Sarvinozdan chizgilar

Yozni ham tugatvoldik amallab. Yozning oʻrtasida tugʻishni hech kimga maslahat bermayman, kimdir reja qilmoqchi boʻlsa
😄
Homiladorlikning oxirgi ikki oyi juda ogʻir oʻtgandi, “depressiyada edimmi?” deb oʻylab qolaman. Har kuni yomon kayfiyatda uygʻonar, haftada 2-3 marta yigʻlab olardim. Koʻngilni koʻtarish uchun har kuni nimadir oʻylab topishdan ham charchab ketardim.
Tugʻgandan keyin esa issiq havo tufayli ishtahasizlik, kunduzi sayrga chiqolmaslik qiynab yubordi.
Kuzni har doim katta hayajon bilan kutib olardim. Bu safar qizim bilan sayrlar qilish va kuzni koʻproq his qilishim mumkinligidan kuchliroq entikyapman. Hozir Barno atrofga katta qiziqish bilan qaraydigan boʻlgan, shunga tez-tez sayr qildirgim kelyapti.
Qiziquvchan odamlarni, odamlarda qiziquvchanlikni koʻrishni yaxshi koʻraman. Farzandli boʻlishni istashimning eng katta motivi — bolamga dunyoning qanchalar qiziq ekanini koʻrsatish boʻlib kelgan. Buni amalga oshiradigan davrlar yetib keldi nihoyat.

Qizim bir oylik boʻldi. Tezroq shu muddat toʻlsin deb kutgandim — bir-birimizga moslashib olish, jismonan tiklanish, onalik vazifalarimda oʻzimga ishonch his qilish uchun. Shunday boʻldi ham, lekin qiynalib yetib keldik.
Homiladorlik yukidan, tugʻruq azobidan xalos boʻlishing bilan dam olmay turib, hayot tarzingni oʻzgartirib yuboradigan yana bir ulkan vazifa bilan yuzlashish kerakligi uchun ham onalikning ilk oyi — juda qiyin. Ha, uyqusiz tunlar, ovqat yeyish va hojatga chiqishga imkon boʻlmasligi, emizish qiyinchiliklari haqida eshitgansan, bilasan. Lekin eshitish boshqa, boshdan oʻtkazish boshqa.
Kimningdir yordamisiz chaqaloqni parvarish qilish qoʻrqitardi, eplay olganimizdan xursandman. Lekin bu davrda er va ayoldan tashqari hamma uy ishlarini boʻyniga oladigan yana bir kishi juda kerak ekanini tushundim — onaning fiziologik ehtiyojlari vaqtida qondirilishi uchun.
Bugun ertalab Barnoni balkonga chiqarib koʻchani tomosha qildirayotganimda yelkamga boshini qoʻyib uxlab qoldi. Biram yoqimli ediki…
Kundan-kunga bola bilan bogʻliq yoqimli holatlarning koʻpayib borishi ham onalik qiyinchiliklarini yengillatib tursa kerak.

Terapevtik ta’sirga ega bilimlar olishni, oʻzingizga gʻamxoʻrlik berishni istasangiz — avval oʻtgan kurslarimga nazar tashlab koʻring
🙌🏻
Bugun va ertaga (6-7-avgust) hammasiga 20%lik chegirma bor.
@sara_kurslar
kanaliga har bir kursim haqida ma’lumot joylaganman.
Sotib olish uchun
@ps_sarvinoz_omonova
akkauntimga murojaat qiling.

