو نن یې د مخ هغه پخوانۍ موسکا نه درلوده.
سترګې یې سرې وې، لکه ټوله شپه یې چې ژړلي وي.
ما په اندېښنه ترې وپوښتل:
— لیلا، څه شوي دي؟ ولې دې سترګې داسې دي؟
هغې لومړی شاوخوا وکتل، بیا یې په ټیټ غږ وویل:
— امیره، وخت ډېر کم لرو. ښايي نن زموږ وروستۍ خبرې وي.
دا جمله مې د زړه پر منځ لکه دروند کاڼی پرېوته.
— ولې؟ څه پېښ شوي دي؟
هغې ساه واخیسته او ویې ویل:
— پرون شپه زموږ په کور کې پرېکړه وشوه. پلار مې غواړي چې ډېر ژر مې کوژده اعلان کړي. هغه ځوان او د هغه کورنۍ هم زموږ د پرېکړې انتظار باسي.
ما هڅه وکړه چې خپل غږ ارام وساتم.
— خو ستا زړه څه غواړي، لیلا؟
هغې سترګې راښکته کړې. د څو شېبو لپاره چوپه پاتې شوه، بیا یې وویل:
— ته لا هم نه پوهېږې چې زما لپاره دا هر څه څومره سخت دي؟ زه نه غواړم د خپل پلار عزت مات کړم، خو نه شم کولای خپل ټول ژوند د داسې چا تر څنګ تېر کړم چې زړه مې ورسره نه وي.
ما ورته وویل:
— نو راځه، حقیقت ورته ووایو. زه به له خپلې کورنۍ سره خبرې وکړم. که ته رښتیا هم زما په اړه جدي یې، زه به له ستونزو ونه تښتم.
لیلا په غمجنه موسکا راته وکتل.
— کاشکې خبره دومره ساده وای، امیره! ته زما د کورنۍ د ټولو مخالفتونو په اړه نه پوهېږې.
— نو راته ووایه. زه نور په اټکلونو کې ژوند نه شم کولای.
هغې خپل لاسونه سره ټینګ کړل. داسې ښکارېده چې د یوې سختې خبرې د ویلو لپاره له ځان سره جګړه کوي.
بالاخره یې وویل:
— هغه ځوان چې زما لپاره یې انتخاب کړی، یوازې یو پردی کس نه دی. زموږ د کورنۍ له پخوانیو اړیکو سره تړاو لري. زما د تره زوی هم په دې موضوع کې دخیل دی، او هغه ستا نوم له وړاندې اورېدلی دی.
ما په حیرانتیا وپوښتل:
— زما نوم؟ څنګه؟
لیلا غوښتل ځواب راکړي، خو هماغه شېبه یې د کلي له لوري د چا غږ واورېد.
موږ دواړو شاته وکتل.
د چینې پر لور یو سړی راروان و.
لیلا وارخطا شوه.
— امیره، ته باید اوس لاړ شې!
— خو ستا خبره لا نیمګړې ده!
هغې زما لور ته یو کوچنی کاغذ وغځاوه.
— دا وساته. هر څه پکې لیکل شوي دي. خو په یاد ولره، تر هغه چې زه درته خپله اجازه نه وي درکړې، زما کور ته مه راځه او له پلار سره مې هم خبرې مه کوه.
ما کاغذ واخیست.
— لیلا، ته له ما څخه د څه شي غوښتنه کوې؟ زه څنګه پوه شم چې ته به بیا ووینم؟
د هغې سترګې له اوښکو ډکې شوې.
— که زموږ مینه رښتیا وي، نو لږ صبر وکړه. خو که ته هم د نورو خلکو په څېر د خلکو له خبرو وېرېږې، نو همدا اوس مې هېر کړه.
ما غوښتل ورته ووایم چې زه له هغې نه نه وېرېږم، خو د هغې په سترګو کې داسې درد و چې خبرې مې په ستوني کې بندې شوې.
هغه سړی نور هم رانږدې شو.
لیلا ورو وویل:
— ځه، امیره. مهرباني وکړه!
ما یو وروستی ځل ورته وکتل او له بلې لارې روان شوم.
خو لا څو قدمه نه وم تللی چې د هغه سړي غږ مې واورېد:
— لیلا! ته دلته څه کوې؟ او هغه څوک و چې له دې ځایه ولاړ؟
زما قدمونه ودرېدل.
ما ساه بنده کړه او د یوې دېوالې تر شا پټ شوم.
لیلا په ارامۍ ځواب ورکړ:
— هېڅوک نه وو، یوازې د چینې د اوبو لپاره راغلې وم.
سړي په شکمن غږ وویل:
— دروغ مه وایه! ما هغه ولید. هغه امیر و، نه؟
زما زړه داسې ودرزېد لکه ټول بدن مې چې یخ شوی وي.
لیلا چوپه شوه.
څو شېبې وروسته سړي په غوسه وویل:

داسې ښکارېده لکه د دې پوښتنې ځواب چې ورته ډېر سخت وي.
بالاخره یې وویل:
— همدا هغه پوښتنه ده چې زه یې هم له ځانه کوم.
زه له ځایه پاڅېدم.
ما غوښتل له هغه ځایه ووځم، خو هغه بیا غږ کړ:
— امیره!
ودرېدم.
هغه وویل:
— که زما د لور په اړه رښتیا جدي یې، نو لومړی باید له خپل پلار سره خبرې وکړې. زه نه غواړم سبا خلک ووایي چې زما لور له یوه ځوان سره پټه اړیکه لرله.
ما سر وخوځاوه او له کوره ووتم.
زما په ذهن کې اوس یوازې یوه خبره ګرځېده:
که مینه رښتیا وي، نو ولې د هغې د ثابتولو لپاره دومره زړورتیا ته اړتیا وي؟
ماښام شو.
زه د کور په انګړ کې ناست وم چې ناڅاپه یو کوچنی هلک زموږ د دروازې مخې ته راغی.
هغه شاوخوا وکتل، بیا یې زما نوم واخیست:
— امیر وروره، ته یې؟
ما وویل:
— هو، څه خبره ده؟
هلک زما مخې ته راغی او یو کوچنی کاغذ یې راکړ.
— یوې نجلۍ راکړی و. ویې ویل چې یوازې امیر ته یې ورکړه.
زما زړه په تېزۍ ودرزېد.
ما کاغذ خلاص کړ.
د لیلا په لیکلي خط یوه لنډه جمله وه:
«سبا زموږ د کورنۍ پرېکړه کېږي. که غواړې زما له خولې حقیقت واورې، تر لمر ختو مخکې د چینې ترڅنګ راشه. خو که رانغلې، بیا به ښايي هېڅکله د خبرو فرصت ونه لرو.»
ما کاغذ کلک په لاس کې ونیو.
د شپې تیاره ورو ورو پر کلي خپرېده.
خو زما په زړه کې تر هرې شپې تیاره یوه پوښتنه لویه وه:
که سبا لیلا راته ووایي چې هغه هم زما مینه کوي، ایا زه به دومره زړور یم چې د هغې لپاره ودرېږم؟
او که د هغې له خولې داسې خبره واورم چې زما ټول خوبونه له خاورو سره خاورې کړي؟
زه نه پوهېدم.
خو یوه خبره مې پرېکړه کړې وه:
سبا به د چینې ترڅنګ حتماً حاضرېږم.
ځکه ځینې لیدنې یوازې د دوو کسانو ملاقات نه وي...
ځینې لیدنې د ټول ژوند لوری بدلوي.
🙃
🤍