Ishlashga deyarli imkonim boʻlmagan paytda qanday qilib kuchli diqqat bilan ishlash haqida kitob oʻqiyapman — Cal Newportning
“Purdiqqat”
nomli kitobini.
Undagi bir fikr oʻzim oxirgi paytlarda qoʻllab yurgan usulga tasdiq boʻldi. “Uygʻoq boʻlgan hamma vaqtingizda internetda u yoqdan bu yoqqa yarim ongli ravishda sovrilish oʻrniga zehningizni mazmunli narsalar bilan mashgʻul qilsangiz, kunni ancha qoniqarli holatda yakunlab ertangi kunni yaxshiroq dam olgan ahvolda boshlaysiz”. Bunga ingliz yozuvchi Arnold Bennetning shu gaplarini biriktiradi: “odamning aqliy imkoniyatlari qiyin ishlarni uzluksiz davom ettirishga mosdir; qoʻl yoki oyoq singari charchamaydi. Aqlning yagona ehtiyoji oʻzgarish va yangilanishdir, dam olish emas — albatta uyqu istisno”.
Oqshom tushganidan keyin “boʻldi, kech boʻlganda ishlamay” deb intellektual faoliyatlarni toʻxtatish odatim bor edi bir necha yil davomida. Miyam ishlashga tayyor boʻlsayam, faqat koʻngilochar narsalarga diqqatimni berardim, ideal kun tartibiga koʻra kechqurun ishlamasligim kerak edi. Koʻp rejalarimga ulgurmagach, buni oʻzgartirishga qaror qildim — oʻtgan kuzda oqshom payti ham ishlashni boshladim. Shunday qilsam, ertalab juda yaxshi kayfiyatda uygʻonardim. Keyin homiladorlik boshlanib buni davom ettirolmadim — toksikoz tufayli hamma intellektual mashgʻulotlardan koʻnglim aynirdi. Lekin keyingi hayotim uchun shu muhim xulosaga kelgandim: miyamni qancha ishlatsam, shuncha oʻzimni yaxshi his qilaman. Emotsional qiyin holatda boʻlmasam, koʻp ish qilishdan charchamayman, balki maza qilaman. Faqat diqqatimni bitta mashgʻulotga uzluksiz va uzoq berolishim kerak qoniqish his qilish uchun. Shuning uchun rasm chizgach, kayfiyatim koʻtariladi — chunki 3-4 soat boshqa narsalarga chalgʻilmasdan tinimsiz faol boʻlaman, natijadan koʻzlarim ham zavq oladi.

Avvallari men: Uyda bir kun ham oʻtirolmayman, har kuni ishlarimni qilgani bitta kafega borishdan ham bezor boʻldim! Sayohat xohlayman!
Hozir men: Bugun dushga kirolgandim/ovqatlanolganim/qahva tayyorlab icholganim uchun xursandman! Koʻchaga chiqishim umuman shart emas!
Maslou piramidasining eng pastida oʻrmalayapman xullas
😁

Psixolog boʻlib ishlaganda shunaqa koʻnikmalar shakllanadi: tanqid qilish oʻrniga odamning xulq-atvorini kuzatish va sabablar haqida fikrlash, maslahat berish oʻrniga qabul qilishga urinish.
Yillar davomida odatiy hayoting shunaqa boʻlsa, keyinchalik nimadir sabab boʻlib tanqid va maslahatlar muhitiga tushib qolganingda juda asabiy boʻlib qolishing tayin.
Shungami, homiladorlik va tugʻruqni Turkiyada oʻtkazishni istab kelganman. Bu yerdagi davlat shifoxonalariga unchalik ham ishonmas edim, lekin xizmat koʻrsatish kutganimdan ancha yaxshi boʻlib chiqdi. Hamma tekshiruvlar-u tugʻruq jarayonida shifokor va hamshiralar juda xushmuomala edi (“canım” deb murojaat qilardi ba’zilari). Bosim, tanqid, ayblov, maslahatlar boʻlmadi sira.
“Tabiiy onalik” degan yondashuv bor. Bunda ona va bolaning organizmi, ruhiyatiga hurmat bilan qaraladi, koʻp jarayonlarning tabiiy boʻlishiga harakat qilinadi, shu bilan birga kerak paytda zamonaviy meditsina imkoniyatlariga murojaat qilinadi. Koʻriklar uchun borgan shifoxonamda shunaqa yondashuv sezilib turardi. 37-haftadan keyin bola tezroq tugʻilishi uchun shifokor hech qanday maslahat bermadi, “oʻzi istagan payt keladi, lekin 40+6 haftagacha gacha kutamiz, boʻlmasa stimulyatsiya qilamiz” deb qoʻydi. Tugʻruqdan keyin “uni yeng, buni yemang” deyishmadi konsultantlar. Shunga oʻxshash koʻp holatlarda tabiiy jarayonlarga oʻrinsiz aralashmaslikni sezdim.
Yaqinda onam bilan gaplashganimda aytib qoldi: “Enam kelinlari tugʻganida 40 kun umuman uy ishlarini qildirmas edi, juda avaylardi” deb. Oilamda erkinlik, hurmatning boshqa oʻzbek oilalariga nisbatan koʻproq boʻlganini yana bir bor tushunyapman oxirgi paytlarda. Shuning uchun bosim bor munosabatlar, joylarga chidolmasam kerak — psixologlik esa buni yana-da kuchaytirgan.

Birinchi haftada chaqalogʻim juda yuvosh, onalik esa kutganimdan yengil tuyulayotgan edi. Kunduzgi 2-3 soatlik uyqulari davomida ishlarimni qivolishga ulgurayotgandim. Keyin esa “toʻrtinchi trimestr”ni his qila boshladim…
Bola tugʻilganidan keyingi uch oy “toʻrtinchi trimestr” deyiladi. Bu paytda goʻdakka ona qornidagi muhitni yaratish — koʻp quchoqda olib yurish kerak. Zero buni oʻzi talab qilib oladi. Yoshi kattalar “quchoqqa/hidingga oʻrgatma” deyishadi, lekin inson bolasi tugʻilganida eng himoyasiz va qaram holatda boʻladi, ona bagʻri eng muhim ehtiyoji boʻladi. Emotsional-kognitiv rivojlanishi, keyinroq mustaqil va oʻziga ishongan boʻlishi uchun chaqaloq ilk uch oyda koʻp quchoqda boʻlishi kerak, undan keyin ham agar buni istasa.
Hozir kuni boʻyi qizim bilan boʻlishga toʻgʻri kelyapti. Kunduzgi uyqulari juda yuzaki, zoʻrgʻa uyquga ketganida u-bu ishlarimni qilay deb endi qoʻzgʻalishim bilan uygʻonib ketadi va yangi uxlatishga urinish sikli boshlanadi. Yaxshisi yo birga uxlash, yo nimadir oʻqib yotish kerak.
Ba’zida bundan zerikib ketaman, keyin bir odamcha uchun panoh boʻlayotganimni oʻylab erib ketaman…

Biz taraflarda yomgʻir yogʻdi bugun. Yoz yomgʻiri — tabiatning boshqa holatlaridan koʻra kuchliroq ta’sir qiladi ruhiyatga. Chunki bir-biridan deyarli farqsiz va cheksiz tuyuladigan issiq yoz kunlariga tanaffus e’lon qilib, tabiatning boshqacha boʻlishi mumkinligi, biz ham boshqacha boʻlishimiz, boshqa hislar va holatlarni boshdan oʻtkaza olishimiz mumkinligini koʻrsatadi.
Qiziming dunyoga kelishi — men uchun yoz yomgʻiriday boʻldi. Tashqaridan qolipsiz va turli-tuman koʻrinsa-da, bir xil hislar, intilishlar, xavotirlardan iborat kunlarim — markazi karyeraviy oʻylarni tashkil qiladigan hayotim toʻxtadi. Bundan ozgina boʻlsayam qaygʻuda emasman.
Hozircha faqat uyqusida jilmayib qoʻyadigan qizim ilk oʻn kunda shuncha sevinch bergan boʻlsa, keyin qancha yoqimli hislar beradi, bilmayman. Butun ruhiyatim va tanam shu odamchaning ehtiyojlariga qaratilishiga nafaqat ogʻrinmaslik, balki mamnunlik tuyish qanday yaxshi. Albatta, turmush oʻrtogʻimning hissasi katta bunda.
Yomgʻirli salqin kunlar hali yana davom etarkan. Bu yoz juda marhamatli boʻlyapti
🍀

Farzand ko'rish deganda 3 bosqichli yo'l keladi tasavvurimga: homiladorlik, tug'ish va bola parvarishi. Shulardan tug'ish — meni umuman xavotirga solmagan narsa edi. Tug'ruq azobi haqidagi hikoyalar qulog'imning bir chekkasidan chetlab o'tar, "chidasa bo'ladigan azobdir", "menda yengil o'tar" deb qo'yardim.
Bunaqa o'ylaganim bir tomondan xavotirsiz yurishimni ta'minlagan bo'lsa, boshqa tomondan tug'ruqqa yetarlicha (o'zi yetarli ekanini bilib bo'ladimi?) tayyorgarlik ko'rmasligimga sabab bo'ldi.
"Yuragim yorilib, o'lib qolaman hozir" degan o'y keldi dard chekish jarayonida. Boshidan oxirigacha tabiiy tug'ruq bo'lishini xohlagandim, lekin jarayonni tezlashtiradigan amallar (stimulyatsiya va b.) qilishdi va bu og'riqlarimni yana-da kuchaytirdi deb taxmin qilyapman. Tongdan tungacha davom etgan to'lg'oqlarning oxiri hech qachon kelmaydiganday tuyuldi. Qizim tug'ilgach, azoblarim tugaganiga ishonolmadim va xursandligimdan tuni bilan uxlamasdan unga qarab chiqishga tayyor edim.
Ikkinchi farzandni dunyoga keltirish dunyodagi eng katta jasoratday tuyulyapti — avvalgiday qiynalishing ehtimoliga rozi bo'lib, yana shu yo'lga qadam bosasan...
Lekin keyingilari osonroq bo'larmish. Hozircha bu haqida o'ylashga kuchim yo'q, o'ylasam tanam zirqirab ketyapti
😅

Toʻrt kun oldin qizimiz Barno tugʻildi — hayotimdagi eng katta tuhfa
🤍
Shirin hislar selida oqib yuribman…